Τις τελευταίες ημέρες στο χώρο των social media έχει κάνει την εμφάνισή του ένα νέο προφίλ που καυτηριάζει εύστοχα τα κακώς κείμενα της πόλης του Πύργου.
Η Ομάδα 7/19 είναι ξεκάθαρο πως κάτι έχει να πει. Χθες έγινε και η πρώτη αποκάλυψη του ύφους της ομάδας, που στοχεύει να κατέλθει ως υποψήφια στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές.
Στο κείμενο που αναρτήθηκε χθες διαφαίνεται η πρόθεση αυτή.
Ποιοι είναι όμως πίσω από την ομάδα 7/19; Το ύφος του κειμένου οδηγεί στην εκτίμηση πως η ομάδα απαρτίζεται από νέους ανθρώπους με ευγένεια, που δεν κρύβουν την ανησυχία τους τόσο για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη του Πύργου όσο και στο νομό.
Οι άξονες πάνω στους οποίους βασίζουν τις θέσεις τους είναι η συμμετοχή, η απόλυτη διαφάνεια, οι ξεκάθαρες κουβέντες και η ειλικρινής διάθεση για το κοινό καλό. “Είμαστε συμπολίτες όλοι και όχι στρατόπεδα έτοιμα για μάχη. Γνωριζόμαστε όλοι και λέμε μια καλημέρα. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε παρά μόνο να ενώσουμε”, αναφέρουν χαρακτηριστικά στο κείμενο τους…
Εκτιμούμε πως σύντομα τα μέλη της ομάδας θα μιλήσουν επώνυμα και θα ανακοινώσουν επίσημα τις προθέσεις τους για τα δημοτικά πράγματα, ίσως με πιο κατάλληλο χρόνο τις αρχές του φθινοπώρου. Έως τότε είμαστε σε αναμονή…
Διαβάστε τι αναφέρει η ομάδα 7/19:
Με όραμα την ανάπτυξη της πόλης και των δημοτικών διαμερισμάτων, ερχόμαστε με δύναμη και τόλμη να ανατρέψουμε την δυσμενή κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια ο δήμος Πύργου. Χρειαζόμαστε ένα νέο πλαίσιο στήριξης από όλους τους δημότες, μια αναγεννησιακή θεώρηση των πραγμάτων και...Ωπ! Μισό λεπτό. Πόσα τέτοια δεν έχετε διαβάσει σε προηγούμενες δημοτικές εκλογές; Πόσα προγράμματα, πόσες ιδέες, πόσα οράματα; Με κοινό παρονομαστή την συμμετοχή όλων των δημοτών άμα τη ανάληψη των καθηκόντων του εκλεγέντος δημάρχου σε ένα δήμο ανοιχτό προς όλους και με γνώμονα το συμφέρον της πόλης και των διαμερισμάτων της. Πόσο ανοιχτός είναι ο δήμος στους δημότες του; Πόσο συμμετέχουν κάθε φορά στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου πολίτες, φορείς, επιστημονικό προσωπικό; Πόσες προτάσεις έχουν συζητηθεί και εισακουσθεί όλα αυτά τα χρόνια; Ποιές προτάσεις θυμάστε να έχουν υλοποιηθεί; Ποιές προτάσεις θυμάστε δημοτικών συμβούλων ιδίως της εκάστοτε πλειοψηφίας που να έχουν κατατεθεί προς συζήτηση και ψήφιση; Ποιές προτάσεις της αντιπολίτευσης έχουν συζητηθεί σε καίρια ζητήματα κι έχουν γίνει αποδεκτές;
Ακολουθείτε η γνωστή τακτική και πολιτική: Ο δήμαρχος είναι εκείνος που αποφασίζει, οι υπόλοιποι ακολουθούν. Εννοείται ότι είναι αυτός που χαράσσει την στρατηγική κι αυτός που προτείνει ή αποφασίζει. Το ζήτημα είναι ότι έχει πάντα προαποφασίσει και εκ των υστέρων συζητά. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα λειτουργίας του δήμου που χρειάζονται πολλές σελίδες για να αναλυθούν. Στο δια ταύτα. Το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται την τύχη αυτού του δήμου έχει συμμετάσχει σε όλες σχεδόν τις πολιτικές δομές. Βουλευτές, νομάρχες, αντιδήμαρχοι, δήμαρχοι, σύμβουλοι, υποψήφιοι σε συνδυασμούς όλων των κομμάτων, πολιτευτές, διοικητές, πρόεδροι κτλ. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που έχουν περάσει από όλες τις θέσεις που ήταν δυνατόν κι εξακολουθούν να οργανώνονται προκειμένου να είναι εκ νέου υποψήφιοι, είτε ως δήμαρχοι, είτε ως σύμβουλοι.
Για όλα τα προηγούμενα αξιώματα, για όλες τις προηγούμενες θητείες τους, για ότι έκαναν ή δεν έκαναν, λείπει η αυτοκριτική. Λάμπει δια της απουσίας της. Ουδείς έχει αναγνωρίσει λάθη ή ελλιπή ικανότητα διαχείρισης καταστάσεων. Όλοι στο τέλος έχοντας περάσει από καθαρτήριο εμφανίζονται εκ νέου ως το φρέσκο, το νέο, το διαφορετικό. Μα ζούμε το ίδιο έργο δεκαετίες ολόκληρες. Η πολύπαθη λέξη ανάπτυξη ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Η διαρκής υποβάθμιση του δήμου μας αλλά και του συνόλου της Ηλείας είναι εμφανέστατη. Η ανεργία των νέων στα ύψη. Η φυγή των νέων στα ύψη. Ελάχιστα πράγματα, μηδενικό αποτέλεσμα. Εν έτει 2018 αγνοούν κάποιοι ακόμα και τα βασικά. Παραμένουν σε προηγούμενες δεκαετίες μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν στις ταχύτητες που επιβάλλουν τα χρόνια αυτά. Για να λειτουργήσει ένας δήμος χρειάζεται ομάδα ανθρώπων όπου ο καθένας αναλαμβάνει με υπευθυνότητα να φέρει εις πέρας το έργο που του έχει ανατεθεί.
Έτρεξαν, τρέχουν και θα τρέχουν κονδύλια της ΕΕ που έχουν περάσει απαρατήρητα. Ο δήμος είναι τραγικά ελλιπής στον τομέα της επικοινωνίας και της διαχείρισης του προϊόντος του. Παραμένει εγκλωβισμένος σε μια επαρχιακή αντίληψη της δεκαετίας του 1960 το λιγότερο. Είναι πιο πάνω από άλλα η παρουσία των περισσότερων σε κοινωνικές υποχρεώσεις και τελετές παρά σε δουλειά και έργο . Αντί να δουλέψουμε, φοβόμαστε μήπως παρεξηγηθούμε γιατί δεν παρευρεθήκαμε σε ένα γάμο ή μια κηδεία. Παρόντες όμως είμαστε στα μνημόσυνα που κάνουμε γι’αυτή την πόλη και για τα χωριά της. Εκεί ειδικά, στα χωριά, όπου η ερήμωση και η εγκατάλειψη βοούν. Δεν αρκεί να πετάς πυροτεχνήματα του τύπου θα κάνουμε έδρα το τάδε χωριό της τάδε υπηρεσίας. Μηδενικό το αποτέλεσμα. Τα χωριά με κατεξοχήν αγροτική απασχόληση των κατοίκων απαιτούν έναν σχεδιασμό και μια παραγωγική πολιτική ενταγμένη σε νέες τεχνολογίες, εκπαίδευση, ενημέρωση για όλα. Οι προσπάθειες μεμονωμένων ιδιωτών είναι παράδειγμα προς μίμηση.
