Τριάντα εννέα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στον αγωνιστικό σταθμό και την πορεία της 17ης Νοεμβρίου ανανεώνουμε στο όραμα του Πολυτεχνείου την θέληση μας για δημοκρατία, παιδεία, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, στους σύγχρονους αγώνες.
Για μια ακόμα φορά ανανεώνουμε την υπόσχεση που δώσαμε πριν από τρεις δεκαετίες, πως δεν θα ξεχάσουμε, δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε .
Τιμούμε το Πολυτεχνείο που φλεγόταν από το πάθος της νεολαίας του, των φοιτητών και των εργατών για ψωμί, παιδεία και ελευθερία.
Από την ταράτσα της Νομικής Σχολής μέχρι τη ματωμένη πόρτα του Πολυτεχνείου, υψώθηκε η φωνή της νέας γενιάς απέναντι στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό, τη βία και την καταπίεση που είχαν απλωθεί σαν σκοτάδι πάνω από την Ελλάδα.
Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν η κορύφωση του αντιδικτατορικού κινήματος της εποχής, μεγαλειώδης πράξη αντίστασης των φοιτητών, της νεολαίας, αλλά και του συνόλου των δημοκρατικών πολιτών ενάντια στη φασιστική χούντα και αποτέλεσμα της οργής αλλά και της ανάγκης του λαού μας, για κοινωνική απελευθέρωση, για δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία.
Είναι αγωνιστική υποχρέωση των νεότερων γενεών και κάθε αγωνιστικής, κινηματικής και κοινωνικής συλλογικότητας να συνδέει, να αναβαπτίζει και να ταυτοποιεί τα βήματα, τα περιεχόμενα, τους στόχους της, σήμερα με τη διαχρονική δύναμη των νοημάτων, της πράξης, του αγώνα και των γεγονότων του Πολυτεχνείου.
Τριάντα εννέα χρόνια μετά, αυτή η φωνή, αυτή η κατάφαση απέναντι στην ιστορία, είναι παρούσα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Τριάντα εννέα χρόνια μετά, οι μνήμες παραμένουν ακόμη αναλλοίωτες και ζωντανές.
Η ανάγκη αυτού του αγώνα, για την πραγμάτωση των ανεκπλήρωτων αιτημάτων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έχει αναδυθεί με ορμή σήμερα ξανά στο προσκήνιο, καθώς τα πολιτικά δικαιώματα και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες συνθλίβονται, ο λαός και η νεολαία με τα υποδουλωτικά μνημόνια της χρεοκοπίας καταδικάζονται στην εξαθλίωση, την πείνα και την ανεργία ειδικά στους νέους και τις γυναίκες, οι απολύσεις αποτελούν πια καθημερινότητα, η εκτεταμένη φτώχια, η οικονομική ανέχεια και η εξαθλίωση εξαπλώνεται , η χώρα περιέρχεται σε αποικιακή κατάσταση, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι, ισοπεδώνεται η ελληνική κοινωνία και η νέα γενιά, σπρώχνεται στη μετανάστευση, στη ζωή χωρίς δικαιώματα, χωρίς παρόν και δίχως μέλλον!
Το σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, μέσα από την απλότητα και την καθαρότητά του, απορρέει το βαθύτατο και σοβαρό νόημά του, ιδιαίτερα επίκαιρο πάντοτε ως διεκδίκηση ενός λαού και ιδίως των νέων μας δείχνει τον δρόμο της ανατροπής και νέας προοπτικής για μια νέα Ελλάδα, της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και της εργασίας και της ανάγκης για ένα αναθεωρημένο και υγιές σύστημα, που θα μπορεί να δημιουργήσει σταθερές βάσεις για το αύριο όλων μας.
Τιμούμε την επέτειο του Πολυτεχνείου με σεβασμό, υπερηφάνεια και με το επαναστατικό ρίγος εκείνου του Νοέμβρη για δημοκρατία, ελευθερία, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνική δικαιοσύνη.
Αξίες που παραμένουν διαχρονικές, ζωντανές και αδιαπραγμάτευτες.
Τιμή και δόξα στους νεκρούς.
