74 χρόνια μετά πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα;
Τους αγώνες του Ελληνικού λαού ενάντια στο Φασισμό, τίμησαν διοργανώνοντας παραμονή της 28ης Οκτωβρίου εκδήλωση για το Έπος του ΄40 στον Πολυχώρο ΔΕΞΑΜΕΝΗ, το Εκπαιδευτικό καφενείο, η χορωδία και το χορευτικό τμήμα που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο χώρο. Η εκδήλωση ξεκίνησε με το χρονικό, συνεχίστηκε με ενδιάμεσα τραγούδια από τον χορωδία και χορούς από το χορευτικό τμήμα της ΔΕΞΑΜΕΝΉΣ σε μια ωραία δεμένη γιορτή, όπου έγινε μια ανάλυση για τα τότε γεγονότα, με σημείο αναφοράς τα 74 χρόνια που μας χωρίζουν από τη φθινοπωρινή εκείνη αυγή που οι Έλληνες αποφάσισαν να δείξουν το δρόμο της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας στους λαούς όλου του κόσμου, ανοίγοντας νέες σελίδες δόξας και μεγαλείου. «Και το γεγονός αυτό συνέβη σε μια κρίσιμη για ολόκληρη την ανθρωπότητα στιγμή. Φασιστικά καθεστώτα έχουν εγκαθιδρυθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης ενώ οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής ανέχονται την επεκτατική πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Το Σεπτέμβριο του 1939 ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Γερμανία καταφέρνει σε σύντομο χρονικό διάστημα να κυριαρχήσει σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκοί λαοί γνωρίζουν τη «Νέα Τάξη» που είναι σύμφωνη με τις αρχές του Ναζισμού και τα συμφέροντα της χιτλερικής Γερμανίας. Λεηλατούνται οι οικονομικοί πόροι των κατακτημένων χωρών, οι λαοί υφίστανται συστηματική προπαγάνδα προκειμένου ν’ αναγνωρίσουν την ανωτερότητα της ναζιστικής Γερμανίας και όσοι αντιστέκονται ή είναι ανεπιθύμητοι εξοντώνονται μαζικά.
Τα σχέδια του Άξονα για παγκόσμια κυριαρχία δεν είναι δυνατόν ν’ αφήσουν απ’ έξω την Ελλάδα. Ο Μουσολίνι, αφού καταλάβει την Αλβανία, αρχίζει προκλητικές ενέργειες κατά της χώρας μας με σειρά επιθέσεων κατά ελληνικών πλοίων που κορυφώνονται στις 15 Αυγούστου 1940 με τον άνανδρο τορπιλισμό της «Έλλης», της φρεγάτας του στόλου μας, στο λιμάνι της Τήνου. Τότε ανοίγει η πόρτα του πολέμου για τη χώρα μας…» Και ήταν εύλογο το ερώτημα που τέθηκε κατά την διάρκεια της ομιλίας, πόσο πολύ διαφορετικά είναι τα πράγματα, 74 χρόνια μετά. “Νέοι κατακτητές, οι αγορές, οι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους δε ζητούν ελεύθερη διέλευση, όπως οι Ιταλοί το ’40, αλλά τον περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας, τον έλεγχο της οικονομίας μας, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τον ήλιο, τη θάλασσα, τις παραλίες μας. Σήμερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ονομάζονται «ζώνες ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας». Αντί για συλλήψεις έχουμε απολύσεις κι αντί για εκτελέσεις αυτοκτονίες. Η σοδειά δε λεηλατείται όπως τότε, γιατί χάρη στις «σωστές» πολιτικές η ελληνική αγροτική παραγωγή έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Και η προπαγάνδα προσπαθεί να μας πείσει όχι βέβαια για το αήττητο του στρατού του Άξονα αλλά πως τα εργασιακά δικαιώματα, η σύνταξη, η δωρεάν υγεία και παιδεία είναι δικαιώματα ξεπερασμένα κι επιζήμια.”
Τέλος, έγινε μια σαφής αναφορά για το πώς αντιλαμβάνονται οι συλλογικότητες, όπως ο Σύλλογος της Δεξαμενής, τον αγώνα εκείνο των Ελλήνων όπου χαρακτηριστικά αναφέρθηκε: «Τότε ο ελληνικός λαός δεν περίμενε τίποτε. Κατάλαβε ότι η επιβίωσή του εξαρτάται από τον ίδιο, από την δική του οργάνωση κι αντίσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση, στην οποία μάλιστα πρωταγωνιστούν οι γυναίκες, η «Εθνική Αλληλεγγύη», ενώ ξεκίνησε με στόχο να φροντίσει τους διωκόμενους κομμουνιστές, στη συνέχεια συμπεριέλαβε στη δράση της τη νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού και των ανταρτών, την εκπαίδευση, τους παιδικούς σταθμούς, τα συσσίτια ακόμα και την ψυχαγωγία και τον πολιτισμό. Ούτε είναι τυχαίες οι φωτογραφίες των ανταρτών που, στην ανάπαυλα της μάχης χορεύουν πιασμένοι χέρι χέρι τους λεβέντικους ελληνικούς χορούς. Όλα αυτά τονώνουν το φρόνημα αλλά και τους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι όλα αυτά εμπνέουν κι έχουν ιδιαίτερο νόημα για συλλογικότητες, όπως ο Σύλλογος της Δεξαμενής. Ο χορός, το τραγούδι, οι διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις δεν προσφέρουν μόνο αναψυχή αλλά φέρνουν κοντά τους ανθρώπους, τους κάνουν να συνειδητοποιήσουν πόσο κοινά είναι να προβλήματα, καλλιεργούν τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη ώστε κανείς να μην είναι και να μη νιώθει μόνος κι οργανώνουν κινήματα κι αντιστάσεις, όπως το κίνημα κατά του μνημονίου ή το αντιφασιστικό.Έτσι τιμάμε σήμερα, εδώ στη Δεξαμενή, την εποποιία του ‘ 40 και της Εθνικής Αντίστασης. Τον αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στη βία και τον ολοκληρωτισμό, τις θυσίες του για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, για όλα όσα καταξιώνουν την ανθρώπινη ζωή, αγώνες και θυσίες που αποτελούν για μας βαριά παρακαταθήκη…»