Σε ιδιωτικές κυρίως συζητήσεις, σχεδόν όλοι μας, μιλάμε για το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει. Αγανακτούμε με την υπάρχουσα κατάσταση, κρίνουμε τα πεπραγμένα προηγούμενων και οδηγούμαστε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Αυτός ο τόπος είναι καταδικασμένος. Αργήσαμε για χρόνια ολόκληρα να αποκτήσουμε ένα σύγχρονο νοσοκομείο. Παραμείναμε δεκαετίες εκτός τριτοβάθμιων ιδρυμάτων όταν σε όλη την υπόλοιπη χώρα η ανάπτυξή τους έτρεχε με ταχύτατους ρυθμούς. Δεν έχουμε βιομηχανική ζώνη, δεν έχουμε βιοτεχνική ζώνη, δεν έχουμε επιχειρηματικό πάρκο. Απωλέσαμε το δημοπρατήριο αγροτικών προϊόντων. Το λιμάνι του Κατακόλου έχει γίνει πεδίο δόξης λαμπρό και κινδυνεύει από την εμφυλιοπολεμική των υπευθύνων και μη. Το ΤΕΙ κινδυνεύει να καταργηθεί. Η ΣΕΤΤΗΛ ουσιαστικά υπολειτουργεί. Το μέγα πρόβλημα των απορριμμάτων μας έφτασε ένα βήμα πριν τον όλεθρο όταν άλλοι δήμοι και περιφέρειες είχαν λύσει το πρόβλημα χρόνια πριν. Κινδυνεύει η ανακύκλωση από την απαξίωση. Όταν οι κάδοι των σύμμεικτων απορριμμάτων παραμένουν γεμάτοι και βρόμικοι, όταν η αποκομιδή είναι ένα θαύμα όταν γίνεται, πως περιμένει κανείς να έχει οικολογική συνείδηση; Η κατάσταση των δρόμων και των πεζοδρομίων σε όλες σχεδόν τις γειτονιές της πόλης είναι τραγική. Ο φωτισμός ελλιπής. Κανένα πρόγραμμα δεν έτρεξε σχετικά με την αντικατάσταση των ενεργοβόρων λαμπτήρων με νέας τεχνολογίας λάμπες. Αποτέλεσμα να εξακολουθεί ο δήμος να πληρώνει υπέρογκα ποσά για την κατανάλωση ρεύματος. Κανένα πρόγραμμα εναλλακτικών μορφών ενέργειας.
Η καθημερινότητα των πολιτών κινείται σε ένα πλαίσιο ηττοπάθειας, ωχαδερφισμού και αδιαφορίας. Όταν οι πολίτες δεν συμμετέχουν είναι προδιαγεγραμμένη η πορεία. Μικρές αναλαμπές δεν μπορούν να κρατήσουν το φως για πάντα. Ζούμε σε έναν δήμο και σε ένα νομό όπου υπάρχουν: Δύο λιμάνια, ένα αεροδρόμιο και ένα εν δυνάμει, δύο φράγματα, μια τεχνητή λίμνη, η Αρχαία Ολυμπία, η Αρχαία Ήλιδα, το μεσαιωνικό Χλεμούτσι, ο Επικούρειος Απόλλωνας, τρία ποτάμια, εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης, μοναδικά μέρη φυσικού κάλλους όπως ο Καιάφας, το δρυοδάσος της Φολόης, λιμνοθάλασσα Κοτυχίου, οι οικισμοί Ανδρίτσαινας και Δίβρης, βυζαντινά μοναστήρια, μεγάλες παραλίες δεκάδων χιλιομέτρων. Με όλα τα παραπάνω, σε ένα μόνο νομό όπως αυτός της Ηλείας, θα έπρεπε να βρισκόμαστε πολύ ψηλά έχοντας εκμεταλλευθεί στο έπακρο αυτά που η φύση μας χάρισε απλόχερα και οι παλαιότεροι μας άφησαν κληρονομιά. Αντιθέτως βρισκόμαστε σε μια παγιωμένη υπανάπτυξη. Δεν υπάρχει σύμπνοια και συνεργασία παρά μόνον δήμοι-κράτοι.