Γιώργος Παναγιωτόπουλος – Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας
«ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΟΡΑΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»
Η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί ορόσημο και κορυφαίο γεγονός της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας, το οποίο σηματοδοτείται από τη δυναμική, της κοινωνικής αντίστασης και εξέγερσης του ελληνικού λαού, ενάντια στην κατάργηση των θεμελιωδών, ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Το «Πολυτεχνείο» 39 χρόνια μετά την εξέγερση, ανάγεται σε διαχρονικό σημείο αναφοράς των αγωνιζόμενων, αλλά και σε διαπρεπή φάρο που αναδεικνύει το συλλογικό εγχείρημα του ελληνικού λαού και συγκεκριμένα της νεολαίας, για την εδραίωση της δημοκρατίας και της κοινωνικής ευθύνης και δικαιοσύνης.
Τα ηχηρά μηνύματα του Πολυτεχνείου, παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, στα πλαίσια μια κοινωνίας που κλυδωνίζεται από τις πολλαπλές συνέπειες της οικονομικής-πολιτικής κρίσης, που διέπει και κατακερματίζει τον κοινωνικό ιστό. Τα θεμέλια της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας πλήττονται, στα πλαίσια των διαρκώς αυξανόμενων κοινωνικών ανισοτήτων, της κοινωνικής αποσύνθεσης και της παραβίασης των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Η διασφάλιση, των υπέρτατων αγαθών της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και της κοινωνικής πολιτικής, είναι αναγκαίο να αποτελούν αέναο και καθολικό στόχο, σε όλο το παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι. Η Δημοκρατία και η Ελευθερία διαμορφώνουν για κάθε κοινωνία έναν άρρηκτο συνεκτικό κρίκο, που συνθλίβει κάθε προοπτική για αποδόμηση της.
Η σύγχρονη κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτισμική συγκυρία, αλλά και οι σύγχρονοι συσχετισμοί, οδηγούν στην αποδυνάμωση των κοινωνικών δεσμών και επιβουλεύονται το πανανθρώπινο όραμα, για μια κοινωνία αλληλεγγύης, ελευθερίας, ειρήνης και ισότητας.
Τα προστάγματα του Νοέμβρη του 1973, ενσαρκώνουν τις αξίες και τις ιδεολογικές αφετηρίες, μιας κοινωνικής δομής που διέπεται από πανανθρώπινα μηνύματα και συμβάσεις. Η μαζικότητα, ο αδιάλειπτος εκσυγχρονισμός, η κατάλυση κάθε φραγμού, που επιτάσσει η παγκοσμιοποίηση, δεν μπορούν να ακυρώσουν τη δυναμική της αγωνιστικής μαζικής έγερσης της κοινωνίας, που διαμόρφωσε γεγονότα και αποκαθήλωσε στερεότυπα.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αναμοχλεύει μνήμες από έναν αγώνα, τον οποίο τροφοδοτούσε η πρόκληση της καταπάτησης κάθε ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας, αλλά και οι ακραίες και αυταρχικές πολιτικές. Η προάσπιση της αξίας της Δημοκρατίας, αντιμάχεται μια μονοδιάστατη κοινωνική και πολιτική προσέγγιση που οδηγεί σε μια Δημοκρατία που απονευρώνεται και συρρικνώνεται.
Στα ηχηρά συνθήματα των φοιτητών, αποκρυσταλλώθηκε η αδήριτη ανάγκη όλου του ελληνικού λαού, για μια Δημοκρατία δίχως κοινωνικούς αποκλεισμούς, με αναπαλλοτρίωτες ελευθερίες, που διαπερνώνται από τις υπέρτατες αξίες και τα ιδανικά, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Τα μηνύματα του παρελθόντος, απαντώνται με χαρακτηριστικό τρόπο στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και αποτελούν το συνδετικό κρίκο, ανάμεσα στο χθες και το «σήμερα». Επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε, τα μηνύματα αυτά συμπυκνώνουν το πολυσήμαντο νόημα της ελληνικής ψυχής, στη φύση της οποίας δεν ταιριάζει η υποτέλεια και η υποδούλωση. Τα μηνύματα του «Πολυτεχνείου» ανήκουν σε όλους όσους οραματίζονται έναν κόσμο Ελευθερίας, Δικαιοσύνης, Ισότητας.
