Του Μισέλ Αμπού - Χάντμπα - Δικηγόρου Αμαλιάδας
Λίγο πριν το τέλος ενός θερμού καλοκαιριού γεμάτο από πολιτικές διεργασίες και ενώ οι πυρκαγιές κατέκαψαν για άλλη μια φορά την πατρίδα μας έχοντας καταστρέψει χιλιάδες στρέμματα πρασίνου, σπίτια και περιουσίες, πλησιάζει το επίσης θερμό φθινόπωρο για τον χώρο της κεντροαριστεράς αυτή την φορά. Το ερωτηματικό στον τίτλο του άρθρου δεν ετέθη για να δοθεί έμφαση στο εάν είναι η τελευταία μαθηματικά ευκαιρία για την κεντροαριστερά με πιθανότητα να υπάρξει και άλλη, αλλά για να αναρωτηθώ εάν είναι καν ευκαιρία αυτό που αναμένουμε ή έχει σβήσει οριστικά κάθε ελπίδα για τον χώρο αυτό.
Στην περίπτωση που η διαδικασία, το χρονοδιάγραμμα και οι προϋποθέσεις που θα θέσει στις αρχές Σεπτεμβρίου η Επιτροπή του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου γίνουν αποδεκτές από τους επικεφαλής των κομμάτων και τους ενδιαφερόμενους για την ηγεσία, τότε μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου αναμένεται να τεθούν και επισήμως οι υποψηφιότητες, που υποθέτουμε ποιες θα είναι αλλά δεν έχει καμία σημασία η αναφορά τους. Να είναι δυναμικές εύχομαι και φρέσκιες. Η εκλογή αρχηγού τοποθετείται χρονικά στα μέσα Οκτωβρίου.
Συνεκτιμώντας την ανάγκη που υφίσταται για την αναζωπύρωση της κεντροαριστεράς καταλήγω στο συμπέρασμα πως πιθανότατα υπάρχει μια ευκαιρία αλλά είναι και η τελευταία. Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, κατάφερε με τις ενέργειές της και κυρίως με τις παραλείψεις της να μας φορτώσει με επιπλέον Μνημόνια τα οποία και πέρασαν με χαρακτηριστική ευκολία από την Βουλή αφού αποδείχθηκε ότι η αντιμνημονιακή ρητορική τους ήταν τουλάχιστον υποκριτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ γέμισε την τελευταία 5ετία με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και με ψηφοφόρους αυτού, που είχε ως αποτέλεσμα να δωδεκαπλασιάσει το εκλογικό του ποσοστό στις τελευταίες δυο εκλογικές αναμετρήσεις και να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Πόρτες ανοιχτές, επάνω σε μια αντιμνημονιακή ρητορική, επικίνδυνη, αποτέλεσαν το δέλεαρ ώστε να εισέλθουν στον ΣΥΡΙΖΑ στελέχη του άλλοτε ισχυρού ΠΑΣΟΚ και να τα ακολουθήσουν χιλιάδες ψηφοφόροι του. Άλλωστε οι Ευρωπαίοι ενεχείρισαν στον Τσίπρα τα κλειδιά της σοσιαλιστικής αντιπροσωπείας στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει με κάθε τρόπο πως θέλει να απλωθεί και να κάνει οριστικά δικό του τον χώρο δεξιά της αριστεράς. Θα αποτραπεί;
Από την άλλη η ΝΔ θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό την ως την μοναδική λύση αφού είναι αντιληπτή η κυβερνητική ανεπάρκεια. Και επιτρέψτε μου να σας πω πως μοιραία θα την αποτελέσει εάν η κεντροαριστερά συνεχίζει να διαιρεί και όχι να πολλαπλασιάζει τα κομμάτια της.
Δυο λοιπόν είναι οι λύσεις στον ορίζοντα.
1η λύση:
Η παρούσα κεντροαριστερά – αυτό που έχει απομείνει – να μοιραστεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
2η λύση: Να αναγεννηθεί η κεντροαριστερά το φθινόπωρο.
Βεβαιότητα ότι θα το κατορθώσει δεν υφίσταται. Σημασία έχει ένα πράγμα. Να βγάλουμε από μέσα μας το –αντί-. Η εκλογή νέου Προέδρου για την ΔΗ.ΣΥ. (ή όπως θέλετε πείτε την) πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία που θα φέρει για αρχή την ΔΗ.ΣΥ. σε ρόλο 3ου πόλου, με δυναμική, ώστε σιγά – σιγά να πετύχει δυο στόχους: Καταρχήν να επαναφέρει τους ψηφοφόρους της που βρήκαν στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ και επιπλέον να αποτελέσει την εγγύηση για πόλο σταθερότητας με προοπτική διακυβέρνησης στο άμεσο μέλλον σε όσους είτε έχουν καταφύγει, είτε σκέφτονται να καταφύγουν στην λύση της ΝΔ. Τα –αντί- πρέπει να νικηθούν. Εκτιμώ ότι πιο πολλά μας ενώνουν σε αυτό τον χώρο από αυτά που μας χωρίζουν. Η επόμενη ημέρα της εκλογής της/του νέου Προέδρου, πρέπει να βρει τον χώρο ενωμένο. Να υπερέχει η επιθυμία για μια δυνατή κεντροαριστερά και να μην υπερισχύει το «αποχωρώ ως αντίΦωφικός, αντίΣημητικός, αντίΠαπανδρεικός, αντίΒενιζελικός κ.ο.κ.», γιατί δεν βγήκε ο αρχηγός μου.
Οι υποψήφιοι αρχηγοί οφείλουν να διαφυλάξουν το αύριο του χώρου, την επόμενη ημέρα, ενωμένοι. Κανένας και τίποτα δεν περισσεύει. Αλλιώς θα γίνουμε ξανά μάρτυρες νέων αναιμικών πολιτικών κινήσεων και ο νέος δικομματισμός θα ριζώσει για τα καλά.
Αυτή είναι η μοναδική - ίσως - ευκαιρία. Να μην αφήσουν οι «ηττημένοι» μόνο του τον νικητή. Αλλιώς η οριστική σύμπλευση με την «δεξιά» ή την «αριστερά» θα είναι μοιραία.
ΥΓ: Σε ονόματα δεν θα αναφερθώ. Δεν έχουν σημασία. Ας δούμε πρώτα τις υποψηφιότητες. Χρειάζεται μια δυνατή διαδικασία και ρητορική ενότητας για το αύριο του χώρου. Και έτσι, ίσως, σιγά - σιγά αρχίσει η επιστροφή.
Χρόνος δεν υπάρχει. Ευκαιρία ναι.
