Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Τα τραγούδια μας έχουν πολλές φορές “παραπονεμένα λόγια” ίσως γιατί ως λαός αισθανθήκαμε πολλές φορές το “άδικο μέσα από την κούνια μας”. Δεν είναι λίγες οι ιστορικές στιγμές, που ένα τραγούδι έχει εκφράσει τη συλλογική μας βούληση.Ας μη μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός πως οι μπερδεμένοι Έλληνες, που βλέπουν το μνημονιακό τσουνάμι να έρχεται ξανά πάνω τους το φετινό χειμώνα και τους πολιτικούς τους να ψελλίζουν διάφορα ανούσια στις τηλεοράσεις, εκφράζονται με ένα τραγούδι με τίτλο “Να σταθώ στα πόδια μου”.
Το τραγούδι αυτό, σε στίχους του Λεωνίδα Μπαλάφα, τραγουδά ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης και κάνει θραύση στο διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα, που έχουν εξελιχθεί πλέον στο “μεγάλο καφενείο” στο οποίο συζητούν οι Έλληνες και τα πολιτικά.Γιατί, τι άλλο θέλει πια αυτός ο λαός παρά μια ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά και θα καταφέρουμε όλοι μαζί να ξανασταθούμε στα πόδια μας; Να αποκτήσουμε μια ισορροπία για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε ξανά και να σχεδιάσουμε με αισιοδοξία το μέλλον μας.Αυτό ζητάμε όλοι μας.
Κι αυτό που ζητάμε, δεν το έχουμε.Γνωρίζουμε όλοι, πως βρισκόμαστε σε έναν ιδιότυπο πόλεμο.Γνωρίζουμε, πως δεν ελέγχουμε εμείς τις εξελίξεις και όλα αυτά που σχεδιάζονται και μας επιβάλλονται, χωρίς εμάς, χωρίς την ενεργή συμμετοχή μας, σε ένα θέατρο δημοκρατίας.Είναι τυχαίο άραγε, πως μόνο σε περιόδους εκτροπής ή πολέμου είχαμε μέχρι σήμερα τέτοια δυνατά τραγούδια με μηνύματα αντίστασης και αισιοδοξίας;
Ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ κ.Γιάννης Δραγασάκης μας είπε πως μας φταίνε οι λέξεις…”Και με τη δική μας ευθύνη, ως αντιπολίτευση, είχαμε συμβάλει και εμείς στο να δαιμονοποιηθεί το μνημόνιο ως λέξη..” δήλωσε πρόσφατα!! Δεν μας φταίνε όμως, ούτε οι λέξεις αλλά ούτε και τα τραγούδια.Μας φταίει η πραγματικότητα στην οποία ζούμε και κυρίως το γεγονός πως δεν μπορούμε να ονειρευτούμε, γιατί δεν βλέπουμε λύση στον ορίζοντα.Ακόμα και το ’40 υπήρχε κάποια ελπίδα πως ο πόλεμος θα τελειώσει.Σήμερα, ποια ελπίδα έχουμε πως θα σταματήσει η πτώση, πως θα τελειώσει το κακό;
Τότε λοιπόν το 40’ ….”Πάνω…στον πατριωτικό ενθουσιασμό των πρώτων πολεμικών στιγμών, νάτος ο Οικονομίδης, δειλός και συνεσταλμένος με ένα
χειρόγραφο στο χέρι:
- Έγραψα κάτι ...
- Τραγουδάκι;
- Μμ ... Όχι ακριβώς. Δηλαδή πάνω στη μουσική της «Μικρής χωριατοπούλας» (που ήταν γραμμένη πάνω στο μοτίβο κάποιου ιταλικού τραγουδιού!) σκάρωσα κάτι για το Μουσολίνι ...
- Δηλαδή;
- Να σας το διαβάσω.
Και μας διάβασε τους στίχους που τον έκαναν αμέσως διάσημο σ’ όλη την Ελλάδα:
«Με το χαμόγελο στα χείλη, παν οι φαντάροι μας μπροστά...» κτλ, κτλ.