«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…»
Γιάννης Ρίτσος
Ανακοίνωση των Νέων ΣΥΡΙΖΑ Πύργου για τη συμπλήρωση 39 χρόνων από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου
39 χρόνια συμπληρώνονται από την εξέγερση του Πολυτεχνείου η οποία αποτέλεσε και την απαρχή της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών.
Σχεδόν 4 δεκαετίες έχουν περάσει και τα αιτήματα της εξέγερσης για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη επικαιροποιούνται με τον πιο εμφατικό τρόπο σε μία περίοδο όπου οι κατακτήσεις των εργαζομένων, το δικαίωμα στη μόρφωση και τη δουλειά, η δημοκρατία θυσιάζονται στο βωμό των μνημονίων. Κατακτήσεις που πέτυχε το κίνημα τη μεταπολίτευσης με σκληρούς αγώνες, ξηλώνονται.
Απέναντι στο αίτημα για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή χειραφέτηση, οι κυβερνήσεις τους επενδύουν στην καταστολή και την τρομοκρατία, δίνοντας χέρι βοηθείας στους νεοναζιστές. Πάνω στις κοινωνικές στάχτες της κρίσης αναπτύσσεται ο φασισμός. Οι δυνάμεις του συστήματος προσπαθούν να διασώσουν τα κέρδη τους διαλύοντας τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας. Πλέον, μπορούν να κυβερνήσουν μόνο με συνεχείς εκβιασμούς, τρομοκρατία και καταστολή. Μόνο έτσι μπορούν να επιβάλλουν τις βάρβαρες και εγκληματικές πολιτικές τους. Το σύστημα τους το μόνο που προσφέρει είναι φτώχεια, πείνα και ανεργία.
Η εξέγερση του Νοέμβρη αποδεικνύει πως οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, όπως τότε έτσι και σήμερα, μπορούν να επιφέρουν τεράστιες κοινωνικές αλλαγές και να αλλάξουν τα δεδομένα. Σήμερα, απέναντι στις πολιτικές της τρικομματικής κυβέρνησης, της Ευρωπαΐκής Ένωσης και του ΔΝΤ οφείλουμε να υψώσουμε τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων μέχρι την ανατροπή! Υπάρχει εναλλακτική λύση και αυτή είναι η κυβέρνηση της αριστεράς.
Οι νέοι και οι νέες τους ΣΥΡΙΖΑ απευθύνονται στους φοιτητές, τους σπουδαστές, τους άνεργους και τους νέους εργαζόμενους να πρωτοστατήσουν στη μεγάλη κοινωνική και πολιτική αλλαγή που επέρχεται. Να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Όλοι και όλες μαζί με όπλο μας την αντίσταση και δύναμη μας την αλληλεγγύη να τους ανατρέψουμε. Nα θέσουμε τις βάσεις για μία άλλη κοινωνία, της ισότητας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Για να ανοίξουμε το δρόμο για το Σοσιαλισμό.
Ως ΝΕΟΙ & ΝΕΕΣ ΣΥΡΙΖΑ Πύργου, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του συλλόγου Σπουδαστών ΤΕΙ ΠΥΡΓΟΥ θα συμμετέχουμε στους εορτασμούς για την επέτειο που θα λάβουν χώρα στο χώρο του ΤΕΙ και καλούμε και εμείς με τη σειρά μας, τον λαό του Πύργου στη μεγάλη πορεία για το Πολυτεχνείο ,που θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Σάββατο στις 17 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 7:00 μμ , με αφετηρία το χώρο του ΤΕΙ Πύργου.
39 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ *
Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του ‘73, αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός- ορόσημο για την πάλη του λαού μας. Ένα ιστορικό γεγονός γεμάτο διδάγματα, ακόμη και για το σήμερα, καθώς τώρα δεν έχουμε στρατιωτική δικτατορία όπως την 7ετία ’67-’74 αλλά η δυστυχία και η εξαθλίωση του λαού μας συνεχώς μεγαλώνει.
