Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Μιλήσαμε πιο πάνω για τις θετικές επιπτώσεις που είχε στον κοινωνικό και πολιτικό μας στίβο η λειτουργία της Γ΄ ελληνικής Δημοκρατίας, με προεξάρχοντα στοιχεία της, την δημοκρατική ομαλότητα και την ευστάθεια του πολιτικού μας συστήματος. Μετά από μακρά περίοδο πολιτικών παλινωδιών και μιας τραγικής περιδίνησης στην οποία είχε βυθιστεί η ελληνική κοινωνία, ο τόπος ξανάβρισκε και πάλι την ηρεμία του, προκειμένου να τροχιοδρομηθεί στην αναπτυξιακή του πορεία.
Και πράγματι στα πρώτα χρόνια της Γ΄ ελληνικής δημοκρατίας που διάγουμε, η Ελλάδα με ηγέτη τον στιβαρό και εμπνευσμένο πολιτικά Κωνσταντίνο Καραμανλή, πέτυχε πολλά. Όπως τη ραγδαία αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος των ελλήνων, την ανασυγκρότηση της ελληνικής γεωργίας, την βιομηχανική ανάπτυξη, την άνθηση των μικρομεσαίων και μεταποιητικών μας επιχειρήσεων στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και την αποκατάσταση του διεθνούς κύρους και των θέσεών της στο εξωτερικό, μετά την διπλωματική μας περιθωριοποίηση και υποβάθμιση διεθνώς, στα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας. Τον στιβαρό και εχέφρονα Κωνσταντίνο Καραμανλή, διαδέχθη όπως προαναφέραμε με τις δάφνες μάλιστα μιας ισοπεδωτικής νίκης ο Ανδρέας Παπανδρέου, που εν τω μεταξύ είχε δημιουργήσει από την έλευσή του κατά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα).
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, που έφερε μαζί του, κατά την μακρά ακαδημαϊκή του παρουσία στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, τον κοινωνικό ρομαντισμό και τα νέα πολιτικά ρεύματα που διέσχιζαν την ευρωπαϊκή, αλλά και την αμερικάνικη κοινωνία, επεδίωξε να αλλάξει άρδην την φυσιογνωμία, αλλά και την πολιτική κουλτούρα της Ελλάδος. Μέλημά του ήταν η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη οργανική ενσωμάτωση πολλών λαϊκών στρωμάτων στις διοικητικές και κυβερνητικές δομές της ελληνικής πολιτείας, που είχαν περιθωριοποιηθεί στο όνομα των θλιβερών δουλειών και αποφύσεων της μετεμφυλιακής μας περιόδου. Με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις, αυτές του αποκλεισμού της εισόδου λαϊκών στρωμάτων, από τη δημόσια διοίκηση, τα σώματα ασφαλείας, το στρατό, αλλά και άλλες εκφάνσεις της δημόσιας ζωής. Τους περιβόητους δηλαδή και επίζηλους διορισμούς, που άνδρωσαν το ρουσφετολογικό κράτος, τις πελατειακές σχέσεις και υπονόμευσαν θανατηφόρα τόσο την αξιοκρατία στη δημόσια διοίκηση, όσο και την ορθολογική διαχείριση των δημοσίων μας δαπανών.
Πρόθεση τότε του Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν να απαλείψει το αίσθημα αδικίας από την πολιτεία σε πολλές κοινωνικές ομάδες, που στον απόηχό της πάλαι ποτέ απαράδεκτης πολιτικής μεθόδευσης των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων», αποκλείονταν από το χρυσοφόρο - ένεκα των προκλητικά υψηλών και αναντίστοιχων προς την παραγόμενη εργασία- δημόσιο. Και ως ένα βαθμό αυτό ήταν αλήθεια. Ότι δηλαδή ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αντιμετωπίζονταν κατά καιρούς άδικα από το κράτος, πληρώνοντας τις πολιτικές στρεβλώσεις της μετεμφυλιακής Ελλάδας, που χώριζε τους πολίτες σε διάφορες κατηγορίες. Στην φωτογραφία ένα από τα αλήστου μνήμης «Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων», τα οποία δίχασαν βαθιά την ενότητα του ελληνικού λαού, που κρίνει, ότι εικονιζόμενος, «από απόψεως κοινωνικών φρονημάτων, δύναται να διορισθή» !!! Συνεχίζεται …
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
