1.500 πρόσφυγες, 1.500 διαφορετικές ιστορίες, περισσότερες από 250 πολυμελείς οικογένειες, η κάθε μία να ζει τη δική της αλήθεια, αλλά και τον ίδιο πόνο για μία πατρίδα που σφαδάζει από το εμφύλιο αιματοκύλισμα.
Όλοι τους βρίσκονται σε αναζήτηση μιας νέας πατρίδας, μια ελπίδας που ποτέ δεν "σβήνει", ακόμα και όταν η απόγνωση είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων.
Δεν είναι όμως μόνο η ελπίδα που συγκλονίζει σε αυτούς τους πρόσφυγες που έχουν κατακλύσει ασφυχτικά κάθε σπιθαμή τετραγωνικού μέτρου από το βράδυ της Παρασκευής το εκθεσιακό κέντρο του Επιμελητηρίου "Απόστολος Μαρδύρης", στη Νέα Καρβάλη του Δήμου Καβάλας. Είναι τα πρόσωπα δεκάδων εκατοντάδων μικρών παιδιών, είναι η προσδοκία ότι τα δυο παιδιά που γεννήθηκαν προχθές το βράδυ θα ζήσουν σε έναν νέο κόσμο. Είναι η ανεμελιά των μεγαλύτερων παιδιών που παρά τις δυσκολίες χαίρονται, όταν μπορούν να παίξουν μπάλα, να τρέξουν, ν' απολαύσουν ένα σοκολατένιο γλύκισμα, που γελούν τόσο αθώα και αυθόρμητα, όταν τους προσφέρεις ακόμα και ένα πολύ απλό παιχνίδι.
Πάνω απ' όλα όμως είναι αυτή η λέξη που από το βράδυ της Τετάρτης την ακούς ξανά και ξανά. Μία λέξη που γεμίζει το στόμα αυτών που τη λένε και προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε αυτούς που την ακούν.