Ο καθένας λειτουργεί αυτόνομα κι όχι για το κοινό καλό όλων. Σαν μια αρένα όπου ένας θα βγει νικητής έχοντας κατατροπώσει τους αντιπάλους του. Ποιά η στάση και αντίσταση των δημάρχων στο μέγα πρόβλημα που λέγεται Πατρών-Πύργου και εν συνεχεία Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα; Eίμαστε ευχαριστημένοι από το γεγονός ότι παραμένουμε ο μοναδικός νομός της Πελοπονήσσου χωρίς αυτοκινητόδρομο; Είμαστε ευχαριστημένοι από το κακό επαρχιακό οδικό δίκτυο; Από την ελάχιστη επενδυτική δραστηριότητα στον τομέα του τουρισμού; Γιατί τα ΣΧΟΟΑΠ δεν τελείωσαν; Θα έδιναν μια λύση στο μέγα πρόβλημα που λέγεται ΖΟΕ και κατά κακή μας τύχη υπάρχει στην Ηλεία και στην Άρτα, πουθενά αλλού. Προστασία του περιβάλλοντος μεν, ταφόπλακα στην ανάπτυξη δε. Όλα μπορούν να λειτουργήσουν με μέτρο. Και το περιβάλλον να προστατεύεται και ο άνθρωπος να ευημερεί .
Επιστρέφοντας στα του δήμου μας.
Δεν χρειάζονται ούτε οράματα ούτε φαραωνικά σχέδια. Χρειάζεται συμμετοχή, απόλυτη διαφάνεια, ξεκάθαρες κουβέντες και ειλικρινής διάθεση για το κοινό καλό. Είμαστε συμπολίτες όλοι και όχι στρατόπεδα έτοιμα για μάχη. Γνωριζόμαστε όλοι και λέμε μια καλημέρα. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε παρά μόνο να ενώσουμε. Ο δήμος χρειάζεται ριζική αλλαγή ως προς τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν κρίνονται προσωπικότητες , κρίνεται το έργο. Είναι σεβαστοί όλοι στο πλαίσιο του δυνατού. Αρκεί όταν κατέχουν δημόσιες θέσεις που έχουν κερδηθεί με την συμμετοχή των πολιτών να ανταποδίδουν στο μέγιστο δυνατό την τιμή που τους έχουν κάνει οι πολίτες να έχουν την δυνατότητα να διαχειρίζονται για λογαριασμό τους την τύχη της πόλης και των δημοτικών διαμερισμάτων της. Δεν χωρούν υποχρεώσεις, συγγενικές σχέσεις, φιλίες και κουμπαριές. Αν δεν ξεπεράσουμε αυτό το μοντέλο, θα βρεθούμε ακόμα πιο κάτω. Και πρώτοι θα πρέπει να το καταλάβουν όσοι διεκδικούν αξιώματα.
Είμαστε απογοητευμένοι και ηττημένοι κατά κράτος σε σχέση με άλλες πόλεις. Αναζητούμε την άλλη πλευρά, αυτή της αισιοδοξίας μα δεν την βρίσκουμε. Ίσως είναι η ώρα να σκεφτούμε πολύ σοβαρά που βαδίζουμε. Αν αδυνατούμε να ξεπεράσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις, αν δυσκολευόμαστε να πούμε όχι σε εκείνους που δεν φέρνουν τίποτα καινούργιο, αν είμαστε ευχαριστημένοι με τα πολύ λίγα, τότε συνεχίζουμε σε αυτό τον δρόμο, τον παλιό, τον φθαρμένο, τον σκοτεινό. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, τότε μιλάμε στον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα και αναζητούμε τις επιλογές που έχουμε κάνει λάθος. Κι έπειτα κοιτάζουμε γύρω μας. Κάτι θα υπάρχει σε αυτή την πόλη που δεν το έχουμε δει. Η ομάδα 7/19
