Σήμερα 10 Δεκεμβρίου γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ημέρα αυτή θεσπίστηκε από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Όραμα όλων μας θα πρέπει να είναι η διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ελευθεριών χωρίς διακρίσεις.
Ζούμε σε μία περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που έχει ως συνέπεια πολλές φορές την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των πολιτών προς όφελος των εσωτερικών και εξωτερικών ισορροπιών των κρατών. Επίσης ακόμα δεν έχει δοθεί άμεση λύση στα χρόνια προβλήματα που πλήττουν καθημερινά ανθρώπους στο τρίτο κόσμο.
Η χώρα μας εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια βιώνει την χειρότερη οικονομική συγκυρία μεταπολεμικά. Βέβαια η σημερινή κυβέρνηση αγωνίζεται ώστε αυτή η οικονομική κρίση να μην μεταμορφωθεί σε ανθρωπιστική. Πρέπει να γίνει σαφές πως ναι μεν υπάρχουν πολλές οργανώσεις και οργανισμοί όπως αυτός της Εκκλησίας και των ΜΚΟ που φροντίζουν αδύναμες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται και δεν καταφέρνουν να ανταπεξέλθουν στις πλέον βασικές τους ανάγκες, κάτι το οποίο είναι άξιο αναγνώρισης, όμως η προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του ατόμου προασπίζονται από το κράτος και μόνο αυτό έχει την δυνατότητα να επιβάλει κυρώσεις όταν κρίνει πως καταστρατηγούνται. Αυτό είναι ένα μήνυμα προς όποιον πιστεύει ότι μπορεί να το αντικαταστήσει «παίζοντας» τον ρόλο του «προστάτη».
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι την στιγμή που θα μπορούμε να μιλήσουμε για πλήρη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βέβαια, ίσως αυτό είναι και λίγο ουτοπικό όταν στο κόσμο που ζούμε υπάρχουν διακρίσεις, αιματοχυσίες, τυραννίες, αντιδημοκρατικά καθεστώτα και διαφορές στον τρόπο αντίληψης των πραγμάτων.
Σίγουρα είναι ανηφορικός. Ας ελπίσουμε όμως ότι ο καθένας από εμάς θα σέβεται προσωπικά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του άλλου και πως το κράτος θα διασφαλίζει πάντα την τήρηση τους, αλλά και θα προστατεύει τις κοινωνικές ομάδες που έχουν ανάγκη πραγματικής βοήθειας, μειώνοντας πάντα σε μηδενικό επίπεδο τις περιπτώσεις κοινωνικών αποκλεισμών.
Μήνυμα του Περιφερειακού Διευθυντή Π/θμιας και Δ/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας κ. Παναγιωτόπουλου Γιώργου για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού
Η 10η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από το 1948. Ημέρα κατά την οποία η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Επίσης, στις 11 Δεκεμβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού όπως έχει καθιερωθεί από τη Unicef.
Η μέρα αυτή αποτελεί αφορμή να αναλογιστούν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς της εκπαίδευσης, την ευθύνη που έχουν απέναντι στα παιδιά, προκειμένου να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την προστασία των δικαιωμάτων τους από τις ποικίλες παραβιάσεις που υφίστανται.
Ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης κ. Γιώργος Παναγιωτόπουλος υπογραμμίζει: «Η ημέρα αυτή προβάλλει την υποχρέωση και επιτάσσει την ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας στις δεινές συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Στις 11 Δεκεμβρίου 1946 ιδρύθηκε η UNICEF, η Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά με σκοπό να βοηθήσει τα παιδιά της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Κίνας μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1959, ο ΟΗΕ με έκδηλες την ανησυχία, τη φροντίδα και την ευθύνη για την προστασία του παιδιού, ψήφισε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού με τη διαμόρφωση ενός νομοθετικού καθεστώτος προστασίας από κάθε μορφή εκμετάλλευσης ή παραμέλησης.
Το 1989 υπογράφεται και ψηφίζεται η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού που επικυρώθηκε από πολλές χώρες (στην Ελλάδα έγινε νόμος του κράτους το 1992), ενώ στην Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής το 1990 με τη διατύπωση των «Αρχών του Riyard», επισημάνθηκε το πρόβλημα της κακοποίησης των παιδιών και της βίας σε όλες τις μορφές της, ως κοινωνικό φαινόμενο και τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση, ως διεθνής νόμος, αποτελώντας την πλέον αποδεκτή, σε ευρύ πεδίο, συνθήκη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παγκόσμια συνειδητοποίηση πως η ανθρώπινη πρόοδος μπορεί μόνο πραγματικά να επιτευχθεί, όταν το κάθε παιδί θα έχει μια υγιή και προστατευμένη παιδική ηλικία.
Οι αναφορές και οι μελέτες των παγκόσμιων οργανισμών, επιβεβαιώνουν τις μέγιστες προσπάθειες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών και τα επιτεύγματα που αθόρυβα υλοποιήθηκαν, στο παρελθόν, για την προστασία και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους. Τα σημερινά στοιχεία όμως, είναι καταπέλτης στην εφησυχασμένη συνείδηση της «πολιτισμένης» κοινωνίας και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, καθώς εκατομμύρια παιδιά ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, υφίστανται τις τραγικές συνέπειες των συρράξεων και οικονομικού χάους, γίνονται θύματα απίστευτων μορφών εκμετάλλευσης εγκληματικών δικτύων και εξαναγκαστικής εργασίας, ζουν στους δρόμους χωρίς προστασία, θύματα της φτώχειας και των διακρίσεων.
Τα στοιχεία αυτά, δεν επιτρέπουν περιθώρια αδιαφορίας στην ανθρωπότητα που καλείται ν’ αντιμετωπίσει την τεράστια πρόκληση της αμφισβήτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της συνακόλουθης απαίτησης για τη διασφάλιση του συστήματος των πανανθρώπινων αξιών της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, ως καθολικά αιτήματα, χωρίς διακρίσεις φύλου, θρησκείας, χώρας ή καταγωγής.
Η εκπαίδευση οφείλει να αποτελεί το θεμέλιο λίθο, κάθε προσπάθειας και οράματος, που θα στηρίζεται και θα εδραιώνεται το νόημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι φανερό ότι υπάρχει η ανάγκη καλλιέργειας μιας κουλτούρας που θα μπορέσει να στηρίξει έναν αποτελεσματικό αγώνα υπέρ της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναγνωρίζοντας την ύψιστη σημασία της διαφύλαξης τους.
Σε αυτόν τον αγώνα, τον βασικότερο ρόλο καλείται να παίξει η εκπαίδευση, που μέσα από στοχευμένες δράσεις δύναται να μεταφέρει τα μηνύματα των εν λόγω δικαιωμάτων στους μαθητές και να συντελέσει στη διαμόρφωση ενός υγιούς και ασφαλούς περιβάλλοντος για μία αξιοπρεπή διαβίωση
Τα δικαιώματα του παιδιού είναι θεμέλιο στα δικαιώματα του ανθρώπου. Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια «δικαιώματα του ανθρώπου» και συνθλίβεται κάθε έννοια παιδικότητας και ανθρώπινης υπόστασης».