Ακόμη και οι πέτρες το τραγούδησαν εκείνο το έκτακτο δημιούργημα της εμπνεύσεως του Γιώργου, εκείνο το καταπληκτικό τίποτε, εκείνο το γεμάτο ειρωνεία, ενθουσιασμό, πατριωτικό παλμό και αυτοπεποίθηση τραγουδάκι του, το περίφημο «Κορόιδο Μουσολίνι. Και τι δεν έγινε με το τραγουδάκι αυτό! Η πρώτη του στροφή πολεμικό σύνθημα. Αρθρογράφοι, συγγραφείς, Έλληνες και ξένοι ανταποκριταί και απεσταλμένοι στο μέτωπο, άρχιζαν, συνήθως, τις περιγραφές τους με τα ενθουσιώδη και ευρηματικά λόγια του αγαπητού μου Οικονομίδη : «Με το χαμόγελο στα χείλη οι Έλληνες μάχονται των υπέρ όλων αγώνα…». «Με το χαμόγελο στα χείλη οι έφεδροι συνωστίζονται εις τα μεταφορικά μέσα διά την προώθησίν των εις το μέτωπον …». «Με το χαμόγελο στα χείλη ο πρωθυπουργός της Ελλάδος ανήγγειλε την κατάληψιν της Κορυτσάς και την ούτω πραγματοποιηθείσαν πρώτην συμμαχικήν νίκην …» κτλ.
Αλλά δεν έγινε μόνον η πρώτη του στροφή πολεμικό σύνθημα και έκφρασις της εποχής. Και ο τίτλος του τραγουδιού, το «Κορόιδο Μουσολίνι», βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της χιουμοριστικής εμπνεύσεως όλων των συμμάχων γελοιογράφων. Γιατί η λέξις κορόιδο έπαψε να είναι μόνον ελληνική. Είχε γίνει διεθνής χαρακτηρισμός του μακαρίτη του Ντούτσε, που νόμισε πως «τα 4 εκατομμύρια των λογχών του» θα μπορούσαν να δαμάσουν μιαν Ιδέα. Την Ελλάδα.»
(περιοδικό «ΦΑΝΤΑΣΙΑ», τεύχος 9, 21 Οκτωβρίου 1959, σελ. 10).”
Σήμερα λοιπόν το 2015, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές ο λαός μας ελπίζει πως θα κερδίσει ξανά την περηφάνεια και αξιοπρέπειά του, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε τον τρόπο, που θα το πετύχει αυτό.
Άντε να σταθώ τα πόδια μου…
«Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο
με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο
στης ζωής το τελευταίο θρανίο
και με πουλί ξενιτεμένο...
Έχω πείσμα και γερό το στομάχι
σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα
την αγάπη που έχω δώσει δε πήρα
έτσι το θέλησε η μοίρα....
Άντε να σταθώ στα πόδια μου
μετά από τόσα χτυπήματα
έχω ξεχάσει τα βήματα
μα δε με πέρνει να πώ δε μπορώ
πρέπει να μπώ στο χορό...
Μες το κόσμο μεγαλώνω τον άπονο
ποιός στ΄ αλήθεια παίρνει αυτό που του αξίζει
δε το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο
γιατί η ρόδα δε γυρίζει...»
Στη συλλογική ψυχανάλυση μιας χώρας "απέραντου φρενοκομείου" η μόνη, κατά τη γνώμη μου, λύση για να σταθούμε στα πόδια μας είναι να παραμείνουμε ενωμένοι και αλληλέγγυοι μεταξύ μας και ας μελετήσουμε κι αυτά που μας είπε ο Μάνος Χατζιδάκις :
"Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει [...] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά [...] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε... γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε."
--
Αθανάσιος Κατσίμπελης
Δάσκαλος, Μ.Εd - Νομικός
