Όπου κι’αν πας ένα σκουπίδι σε ακολουθεί...

Στις παραλιες στα ανοιχτά θέατρα στους δρόμους και όπου περνάει ο άνθρωπος.

Σε οποία παραλία κι’αν βρέθηκα υπήρχαν σκουπίδια εκτός από τις οργανωμένες που πληρώνεις για να τα πετάξουν οι άλλοι

.Ετσι έμαθες με τις καθαρίστριες που πλήρωνες για να σου καθαρίσουν τον χώρο.

Ετσι έμαθες και στο ξενοδοχείο που άφηνες την ακαταστασία σου.

Ετσι έμαθες μικρός πως οι δουλειές του σπιτιού ειναι για τις γυναίκες.

Και η ακαταστασία και τα σκουπίδια ζωγράφισαν το μυαλό σου.

Και φτιάχνεις εικόνες ντροπής μιας Φύσης που καταστρέφεις χωρίς να σου ανήκει.

Για τους εθελοντές που θα τα μαζέψουν. Για τους επόμενους που θα σε ακολουθήσουν.

Με την δικαιολογία οτι δεν υπάρχουν κάδοι.

Που θα εννοείς μάλλον ασυρμάτους γιατι κάδοι δεν μπορεί να υπάρχουν παντού.

Αλλα και στο θέατρο που θα πας για να σε δουν πως εισαι και ποιοτικός θα αφήσεις το σκουπίδι σου.

Μεχρι να σου έρθει το πρόστιμο που θα σβήσει ο κολλητός σου.

Και μετά φώναξε πως η πόλη που ζεις ειναι βρώμικη.

Και κρύψου στην υποκριτική καθαριότητα των κρυφών σου σημείων.

Και του σπιτιού σου.

Και είστε τόσοι πολλοί που μπορείτε να φτιάξετε και κόμμα.

Ενωσις Ελλήνων Βρωμιαραιων.

Με σήμα τον κάδο της γειτονιάς σας.

Και δυο αυγά Τουρκίας...

Καλημερα

Χάρης Κανελλακόπουλος
Διακοσμητής