Όσα χρόνια και αν περάσουν, οι φλόγες ακόμα καίνε και «λιώνουν» τις ψυχές των γονιών, των συγγενών, των φίλων, που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα στη μεγάλη πυρκαγιά της 24ης Αυγούστου 2007 στην Αρτέμιδα Ζαχάρως.
Οι οικογένειες των αδικοχαμένων που «έφυγαν» μέσα στις φλόγες, συγκεντρώθηκαν το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, στο σημείο που η μάνα με τα τέσσερα παιδιά και τη γιαγιά τους και ο αγροφύλακας και τόσοι άλλοι άνθρωποι ξεψύχησαν, στην Αρτέμιδα.
Λίγο πριν τις εφτά με βήμα αργό, βαρύ, ο περισσότερος κόσμος πήρε το δρόμο για το ξωκλήσι που έχει χτιστεί ανάμεσα στους λόφους, εκεί που χάθηκε η οικογένεια Παρασκευόπουλου και τόσοι άλλοι που προσπαθώντας να γλιτώσουν από τις φλόγες έτρεξαν προς τα εκεί που πίστευαν ότι μπορούν να σωθούν.
Στη δέηση που έγινε εκεί και στο μοιραίο σημείο του δρόμου, όπου τα μνήματα στέκουν για να θυμίζουν το κακό, χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομος. Το δάκρυ των συγγενών και των φίλων έξι χρόνια μετά δεν έχει στερέψει...
Οι εικόνες έξι χρόνια μετά συγκλονίζουν. Η μοτοσικλέτα του αγροφύλακα Γιάννη Σιορδίνη, στέκει ακόμα στο ίδιο σημείο, σκουριασμένη, με λίγα λουλούδια επάνω. Κόσμος στο ξωκλήσι που χτίστηκε στη μνήμη των μελών της οικογένειας Παρασκευόπουλου, της μάνας και των τεσσάρων παιδιών.
Δυο κοπέλες στέκονται μπροστά στη μαρμάρινη πλάκα με τη φωτογραφία της αδικοχαμένης οικογένειας. Η μια κοιτάζει την εικόνα, η άλλη αγγίζει τα σκαλισμένα ονόματα. Συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας, πιο δίπλα, ανάβουν κεριά στη μνήμη των νεκρών.
Το ανθρώπινο «ποτάμι» φεύγει από το ξωκλήσι και γυρνά πίσω στη μοιραία στροφή της Αρτέμιδας. Εκεί που βρέθηκαν οι πρώτοι νεκροί και τα κουφάρια των οχημάτων. Και εκεί τα δάκρυα να πρωταγωνιστούν σε ένα πόνο βουβό.
Τα χρόνια πέρασαν μα το μυαλό και η καρδιά δεν λησμόνησαν… Άλλωστε η μνήμη κρατά ζωντανούς τους αδικοχαμένους και μαζί την τραγωδία που βίωσε ο τόπος, πρωτοφανή στα χρονικά.
Κοιτάζουμε μέσα από το φωτογραφικό φακό τους γονείς του 25χρονου ψυκτικού Κώστα Κωτσάκη… Το μαρτύριο που έζησαν εκείνες τις ημέρες δεν περιγράφεται… ο πόνος που δεν έχει κοπάσει ακόμα δε μετριέται. Ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που λύγισαν πάνω από την λιωμένη λαμαρίνα του αυτοκινήτου του γιου τους, το πρωί του Σαββάτου της 25ης Αυγούστου, εκείνοι που βίωσαν το πιο μεγάλο βασανιστήριο, καθώς η σωρός του παιδιού τους, δεν είχε βρεθεί για μέρες μετά το κακό. Δώδεκα μέρες μετά βρέθηκε το παλικάρι σε μεγάλη απόσταση από τον τόπο θυσίας μόνος σε μια θέση που μαρτυρούσε τον αγώνα που έκανε για να σωθεί.
Πιο δίπλα ο Γιώργος Παρασκευόπουλος ίσως η πιο τραγική φιγούρα της τραγωδίας, ο άνθρωπος που μέσα σε λίγα λεπτά έχασε, τα τέσσερα παιδιά του, τη γυναίκα και τη μητέρα του… Ξανά στον ίδιο τόπο, ξανά ψάχνει κουράγια να βιώσει και πάλι τις ίδιες εικόνες.
