Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Έπεσε η αριστερά σε βαριά μελαγχολία.Το γελαστό παιδί υπέγραψε Μνημόνιο και δεν το έσκισε να το πετάξει στη, χωρίς σύνορα, θάλασσα του Αιγαίου.
Έχει κι η δεξιά την αμφιβολία της, να διαλέξει άραγε ανάμεσα στη δεξιά της αριστεράς ή στην αριστερά της δεξιάς;
Πριν με κατηγορήσετε, πως τα γράφω ασυνάρτητα, δείτε αυτό που συμβαίνει γύρω μας σε αυτές τις βουβές εκλογές και ίσως διαπιστώσετε, πως έχω δίκιο.Ακόμα κι οι υποψήφιοι βουλευτές, που συμμετέχουν στην εκλογική αυτή μάχη της 20ης Σεπτεμβρίου, δίνουν την εντύπωση πως βαριούνται να φωνάξουν, μπας και μας ξυπνήσουν.Εξάλλου δεν έχουν και κανένα προσωπικό κίνητρο να τρέξουν για το σταυρό, γιατί δεν επιλέγουμε στις εκλογές αυτές πρόσωπα, αλλά σημαίες κομματικές.Σε κόμματα μάλιστα, τα οποία κανένας νόμος ή συνταγματικός κανόνας δεν υποχρεώνει να λειτουργούν με εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες.Τα περισσότερα, αν όχι όλα, είναι αρχηγικά και λειτουργούν ολιγαρχικά.Ως αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής της “δημοκρατίας” μας είναι να επιλέγονται αυτοί, που είναι υπάκουοι και βολικοί στις κομματικές ηγεσίες.
Κάποιοι υποψήφιοι, που φώναξαν υπερβολικά και είπαν και βαριές κουβέντες για τους πολιτικούς τους αντιπάλους, στις προγούμενες εκλογές, έχουν απλά σιωπήσει για να διατηρήσουν την έδρα τους.”Μπόρα είναι θα περάσει”, σκέφτονται, “μετά τις εκλογές τούτες θα ξεχαστούν τα μεγάλα λόγια και ψέματα, που είχαμε πει στις προηγούμενες”.Έτσι ακριβώς λειτουργεί και το σύστημα παραγραφής των ευθυνών των εκάστοτε κυβερνώντων μας.Γίνονται εκλογές …κι όλα σβήνουν και ξεχνιούνται.. και προσωράμε με τις δικογραφίες στα συρτάρια.
Τα χαράτσια όμως, οι περικοπές στους μισθούς, οι υπέρογκοι λογαριασμοί για αγαθά που μια σύγχρονη πολιτεία οφείλει να προσφέρει στους πολίτες, όχι μόνο παραμένουν, αλλά αυξάνονται διαρκώς.Είτε με αριστερά, είτε με δεξιά διακυβέρνηση στην Ελλάδα, το κράτος φορολογεί αμείλικτα αυτούς, που δεν μπορούν να ξεφύγουν από την Εφορία.Κι αφήνει ένα άδικο και ασταθές με συνεχείς αλλαγές φορολογικό σύστημα να καταστρέφει την οικονομία μας, δίνοντας επιλεκτικά φορολογικές ασυλίες.
Συζήτηση βέβαια και πολιτικός διάλογος δεν γίνεται στη δημοκρατία μας, από την οποία τελείως δημοκρατικά αποκλείονται οι εχθροί της.Τα σοβαρά ζητήματα εξάλλου, δεν χρειάζεται να τα λύσει ο λαός.Έχουν σχεδιαστεί στις Βρυξέλλες για εμάς, χωρίς εμάς.Το θλιβερό είναι πως σχεδιάστηκαν με την απουσία μας γιατί δική μας πρόταση δεν υπήρχε.Κι όταν δεν έχεις τη δική σου πρόταση, ακολουθείς τη λύση που σου “προσφέρουν” ως μονόδρομο.
Κι οι αριστεροί...κάτι θα βρουν να κάνουν μετά τις εκλογές, για να ξεπεράσουν την “μελαγχολιά της αριστεράς”.Θα φιλοσοφήσουν πάνω στο θέμα και θα μελετήσουν ξανά τους θεωρητικούς τους, διαφωνώντας στις συνιστώσες τους.Θα κατηγορήσουν για την αποτυχία τους αυτούς που πέτυχαν να εφαρμόσουν πολιτικές των οποίων η αριστερά επιθυμεί τα αποτελέσματα που επιφέρουν αλλά θωρητικά δεν μπορεί να τις υποστηρίξει.
Θα συνεχίσουν οι αριστεροί σε δυο δρόμους: είτε κατηγορώντας τους φιλελεύθερους, τους κεντρώους, τους νεοσυντηρητικούς, τη Δεξιά είτε κατηγορώντας ο ένας τον άλλο … τους ακτιβιστές, τους μεταμοντέρνους ή τους μη αποδομημένους μαρξιστές!!
Η δισυπόστατη συντηρητική και φιλελεύθερη ελληνική δεξιά, έχει κι αυτή την αμφιβολία της, για το πως θα μπορέσει να εκφράσει μια ξεκάθαρη ιδεολογία. Αγωνίζεται να απελευθερωθεί από τις “πολιτικές ενοχές” που έχουν δημιουργήσει στους ψηφοφόρους της η κυριαρχία στην Ελλάδα, μετά τη δεκαετία του 80, της αριστερής και σοσιαλδημοκρατικής αντίληψης των πολιτικών πραγμάτων.
Μελαγχολία ή Αμφιβολία λοιπόν; Ας έχουμε σε κάθε περίπτωση στο νου μας, πως ο σχεδιασμένος ή μη κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων, η εκ των πραγμάτων απαξίωση του πολιτικού συστήματος και ο πρωτοφανής αποπροσανατολισμός της κοινωνίας μας μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα δυσκολότερες καταστάσεις και νέες εκλογικές διαδικασίες.
