γ. Ο ολέθριος εμφύλιος πόλεμος
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Ενώ λοιπόν η συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε την αμνήστευση των πολιτικών στελεχών της αριστεράς, με την συνακόλουθη παράδοση των όπλων όσων συμμετείχαν στον ΕΛΑΣ, οι διώξεις των αριστερών εσυνεχίζοντο με αμείωτο ρυθμό. Παράλληλα η διατήρηση μερικών όπλων απο ορισμένους ελασίτες, παρότι τα όπλα που παρεδόθησαν με τη συμφωνία της Βάρκιζας : 42.000 τον αριθμό, υπερέβαιναν αυτά που προέβλεπε η συμφωνία, αποτέλεσε ένα ακόμη πρόσχημα για τον ανηλεή διωγμό των αγωνιστών της αριστεράς. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η σύρραξη και ο εμφύλιος ήταν αναπότρεπτα. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ οδηγήθηκαν σε ένα θα λέγαμε με σημερινούς όρους «Casus Belli». Ίδρυσαν έτσι τον «Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας» που επίσημα επικύρωνε τον Αύγουστο του 1946, την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Δεύτερο βήμα απο πλευράς των ΚΚΕ –ΕΑΜ που θα εκτραχύνει την κατάσταση είναι η δημιουργία της λεγόμενης «Προσωρινής Δημοκρατικής κυβέρνησης της Ελεύθερης Ελλάδας» ή κυβέρνησης του βουνού, όπως αποκλήθηκε, τον Δεκέμβριο του 1946. Σπίθα της ανάφλεξης ήταν η επίθεση τμήματος του «Δημοκρατικού Στρατού» στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου Πιερίας.
Θα ακολουθήσει για δυο χρόνια μια απίστευτης ηθικής αγριότητας, διαρκής μάχη αλληλοσπαραγμού στην οποία θα χυθεί άφθονο αδελφικό αίμα, ενώ θα πλειοδοτεί η μια παράταξη έναντι της άλλης σε δολοφονίες και ηθικές ασχήμιες, που προσέβαλαν ωμά κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Σε τέτοια δίνη είχε οδηγήσει τον τόπο, η πολιτική αμετροέπεια εκατέρωθεν και κυρίως η έλλειψη συνετών και σωφρόνων φωνών, που θα είχαν αποτρέψει αφενός μεν την αδελφοκτόνο αιματοχυσία, αφετέρου δε την τραγική υστέρηση της χώρας, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη επούλωνε τις πληγές του πολέμου και δημιουργούσε υποδομές για να ξαναβρεί τον βηματισμό της. Τελικά ο επαχθής εμφύλιος θα λήξει με την κατίσχυση του «Εθνικού Στρατού» έναντι του «Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδος». Οι δυο τελευταίες καθοριστικές μάχες, που επικύρωσαν την νίκη του «Εθνικού Στρατού» έλαβαν χώρα στο Βίτσι στις 10 Αυγούστου και στο Γράμμο στις 25 Αυγούστου του 1949. Απο τους ηττηθέντες η ηγεσία και η πλειονότητα των αριστερών στρατευμένων, διέφυγαν στην Αλβανία και στην Βουλγαρία. Ωστόσο απο το 1947 ουσιαστικά το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν τεθεί εκτός νομιμότητας. Για την επίτευξη αυτού του στόχου είχε επιστρατευτεί το απαιτούμενο νομικό οπλοστάσιο, με τον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947 που προέβλεπε την δίωξη αρχικώς των κομμουνιστών και στην συνέχεια «απάντων των μη εθνικοφρόνων ελλήνων». Ο νόμος προέβλεπε την ποινή του θανάτου για την διάδοση ανατρεπτικών του πολιτεύματος ιδεών, ψήφισμα του 1946, τα ισόβια δεσμά για την απόπειρα συνωμοσίας και τον θάνατο για την εφαρμογή συνωμοσίας. Συνεχίζεται …
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