Τη στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου την επέλεξε η αστική τάξη, για να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της, συμφέροντα των μονοπωλίων, των εκμεταλλευτών του λαού. Δεν ήταν ούτε προϊόν των επιδιώξεων ενός τρελού, του Παπαδόπουλου, των συνταγματαρχών για να σώσουν τάχα τη χώρα. Όπως η αστική τάξη επιλέγει πότε το δικομματισμό, πότε την τακτική των συμμαχικών κυβερνήσεων κλπ, έτσι τότε επέλεξε τη δικτατορία. Η εξουσία δεν άλλαξε χέρια, η μορφή άσκησής της άλλαξε.
Τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες και με λάθος προσανατολισμό. Δεν υπήρχε σχέδιο και προετοιμασία γιατί στην ουσία δεν υπάρχει ΚΚΕ. Η ιστορία δείχνει ότι χρειάζεται κίνημα ισχυρό, που θα στοχεύει την καρδιά του θηρίου, την εξουσία του κεφαλαίου. Η ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων και η δημιουργία της ΚΝΕ συμβάλουν αποφασιστικά στο να σηκώσει ο λαός κεφάλι.
Το 1972 η άνοδος του εργατικού κινήματος είναι σημαντική. Το δυνάμωμα του φοιτητικού κινήματος πατά πάνω στο λαϊκό παράγοντα. Το 1973 χαρακτηρίζεται από σοβαρή ανάταση του λαού και της νεολαίας. Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, ως κορύφωση του αντιδικτατορικού αγώνα βασίζεται σε ότι αφορά τα αιτήματα, τους στόχους πάλης σε όλους τους προηγούμενους αγώνες του λαού.
Από τη πρώτη μέρα της κατάληψης του Πολυτεχνείου, Πέμπτη 15 Νοέμβρη η παρέμβαση της ΚΝΕ και του ΚΚΕ παίζουν ενεργό ρόλο στην πάλη του λαού. Η ΚΟΑ του ΚΚΕ καλεί από το πρωί τους εργαζόμενους να γεμίσουν τους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο και την Παρασκευή 16 το ΠΓ εκδίδει ανακοίνωση που καλεί όλο το λαό να στηρίξει με τον αγώνα του, την κατάληψη. Η μαχητικότητα του λαού ανεβαίνει με πιο οργανωμένο κομμάτι τους οικοδόμους. Υπολογίζεται ότι είναι σε κινητοποίηση 150.000 λαού. Τότε γέρνει η πλάστιγγα στην απόφαση για ένοπλη επέμβαση.
Με το αίμα των παιδιών του λαού, το καθεστώς προσπαθεί να γονατίσει όσους τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Αυτό το αίμα νοσταλγούν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και άλλα φασιστοειδή όταν διαδίδουν ότι δεν υπήρχε Πολυτεχνείο, δεν υπήρχαν νεκροί. Αυτός είναι ο ρόλος τους άλλωστε, να τσακίσουν όποιον αντιστέκεται στα σχέδια των εκμεταλλευτών.
Ο παλλαϊκός ξεσηκωμός στο Πολυτεχνείο το ‘73 απέδειξε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι κανένας αντιδραστικός μηχανισμός, όσο κι αν φαίνεται παντοδύναμος δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την υπεροχή, την γιγαντιαία δύναμη του οργανωμένου και ταξικά προσανατολισμένου εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Ακόμη και μετά την πτώση της δικτατορίας δεν άλλαξε τίποτα ριζικά στο λαό αφού συνεχίζουν να κάνουν κουμάντο τα μονοπώλια. Η καλύτερη τιμή στους ήρωες του Πολυτεχνείου είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης ενάντια στο σύστημα που γεννά φτώχια, δυστυχία και φασισμό, τον καπιταλισμό. Με μπροστάρη το ΚΚΕ να παλέψει για το τσάκισμα του, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Μόνο τότε θα δει καλύτερες μέρες ο λαός μας και τα παιδιά του.
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ
* του Βασίλη Στεργίου, μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ηλείας της ΚΝΕ
