Μια υπέροχη και συγκινητική βραδιά, έζησαν μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς του 1ου ΓΕΛ Πύργου, στην μοναδική αποχαιρετιστήρια γιορτή που διοργάνωσαν, όχι μόνο για τη λήξη της σχολικής χρονιάς αλλά και για να αποχαιρετήσουν τον δικό τους δάσκαλο, τον άνθρωπο εκείνο που για 35 ολόκληρα χρόνια προσέφερε στην εκπαίδευση και σε περισσότερους από 3.500 μαθητές, απλόχερα τις γνώσεις και την αγάπη του. Τον άνθρωπο, που δίδαξε περισσότερο στάση ζωής, που έδωσε και πήρε αγάπη και που γεμάτος εμπειρίες, ολοκλήρωσε ένα σημαντικό κύκλο ζωής που μέσα του περικλείονται τα πιο όμορφα χρόνια!
Τον Διευθυντή τους, τον κ. Βασίλη Σωτηρόπουλο που φανερά συγκινημένος, αποχαιρέτησε με τα πιο ζεστά λόγια, μέσα από την καρδιά του, όλους όσους συνάντησε στην πορεία των χρόνων αλλά κυρίως τα παιδιά, τους χιλιάδες μαθητές που είχε την ευτυχία να γνωρίσει αλλά και τα «στερνοπούλια» του, όπως τα αποκάλεσε, τους μαθητές εκείνους, του 1ου Λυκείου Πύργου που μοιράστηκε μαζί τους, τα τελευταία τρία χρόνια του εκπαιδευτικού του βίου.
Μια αποχαιρετιστήρια γιορτή, με πολύ χορό και τραγούδι η οποία σίγουρα θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων!
Αντίο «ψυχής»
Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του κ. Σωτηρόπουλου, δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο…
«Έφτασε λοιπόν η ώρα ν’ αποχαιρετήσω ένα χώρο που αγάπησα κι αφιερώθηκα σ’ αυτόν τόσο, όσο και στην οικογένειά μου. Έφτασε η ώρα ν’ αποχαιρετήσω τους συνεργάτες μου και τους μαθητές μου («τα παιδιά μου» όπως θέλω να τους αποκαλώ). Είναι μαγεία να μεγαλώνεις ανάμεσα σε παιδιά, ν’ αναπνέεις τη φρεσκάδα της νιότης τους, να οσμίζεσαι την εκρηκτικότητά τους, ν’ αφουγκράζεσαι τις ανησυχίες τους. Γίνεσαι κι εσύ παιδί, αλλά μόνο στην ψυχή! Ήταν επιλογή ψυχής να συνυπάρχω με εφηβικές ψυχές, που ο κόσμος και το μέλλον τους ανήκει, άλλοτε ρομαντικές, ευαίσθητες και ονειροπόλες και άλλοτε ανήσυχες, θυμωμένες από τον αφρό της νιότης τους. Ήταν επιλογή μου ν’ αναμοχλεύω τις ευαίσθητες χορδές των μαθητών μου. Ο αγώνας του δασκάλου είναι μια απόπειρα αγγίγματος της σκέψης και των ψυχών των μαθητών με εφόδια την αγάπη για τη γνώση και μια βαθιά διάθεση κατανόησης. Είδα ότι το μαθητή τον φτιάχνει ο δάσκαλος αλλά είδα επίσης ότι συμβαίνει και το αντίστροφο και το απόλαυσα. Διδάσκεις και διδάσκεσαι. Όταν βιώνεις την ομορφιά, είναι πολύ συγκλονιστικό, όταν αυτό τελειώνει».
Ο κ. Σωτηρόπουλος, απευθυνόμενος στους συναδέλφους τους, τους ευχαρίστησε για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την άριστη συνεργασία τους παροτρύνοντας τους, να μοιράζουν απλόχερα μαζί με τη γνώση και τη συμβουλή τους στους νέους. «Φροντίστε ιδιαίτερα τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους. Δουλέψτε με τα πρόσωπα και τις ψυχές! Γιατί σκοπός του σχολείου δεν είναι το σοφό παιδί αλλά το ευτυχισμένο! Και ένα τέτοιο παιδί μόνο σ’ ένα δημιουργικό και όχι σκυθρωπό σχολείο μπορεί να ολοκληρωθεί».
Απευθυνόμενος στους γονείς, επισήμανε με ένταση φωνής: «Στηρίξτε τα παιδιά σας! Οι καιροί είναι δύσκολοι! Ζουν μέσα στη σύγχυση και στην αβεβαιότητα, που τους γεννά την επιθετικότητα, την άρνηση αρχών, την πικρία. Βοηθήσαμε σ’ αυτό και εμείς σαν γονείς, με την υπερπροστασία κάθε μορφής. Σερβίραμε πλήρες μενού. Η παιδική ηλικία έγινε είδος προς εξαφάνιση. Εκατό φορές το διάβασε και μια το παίξε…».
Ακολούθως, απευθύνθηκε στους 3.500 παλιούς μαθητές του, τους οποίους και ευχαρίστησε που μετά από τόσα χρόνια τον θυμόνται και του σφίγγουν τόσο εγκάρδια το χέρι ενώ κλείνοντας, αποχαιρέτησε τα στερνοπούλια του, τους σημερινούς του μαθητές… «Η φετινή χρονιά ήταν από τις πιο όμορφες και πολύχρωμες εργασιακά χρονιές της ζωής μου. Καμαρώνω για όλους εσάς γιατί ήσαστε εκλεκτά παιδιά, συνεργάσιμα, με φρέσκα προσωπάκια, γεμάτα ενθουσιασμό, με ωριμότητα και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Θα μου λείψετε εσείς και όλο αυτό που 3 χρόνια τώρα έζησα μαζί σας. Θα μου λείψει το γέλιο σας, η ζεστή καρδιά σας, η κατανόησή σας. Σας ευχαριστώ πάνω από όλα για την αγάπη σας. Λυπάμαι γιατί δεν θα σας έχω κοντά μου, γιατί δεν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε τις αγωνίες και τους πόθους σας, λυπάμαι γιατί θα χάσω αυτό που, τόσα χρόνια, με κρατάει νέο, εσάς. Θα είστε πάντα μέσα στη μνήμη μου και στην ψυχή μου.
Μου είναι πολύ δύσκολο να σας αντικρίσω κατάματα τούτη τη μεγάλη στιγμή για μένα που αποχωρώ από το βωμό της παιδείας και να βλέπω τα πρόσωπά σας για τελευταία φορά από τη θέση τούτη. Με τη συνείδηση ήρεμη και με τη βεβαιότητα ότι έπραξα, στο μέτρο του δυνατού, το καθήκον μου, σας αποχαιρετώ, αφού σας
δώσω την τελευταία συμβουλή μου και ευχή.
Να αγωνίζεσθε πάντα όχι μόνο για τη γνώση, αλλά πρωτίστως για την αρετή και
το καλό και να προσπαθείτε να ατενίζετε πάντα τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού!
Κρατήστε τα όνειρά σας ζωντανά, χρωματιστά και όμορφα και θα βρεθεί τρόπος να πραγματοποιηθούν. Αρκεί να είναι τα …δικά σας όνειρα!».
Κική Κολοβέρου
[email protected]