Συγγενείς και φίλοι στο μνημόσυνο των νεκρών στις φονικές πυρκαγιές του 2007
Κρατά βουβός ο πόνος στην Αρτέμιδα
Του Γιάννη Σπυρούνη
jspirounis@gmail.com
Όσα χρόνια και αν περάσουν, οι φλόγες ακόμα καίνε και «λιώνουν» τις ψυχές των γονιών, των συγγενών, των φίλων, που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα στη μεγάλη πυρκαγιά της 24ης Αυγούστου 2007 στην Αρτέμιδα Ζαχάρως. Οι οικογένειες των αδικοχαμένων που «έφυγαν» μέσα στις φλόγες, συγκεντρώθηκαν το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, στο σημείο που η μάνα με τα τέσσερα παιδιά και τη γιαγιά τους και ο αγροφύλακας και τόσοι άλλοι άνθρωποι ξεψύχησαν, στην Αρτέμιδα.
Λίγο πριν τις εφτά με βήμα αργό, βαρύ, ο περισσότερος κόσμος πήρε το δρόμο για το ξωκλήσι που έχει χτιστεί ανάμεσα στους λόφους, εκεί που χάθηκε η οικογένεια Παρασκευόπουλου και τόσοι άλλοι που προσπαθώντας να γλιτώσουν από τις φλόγες έτρεξαν προς τα εκεί που πίστευαν ότι μπορούν να σωθούν. Στη δέηση που έγινε εκεί και στο μοιραίο σημείο του δρόμου, όπου τα μνήματα στέκουν για να θυμίζουν το κακό, χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομος. Το δάκρυ των συγγενών και των φίλων έξι χρόνια μετά δεν έχει στερέψει...
Οι εικόνες έξι χρόνια μετά συγκλονίζουν. Η μοτοσικλέτα του αγροφύλακα Γιάννη Σιορδίνη, στέκει ακόμα στο ίδιο σημείο, σκουριασμένη, με λίγα λουλούδια επάνω. Κόσμος στο ξωκλήσι που χτίστηκε στη μνήμη των μελών της οικογένειας Παρασκευόπουλου, της μάνας και των τεσσάρων παιδιών. Δυο κοπέλες στέκονται μπροστά στη μαρμάρινη πλάκα με τη φωτογραφία της αδικοχαμένης οικογένειας. Η μια κοιτάζει την εικόνα, η άλλη αγγίζει τα σκαλισμένα ονόματα. Συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας, πιο δίπλα, ανάβουν κεριά στη μνήμη των νεκρών. Το ανθρώπινο «ποτάμι» φεύγει από το ξωκλήσι και γυρνά πίσω στη μοιραία στροφή της Αρτέμιδας. Εκεί που βρέθηκαν οι πρώτοι νεκροί και τα κουφάρια των οχημάτων. Και εκεί τα δάκρυα να πρωταγωνιστούν σε ένα πόνο βουβό. Τα χρόνια πέρασαν μα το μυαλό και η καρδιά δεν λησμόνησαν… Άλλωστε η μνήμη κρατά ζωντανούς τους αδικοχαμένους και μαζί την τραγωδία που βίωσε ο τόπος, πρωτοφανή στα χρονικά. Κοιτάζουμε μέσα από το φωτογραφικό φακό τους γονείς του 25χρονου ψυκτικού Κώστα Κωτσάκη… Το μαρτύριο που έζησαν εκείνες τις ημέρες δεν περιγράφεται… ο πόνος που δεν έχει κοπάσει ακόμα δε μετριέται. Ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που λύγισαν πάνω από την λιωμένη λαμαρίνα του αυτοκινήτου του γιου τους, το πρωί του Σαββάτου της 25ης Αυγούστου, εκείνοι που βίωσαν το πιο μεγάλο βασανιστήριο, καθώς η σωρός του παιδιού τους, δεν είχε βρεθεί για μέρες μετά το κακό. Δώδεκα μέρες μετά βρέθηκε το παλικάρι σε μεγάλη απόσταση από τον τόπο θυσίας μόνος σε μια θέση που μαρτυρούσε τον αγώνα που έκανε για να σωθεί.
Πιο δίπλα ο Γιώργος Παρασκευόπουλος ίσως η πιο τραγική φιγούρα της τραγωδίας, ο άνθρωπος που μέσα σε λίγα λεπτά έχασε, τα τέσσερα παιδιά του, τη γυναίκα και τη μητέρα του… Ξανά στον ίδιο τόπο, ξανά ψάχνει κουράγια να βιώσει και πάλι τις ίδιες εικόνες.
