Αξίες και ... αταξίες
Ο βασιλιάς Καρνάβαλος θα περάσει από την πλατεία της μικρής μου πόλης. Χαμογελαστός και πολύχρωμος θα μας χαιρετήσει... Μετά θα χαθεί στα στενά δρομάκια... Ένα πλήθος θα τον ακολουθήσει. Κι’εγω μαζί του... θα φοράω τα ρούχα μου ανάποδα για το μάτι... Τι με νοιάζει;... Μες της ψυχής μου τον καθρέφτη όλα ανάποδα τα βλέπω... Θα ανοίξουν τα παράθυρα και ο κόσμος στα μπαλκόνια θα χειροκροτήσει τον Καρνάβαλο... Σ’ αυτήν την πόλη τα σπίτια έχουν παράθυρα μόνο μπροστά πάνω από την είσοδο... Για να μην τους βλέπουν οι άλλοι... Το πλήθος θα φοράει τα κρυμμένα του συναισθήματα... Στο τέλος θα κάψουν τον Καρνάβαλο... Μετά όλοι θα μαζευτούν στην πλατεία για να γιορτάσουν.... Θ’αναψουν τις ψησταριές και θα θυμιατισουν την γιορτή... Οι μικρότεροι θα μοιράζουν μπυρες. Και οι καμπάνες θα καλούν κόσμο για το συγχωριο... Και μετά το γλέντι ζαλισμένοι θα κοιτάξουν προς την εξέδρα και θα δουν πάλι τον Καρνάβαλο... Ο ένας θα κοιτάξει τον άλλο με απορία... Ο Καρνάβαλος θα τρίζει τα δόντια του... Και όλοι μαζί θα γυρίσουμε στα σπίτια μας ντροπιασμένοι. Κάποιοι θα μείνουν στην πλατεία με τον Καρνάβαλο και θα συνεχίσουν την γιορτή... ...και κάπως ετσι πέρασαν τα χρόνια... Και μας έμειναν οι γιορτές. Καλημερα
Χάρης ΚανελλακόπουλοςΔιακοσμητής
