και ευρωπαϊκών πρωτευουσών, ενίοτε και -γιατί όχι;- εξωτικών νήσων, όπως είχε κάθε δυνατότητα. Ηταν παντού περιζήτητος και είχε διαλέξει, ολοκληρώνοντας τη μακρά και επιτυχημένη θητεία του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Harvard για να διδάξει και πάλι αυτά που ήξερε ως θεωρία, αλλά κυρίως εκείνα που έζησε, τεκμηρίωσε και συνδιαμόρφωσε στο καμίνι των μεγάλων αλλαγών της Γηραιάς Ηπείρου από τα ενδότερα των έσω.
Υπάρχει όμως πάντα ο πόθος του ανεκπλήρωτου ή μάλλον το υψηλό αίσθημα του καθήκοντος που καθορίζει τη στάση ανθρώπων σαν τον κ. Παπαδήμο. Ποτέ στη μακρά διαδρομή του δεν επεδίωξε την προβολή. Αυτή ήρθε από μόνη της ως αποτέλεσμα της δράσης του και ποτέ διότι εκείνος ή κάποιοι άλλοι γι' αυτόν σχεδίασαν παιχνίδια επικοινωνίας και δημόσιας εικόνας. Μέχρι πριν από λίγους μήνες αν περπατούσε στο κέντρο της Αθήνας ουδείς θα αντιλαμβανόταν την παρουσία του, αν και ήταν γνώριμος σε όλα τα πανίσχυρα κέντρα των αποφάσεων ανά τον κόσμο.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ
