Καταλαβαίναμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά… φαινόταν κάπως στην τάξη… το αγνοούσαμε όμως και συνεχίζαμε να της κάνουμε διάφορα, να την νευριάζουμε, να την ενοχλούμε, να την κουράζουμε… Τώρα όμως που ξέρουμε ποιο ήταν το πρόβλημα της, τι κάνουμε; Θα σας πω εγώ… εγώ, που προσωπικά έκανα τα χειρότερα, έκανα τη ζωή της στην τάξη μαρτύριο, γελώντας διαρκώς… ναι μεν δεν ξέραμε ότι είχε πρόβλημα, αλλά δεν θέλει και πολύ μυαλό…
Εγώ αν ήμουν έτσι, αν ήξερα ότι θα πεθάνω, θα τα παρατούσα… δεν θα άντεχα… και θα ευχόμουν επιτέλους να πεθάνω! Τι έκανε αυτή όμως; Δεν τα παράτησε… συνέχισε να παλεύει με την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει… συνέχισε να διδάσκει στο σχολείο άσχετα με το πρόβλημα της… το έκανε για την δουλειά της, για την πολιτεία, για την οικογένεια της, για εμάς… Εγώ την ευχαριστώ για όσα μου έμαθε και της ζητώ συγνώμη για ότι έκανα… λάθος μου.
Ξέρω ότι τώρα είναι πολύ αργά… αλλά κυρία, θα σας θυμάμαι πάντα, ως παράδειγμα… ώστε στα δύσκολα που θα ‘ρθουν στη ζωή μου, να μην τα παρατάω, να παλεύω… Σας ευχαριστώ, αντίο…».
