αλλά και αμφίσημο συνάμα μήνυμα της ελληνικής κοινωνίας πρός το παραπαίον πολιτικό μας σύστημα.
Πρωτίστως θρυμμάτισε επιβλητικά τον αυτάρεσκο ναρκισσισμό της μεταπολιτευτικής πολιτικής μας τάξης, που αλαζονικά δεν εννοούσε να καταλάβει τον βόγγο και τα οδυνηρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και απολάμβανε ηδονικά το είδωλό της στον καθρέπτη.
Και κατακρημνίζοντας στον καιάδα των αζήτητων της πολιτικής μας σκηνής κεντρικά πολιτικά μας πρόσωπα, απέδειξε ο ελληνικός λαός, ότι απεξαρτημένος πιά απο τα πολιτικά «βαρβιτουρικά» της μεταπολίτευσης, ξέρει να τιμωρεί και να στέλνει στα αζήτητα, όσους με αλαζονεία, έπαρση και ιδιοτέλεια, διαχειρίστηκαν την ισχύ της πολιτικής του ετυμηγορίας.
Για χρόνια τώρα, το θεσμικό ξεχαρβάλωμα της δημόσιας διοίκησης, ο στυγνός κομματισμός των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, η αποδόμηση του εθνικού μας συστήματος υγείας, ο εκφυλισμός απο την συντεχνιακή ιδιοτέλεια της δημόσιας παιδείας, η ολέθρια αντιμετώπιση της εθνικής οικονομίας και η τραγική εγκατάλειψη των εθνικών μας θεμάτων, εξέπεμπαν SOS για να αποτραπεί η κατάρρευση του κράτους.
Αλλά εις μάτην της νάρ-κισσης πολιτικής μας τάξης, που απολμάβανε αλαζονικά την νιρβάνα της εξουσίας. Η εξευτελιστική αποπομπή της όμως, στις 6ης του Μάη απο την πολιτική μας σκηνή, έστειλε το μεγάλο μήνυμα αλλαγής της πολιτικής κουλτούρας της ελληνικής κοινωνίας.
Κατά δεύτερο λόγο όμως οι εκλογές, ανέδειξαν και ένα ιδιότυπο μίγμα, ενός άκρατου και εθνικά επικίνδυνου εθνικισμού στο όνομα της άνευ πολιτικού στίγματος «Χρυσής Αυγής» και μιας ισοπεδωτικής αριστερής ρητορείας, που δεν διαλέγεται με την κοινωνία, αλλά αυταρχικά στο όνομα της δημοκρατίας επιβάλλει !!!
Στην πραγματικότητα αυτές οι δυο ακραίες πολιτικές εκφράσεις που διεκδικούν με τις ανεφάρμοστες και εκτός κοινωνικής πραγματικότητας θέσεις τους «όλα», αλλά επι της ουσίας τίποτα, χαϊδεύοντας τα αυτιά του ελληνικού λαού, ενυπήρχαν κεκαλυμμένες, μέσα στην πολυσυλλεκτικότητα του πολιτικού μας συστήματος.
Απλώς τώρα που απογυμνώθηκε με την συντριβή της η πολιτική μας τάξη, διεφάνη με διαύγεια το θολό και ανύπαρκτο πολιτικό τους στίγμα. Είναι βλέπετε και αυτή μια αυτοτι-μωρία του ελληνικού λαού, που θέλοντας να τιμωρήσει τους μεγάλους του πολιτικού μας συστήματος, με ακραίες και μάλλον άνευ ουσίας για την επίλυση των δραματικών προβλημάτων του τόπου επιλογές, γιγάντωσε πολιτικούς σχηματισμούς, οι οποίοι τίποτα δεν θα του προσφέρουν, πέραν της εφήμερης ικανοποίησης του καφενείου.
Κατά τα λοιπά, αν ένας σεβάσμιος γέροντας με πολιτική σύνεση, σοφία και εμπειρεία δεκαετιών, μας απηύθυνε το ερώτημα «Ωραία καλά μου παιδιά, πήρατε τις αποφάσεις σας, με τις εκλογές. Και τώρα τι κάνουμε;». Θα τον κοιτούσαμε αμήχανα. Διότι μέσα απο την τιμωρία της αλαζονικής και ανεπαρκούς πολιτικής μας τάξης, κάναμε επιλογές, που αντί να λύσουν, επιτείνουν το πολιτικό μας αδιέξοδο. Αλλά θα μου πείτε τι σημασία, έχει η αίσθηση εθνικής ευθύνης έναντι των τραγικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Το μείζον είναι ότι νίκη-σαν η δημοκρατία και ο κυρίαρχος λαός !!!
* Ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
