Σε δελτίο τύπου που εξέδωσε ο σύλλογος δασκάλων-νηπιαγωγών για να αναγγείλει την εκδήλωση, αναφέρονται τα εξής:
«Η εποχή που ζούμε δύσκολη!
Η Παιδεία στον καιρό των μνημονίων, στην εποχή της οικονομικής κρίσης, της πτώσης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και της έκπτωσης των αξιών!
Η Παιδεία σε μια κοινωνία που βαθμιαία αλλά βίαια εξαθλιώνεται, σε μια χώρα που καθημερινά στραγγαλίζεται χάνοντας ο,τιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να οικοδομήσει το μέλλον της!
Και το κύριο όχημα παροχής Παιδείας, η εκπαίδευση; Πώς μπορεί η εκπαίδευση να λειτουργήσει μέσα σ΄ ένα τέτοιο περιβάλλον; Αντιμετωπίζεται η εκπαίδευση ως μοχλός ανάπτυξης για το ξεπέρασμα της πολύπλευρης κρίσης ή ως ένα επιπλέον βάρος για το κράτος που πρέπει να διώξει από πάνω του;
Πώς θα μπορέσουν οι μετέχοντες στην εκ-παιδευτική διαδικασία (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, φορείς) να συνεργαστούν; Όταν ο εκπαιδευτικός στοχοποιείται και υπονομεύεται από την ίδια την πολιτική ηγεσία, πώς δε θα βρεθεί απέναντι από το φτωχοποιημένο εργαζόμενο ή ακόμη χειρότερα από τον απελπισμένο άνεργο γονέα; Πώς θα μπορέσει να επιτελέσει το καθήκον του στα ίσως πεινασμένα ματάκια που θα τον κοιτάζουν καθημερινά μέσα σε μια κρύα σχολική αίθουσα, σε ένα ασφυκτικά ελεγχόμενο παιδαγωγικά πλαίσιο, χειραγωγούμενος και «αξιολογούμενος», με την αβεβαιότητα, και για την καθημερινότητα ακόμα, να διακατέχει και τον ίδιο;
Σε μια εποχή που ο καθένας μας αναγκάζεται να αναθεωρήσει ταυτότητες, στάσεις ζωής και κυρίως συνήθειες, πιστεύουμε πως επιβάλλεται να συζητήσουμε με ειλικρίνεια και να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε απαντήσεις στα παραπάνω, και όχι μόνο, ερωτήματα.
Κι όμως στον καιρό των Μνημονίων, η Παιδεία, έρχεται να παίξει ένα ρόλο καθοριστικό, αλλά προς ποια κατεύθυνση!!! Με τι συνέπειες στον άνθρωπο, στους μαθητές, στους φοιτητές, στο δάσκαλο, στον εκπαιδευτικό!!!; Πώς από Παιδεία μετατρέπεται σε «στείρα εκπαίδευση», σε πολιτική επιλογή «μέτρο» για τη σωτηρία από την κρίση ή και ως συνέπεια της κρίσης.
Πολλά θα έχουν να απαντηθούν για την «Παιδεία στον καιρό των Μνημονίων», την εκπεφρασμένη της έκδοση στο κατ’ επίφαση «δημόσιο» και «δωρεάν» σχολείο, στις συνέπειές της σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων, δομών του σχολείου, σχέσεων εξουσίας και διαλεκτικής σχέσης όλων των παραγόντων που σχετίζονται με αυτή, το σχολείο, την εκπαιδευτική πολιτική, την εκπαιδευτική διαδικασία και την εκπαιδευτική πράξη. Η απομυθοποίηση και η έκπτωση των «βάθρων» ίσως θα είναι η δυναμική πρόκληση, για την ανοιχτή συζήτηση που προτείνεται!
Γράφει ο Χρήστος Κάτσικας: «Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να σηκωθεί στις μύτες των ποδιών του, να διαπεράσει τα φράγματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, να συντρίψει τη ρητορική τού άδικου λόγου και να ορθώσει πύργο ατίθασο στις Σαλώμες του νεοφιλελευθερισμού που ετοιμάζεται να περιφέρει το κεφάλι της παιδείας προσφορά στους επιχειρηματίες της γνώσης.»
Το «κεφάλι της Παιδείας», όμως, προσφέρεται ήδη στους επιχειρηματίες της γνώσης, με όποιο πρόσωπο ή μορφή κι αν παρουσιάζονται και στην αγορά επίσης. Προσφέρεται όμως και το «κεφάλι» των εκπαιδευτικών και των μαθητών και των οικογενειών τους… Κι αυτό είναι οδυνηρό, μοχθηρό, βίαιο και ολέθριο για την κοινωνία και τους θεσμούς!
Η Παιδεία είναι μια μαγική «περιπέτεια» στη ζωή μας! Το ζήτημα είναι, πως όντας «αιχμάλωτοι» στην πραγματικότητα, θα αντισταθούμε για να ελπίσουμε ξανά στην «ουτοπία» της Παιδείας»!
Η Παιδεία στον καιρό των μνημονίων, στην εποχή της οικονομικής κρίσης, της πτώσης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και της έκπτωσης των αξιών!
Η Παιδεία σε μια κοινωνία που βαθμιαία αλλά βίαια εξαθλιώνεται, σε μια χώρα που καθημερινά στραγγαλίζεται χάνοντας οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να οικοδομήσει το μέλλον της!
Και το κύριο όχημα παροχής Παιδείας, η εκπαίδευση; Πώς μπορεί η εκπαίδευση να λειτουργήσει μέσα σ΄ ένα τέτοιο περιβάλλον; Αντιμετωπίζεται η εκπαίδευση ως μοχλός ανάπτυξης για το ξεπέρασμα της πολύπλευρης κρίσης ή ως ένα επιπλέον βάρος για το κράτος που πρέπει να διώξει από πάνω του;
Πώς θα μπορέσουν οι μετέχοντες στην παιδευτική διαδικασία (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς) να συνεργαστούν; Όταν ο εκπαιδευτικός στοχοποιείται και υπονομεύεται από την ίδια του την πολιτική ηγεσία, πώς δε θα βρεθεί απέναντι από το φτωχοποιημένο εργαζόμενο ή ακόμη χειρότερα από τον απελπισμένο άνεργο γονέα; Πώς θα μπορέσει να επιτελέσει το καθήκον του στα ίσως πεινασμένα ματάκια που θα τον κοιτάζουν καθημερινά μέσα σε μια κρύα σχολική αίθουσα, σε ένα ασφυκτικά ελεγχόμενο παιδαγωγικά πλαίσιο, χειραγωγούμενος και «αξιολογούμενος», με την αβεβαιότητα, και για την καθημερινότητα ακόμα, να διακατέχει και τον ίδιο;
Σε μια εποχή που ο καθένας μας αναγκάζεται να αναθεωρήσει ταυτότητες, στάσεις ζωής και κυρίως συνήθειες, πιστεύουμε πως επιβάλλεται να συζητήσουμε με ειλικρίνεια και να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε απαντήσεις στα παραπάνω, και όχι μόνο, ερωτήματα.
