Δεκέμβριος...

Ήρθε και ο Δεκέμβριος και μας έφερε την λάμψη των γιορτών.

Παντου φαίνεται η χαρά .

Στα φωτάκια στις κόκκινες μπάλες στο χιονισμένο έλατο.

Στα γράμματα των παιδιών στον Άι Βασίλη.

Και στα αλλά που κρύβει η Φάτνη.

Επηρα το γούρι που μου έχει χαρίσει η μικροανηψουλα μου (η κόρη του ανιψιού μου) γυάλισα τον επάργυρο δίσκο δώρο ενός καλού μου φίλου έβαλα επάνω δυο φλυτζανες δώρο στο γάμο της μάνας μου και άναψα τα φωτάκια.

Έφτιαξα την δίκη μου γιορτή με κάτι σκιές που έπαιζαν στους τοίχους και μια λάμψη που έφτανε μέσα στην ψυχή μου.

Ακουγοταν ήσυχα η μουσική και κάτι άγγελοι καθάριζαν την σκόνη από τα χρόνια.

Ετσι έλαμψε δίπλα μου η ζωή.

Είπα πως είμαι τυχερός που ακόμα μπορώ να δραπετεύω στα όνειρα όπως τότε που στόλιζα το δέντρο με τα βαμβάκια και τα φωτάκια σε σχήμα μαργαρίτας.

Τυχερός που ανασαίνω ακόμα που μυρίζω την κανέλλα στο σιρόπι της καρυδοπιτας.

Τυχερος με την Ομορφιά.

Τυχερός που ποτε δεν έζησα στην λάμψη των άλλων.

Είχα την δίκη μου και ήταν αρκετό.

Ας μην ήταν χρυσή.

Ήταν δίκη μου...

Καλό μήνα

Καλημερα