Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα το γεγονός ότι το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον έδωσε πρός τα έξω πιο σθεναρή εικόνα, έναντι των καθύλην αρμοδίων υπουργών Στουρνάρα και Βρούτση, για τα νέα επώδυνα δημοσιονομικά μέτρα. Είναι εμφανές ότι εμφανίστηκαν πιο ανοιχτοί και πρόσφοροι στα επικείμενα μέτρα απένανι στους δανειστές μας, έχοντας την εμπειρία ότι στο τέλος κάθε διαπραγμάτευσης η τρόικα επιβάλλει το δίκαιο της πυγμής.
Οι πομοποδώς εξαγγελθείσες γραμμές άμυνας των δυο κυβερνητικών εταίρων Σαμαρά-Βενιζέλου, έχουν οδηγήσει τους βουλευτές των κομμάτων τους να διατυμπανίζουν βροντοφώνως ΟΧΙ σε νέα μέτρα. Συνεπώς μια ενδεχόμενη πολιτική υποχώρηση της κυβέρνησης που είναι και το πιθανότερο – απο την μέχρι σήμερα εμπειρία- θα την καταστήσει οδυνηρή και επικοινωνιακά παταγώδη.
Στην αντίπερα τώρα όχθη, όλες οι ενδείξεις κατατείνουν στο γεγονός ότι το ιερατείο των Βρυξελλών, δεν προτίθεται να κάνει καμιά υποχώρηση. Παράλληλα απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε είδους πολιτική διαπραγμάτευση που επιδιώκει ο Αντώνης Σαμαράς, σαν διέξοδο σωτηρίας απο την στενωπό στην οποία έχει περιέλθει. Ενώ ένα βήμα παραπέρα οι ιέρακες των Βρυξελλών, εκδηλώνουν σφόδρα την δυσφορία τους, για τους λεονταρισμούς της κυβέρνησης, περί μη λήψης μέτρων.
Οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών θεωρούν ότι για μια ακόμα φορά το κυβερνητικό δίδυμο των Σαμαρά-Βενιζέλου θα υποκύψει στις πιέσεις τους, για την εφαρμογή της εξοντωντικής μονοδιάστατης λιτότητας που αξιώνουν. Και βεβαίως όταν στις Βρυξέλλες αναφέρονται σε διαπραγμάτευση, ενοούν απλά και μόνο την λείανση των αιχμών του ασυσώπητου προγράμματος λιτότητάς μας και όχι βεβαίως την μη λήψη μέτρων, που είναι ο ευσεβής πολιτικός πόθος της κυβέρνησης, για να αποφύγει το διογκωμένο σαν πλαιρροϊκό κύμμα πολιτικό κόστος.
Στην πραγματικότητα όμως αυτές οι έσχατες γραμμές άμυνας της κυβέρνησης, καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Ποτέ στην ιστορία των διπαραγματεύσεων και πρόσφατα, αλλά και βαθύτερα στους ορίζοντες της ιστορίας, η «επίκληση ελέους» δεν αποτέλεσε σοβαρό επιχείρημα... Η ισχύς πάντοτε είτε στρατιωτική, είτε οικονομική, είτε πολιτική, ήταν το Α και το Ω της λογικής τους. Επομένως οι προσδοκίες των Σαμαρά-Βενιζέλου για άμβλυνση της εφαρμοζόμενης μονοδιάστατης λιτότητας, με την επίκληση και μόνο της πολιτικής ηθικής, δεν έχουν καμιάν ελπίδα και προοπτική.
Ακόμα γεγονός είναι, ότι οι δυο κυβερνητικοί συμβαλλόμενοι, δεν είναι ψυχικά προετοιμασμένοι για να έλθουν σε ευθεία ρήξη με την τρόικα. Και στον βαθμό που δεν είναι αποφασισμένοι για μια πραγματική ρήξη με το ιερατείο των Βρυξελλών, θα σύρονται αναγκαστικά στις αλαζονικές και εκτός οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας της Ελλάδος επιταγές του. Στάση που πολιτικά αποτυπώνεται σε άτακτη υποχώρηση έναντι των αξιώσεων της τρόικας, για νεα επώδυνα οριζόνια μέτρα. Η οποία με την σειρά της θα απομειώνει θανατηφόρα, τα όποια ελάχιστα πολιτικά ερείσματα έχουν απομείνει στους Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο, μέχρι την αναπόδραστη κατάρρευσή τους.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
