Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Τα τελευταία έξι χρόνια ο λαός μας έχει υποστεί από το ίδιο μας το κράτος μια ανελέητη επίθεση κατά της ζωής, της περιουσίας και της ιδιοκτησίας του. Έχουν τεθεί υπό διαπραγμάτευση αγαθά που θα έπρεπε, μαζί με το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας, να προστατεύονται.
Οι φωνές των “Δεν πληρώνω” έπαψαν να ακούγονται.Τους κατάπιε κι αυτούς το Μνημόνιο. Έτσι κι αλλιώς αυτό το κράτος λειτουργούσε εδώ και χρόνια, όχι για τους νομοταγείς πολίτες που πλήρωναν, αλλά για τους “ημέτερους” που δεν πλήρωναν.
Για αυτούς που δεν αγχώνονταν για το μέλλον, που διορίζονταν στο δημόσιο από το παράθυρο και που γενικά για οτιδήποτε έκαναν είχαν την ανάγκη των μηχανισμών του πελατειακού πολιτικού συστήματος και της αναξιοκρατίας.
Ο αβάσταχτα και άδικα φορολογούμενος λαός μας, δυστυχώς ανέχεται να πληρώνει από το υστέρημά του, να ξεπουλάει για ψίχουλα την περιουσία που απέκτησε με κόπους μιας ζωής για τα παιδιά του και κάποιοι λίγοι, έχοντες και κατέχοντες να εξακολουθούν να μην πληρώνουν και να φοροδιαφεύγουν εις βάρος του.
Ανεχόμαστε να πηγαίνουμε στην Αθήνα, να πληρώνουμε διόδια και να μην έχουμε ασφαλή και σύγχρονο αυτοκινητόδρομο.
Ανεχόμαστε να πληρώνουμε φόρους και να μην έχουμε ασφάλεια. Να κινδυνεύουμε ακόμα κι έξω από την πόρτα του σπιτιού μας.
Ανεχόμαστε να μην έχουμε παιδεία και υγεία.
Ανεχόμαστε εμείς μεν να πληρώνουμε έγκαιρα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί για παράδειγμα να εξαιρούνται τελευταία στιγμή και να διακανονίζονται ή να χαρίζονται τα υπέρογκα χρέη τους.
Ανεχόμαστε, εμείς να παραδίδουμε τις πινακίδες του οχήματός μας και κάποιοι όπως έκαναν πάντα να κυκλοφρούν ατιμώρητα χωρίς να πληρώνουν τα αδικαιολόγητα και απαράδεκτα τέλη κυκλοφορίας.
Ανεχόμαστε να μην υπάρχει δικαιοσύνη και τιμωρία αυτών που λειτουργούν για χρόνια εις βάρος των επόμενων γενιών.
Ανεχόμαστε τη μικροκομματική πολιτική και τους λαϊκίζοντες πολιτικούς.
Ανεχόμαστε να βλέπουμε αυτή τη σαπίλα και την παρακμή.
Δεν μας ενώνει πλέον ως λαό κανένα παλλαϊκό ή πατριωτικό όραμα που θα εδραιώσει τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη στην ελληνική κοινωνία και θα ελευθερώσει το λαό.
Δεν είναι η πρώτη φορά όμως, που ο λαός μας εξουθενώνεται με τη επιβολή φόρων. Οι Οθωμανοί στα χρόνια της σκλαβιάς, είχαν συλλάβει και είχαν εφαρμόσει ένα σχέδιο οικονομικής εξόντωσης των υπόδουλων, ώστε να τους εξαναγκάσουν ή να εξισλαμισθούν ή να μην έχουν δυνατότητα "να σηκώσουν κεφάλι" παραμένοντας ραγιάδες.
Το χαράτσι ήταν ένας από τους δύο φόρους, τους οποίος επέβαλαν οι Τούρκοι στους χριστιανούς υπηκόους του Σουλτάνου. Ο άλλος ήταν ο φόρος αίματος, το λεγόμενο παιδομάζωμα.
Επρόκειτο για ατιμωτικό κεφαλικό φόρο, ο οποίος επιβλήθηκε από τους πρώτους χρόνους του Ισλαμισμού. Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι. Η απόδειξη ήταν χάρτινη και είχε κάθε χρόνο διαφορετικό χρώμα, έφερε δε το εξής κείμενο: "ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του!"
Αρχικά οι Τούρκοι εισέπραταν τον κεφαλικό φόρο αδιακρίτως, αργότερα όμως διαίρεσαν τους Χριστιανούς σε τρεις τάξεις, και το χαράτσι ανάλογα σε τρεις βαθμούς: η πρώτη τάξη πλήρωνε τέσσερα φλουριά κατά κεφαλή, η δεύτερη δύο, και η τρίτη τάξη πλήρωνε ένα φλουρί κατά άτομο.
Αναλόγως το χαράτσι του πρώτου βαθμού επιβαλόταν στους έμπορους και τους πλούσιους, και ονομάζονταν αλάς.Το χαράτσι του δεύτερου βαθμού το πλήρωναν οι βιομήχανοι και οι τεχνήτες, και λεγότανε ιφσάτ.Το χαράτσι τρίτου βαθμού ήταν για τους γεωργούς και τους πτωχούς και λεγότανε εδνά.
Ο τρόπος είσπραξής του ήταν ο εξής: κάθε χρόνο η Υψηλή Πύλη πούλαγε τα δικαιώματα είσπραξης των φόρων σε ισχυρούς και πλούσιους Τούρκους. Αυτοί τον μεταπουλούσαν κερδοσκοπικά σε εκμισθωτές φόρων οι οποίοι αναλάμβαναν να εισπράξουν τον φόρο από τους μη μουσουλμάνους υπηκόους. Ο πλούσιος Τούρκος λεγόταν χαρατζίμπασης, οι δε εισπράκτορες λεγόντουσαν χαρατζίδες. Οι χαρατζίδες περιόδευαν τις πόλεις και τα χωριά με στρατιωτική συνοδεία και εισέπρατταν ποσά μεγαλύτερα από αυτά που έπρεπε να αποδώσουν στον χαρατζίμπαση, συχνά χρησιμοποιώντας βάρβαρα μέσα. Τη διαφορά την καρπώνονταν για προσωπικό τους όφελος. (Σας θυμίζει αυτούς που σήμερα θέλουν να σας αρπάξουν την περιουσία;)
Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κυβέρνηση Θάτσερ στη Βρετανία αποφάσισε να επιβάλλει ένα νέο φόρο στα νοικοκυριά, ο οποίος έμεινε με το όνομα polltax. Πρακτικά το ποσό που αναλογούσε σε κάθε οικογένεια προέκυπτε από το πόσα άτομα έμεναν σε ένα σπίτι, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν το εισόδημά τους.
Σχεδόν αμέσως προέκυψε ένα κίνημα πολιτών που αρνήθηκαν συντεταγμένα να πληρώσουν. Ξεκίνησε από τη Σκωτία και επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα, με αποτέλεσμα τη δεύτερη χρονιά εφαρμογής του νόμου να μην πληρώσει περίπου το 30% των φορολογούμενων (διευκρινίζεται πως η άρνηση αφορούσε ΜΟΝΟ τον polltax – ή communitycharge επίσημα).
Η αντίδραση της Θάτσερ ήταν τυπική. Απειλές, διαστρέβλωση, επιλεκτικές δίκες και καταδίκες…και απόπειρα καταστολής του κινήματος όπου έβγαινε στο δρόμο. Αποκορύφωμα του κινήματος η τεράστια πορεία του της 31ης Μαρτίου του 1990, όταν πάνω από 300.000 άνθρωποι συγκρούστηκαν στο Λονδίνο με την αστυνομία, η οποία και έχασε τον έλεγχο της πόλης. Μετά τα επεισόδια οι εργατικοί και η πιο επίσημη αριστερά (δηλαδή το militant) καταδίκασαν τα επεισόδια (ο “εργατικός” Κίνοκ είπε πως τα έκαναν αναρχικοί χούλιγκαν). Το κίνημα όμως απλώς διογκωνόταν μέρα με τη μέρα,οπότε κάποια στιγμή οι κατά τόπους αστυνομίες και δικαστικές αρχές να δηλώσουν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να καλούν σε δίκη άλλους πολίτες, μιας και τα δικαστήρια και η αστυνομία είχαν κατακλυστεί.
Η αποτυχία του polltax έριξε τελικά τη Θάτσερ. Με τη λαϊκή αγανάκτηση (ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων της) να βαράει κόκκινα και το νόμο ουσιαστικά να έχει καταργηθεί, οι εσωκομματικοί της αντίπαλοι της έβαλαν μια καλή τρικλοποδιά και την ανάγκασαν σε παραίτηση. Και παρόλο που οι τόρυδες ξαναπήραν την εξουσία στις επόμενες εκλογές, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μαίητζορ (ο νέος αρχηγός των τόρυδων) ήταν να αποσύρει τον polltax.
Ας αντιληφθούμε πως η έξοδος από την κρίση δεν θα γίνει από τους οπαδούς της οχλοκρατίας και του μηδενισμού. Δεν μπορεί να δοθεί η μάχη από φθαρμένα υλικά του παρελθόντος και από πίστη σε ιδεοληψίες. Θα δοθεί από τους Έλληνες πολίτες που αγαπάνε την πατρίδα τους πάνω από όλα. Θα δοθεί από αυτούς που έχουν αρετή, τόλμη και πίστη να επαναφέρουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την αξιοκρατία και το κράτος δικαίου στη χώρα που τα γέννησε.
Αθανάσιος Κατσίμπελης Δάσκαλος, Μ.Εd - Νομικός
