Όχι για να αμφισβητήσω τη κρίση της δικαιοσύνης την οποία τιμώ και σέβομαι απεριόριστα. Γιατί θέλουμε τη δικαιοσύνη ενεργό, παρούσα και εγγυήτρια της έννομης τάξης στη δημόσια ζωή. Αλλά για να διακηρύξω προς κάθε κατεύθυνση ότι ο Λεωνίδας Δημουλιάς, όπως άλλωστε ο Αντώνης Καράμπελας, δεν παρέβησαν το καθήκον τους με την έννοια της ιδιοτέλειας, του προσπορισμού δηλαδή οφέλους στον εαυτό τους ή σε τρίτους. Δεν υπήρξαν επίορκοι.
Αντίθετα ενήργησαν σύμφωνα με τη συνείδησή τους, προσηλωμένοι στην αρχή της προστασίας του κοινωνικού συμφέροντος. Και θέλω επίσης να τονίσω ότι η αρχή της αναλογικότητας θα πρέπει να αποτελέσει ρυθμιστικό παράγοντα στη δημόσια ζωή, έτσι ώστε να μην θυσιάζονται ανεπίληπτες διαδρομές δεκαετιών στο βωμό μιας ασήμαντης τυπικής παράβασης".



















