Συγκινητικές ανθρώπινες ιστορίες εξελίσσονται καθημερινά πλέον στις λαϊκές αγορές της Πάτρας καθώς όλο και περισσότεροι συμπολίτες ζητούν τη βοήθεια των παραγωγών για να γεμίσουν την κατσαρόλα τους. Όπως πληροφορείται το thebest.gr τέτοιου είδους περιστατικά δεν περιορίζονται πλέον στο πλαίσιο των μεταναστών ή τον Ρομά, όπως στο άμεσο παρελθόν, αλλά έχουν επεκταθεί τώρα και περιλαμβάνουν οικογένειες που μέχρι χθες διαβιούσαν αξιοπρεπώς.
Έτσι μπορεί να δει κανείς ηλικιωμένους (κυρίως) αλλά και νέους ανθρώπους να παρακαλούν για μερικά προϊόντα ή να περιμένουν μέχρι οι παραγωγοί να μαζέψουν τους πάγκους τους προκειμένου να πάρουν ότι προοριζόταν για πέταμα.
Το συμβάν που κατέγραψε το πρωί της Τρίτης το thebest.gr στη Λαϊκή που πραγματοποιείται κάθε Τρίτη στην Παντοκράτορος (πάνω από την οδό Γερμανού), πραγματικά ανατριχιαστικό:
Μια κυρία, περίπου στα 65 της, πλησιάζει τον πάγκο μιας γυναίκας που πουλάει λαχανικά. Σταματάει για λίγο, προσπερνάει. Κοντοστέκεται και τελικά επιστρέφει. Με χαμηλή φωνή ζητάει από την παραγωγό μια χάρη: «Κυρία να πάρω ένα κολοκυθάκι να βάλω στην σούπα του μικρού;», της λέει. Εκείνη δεν ακούει καλά και η ηλικιωμένη αναγκάζεται να επαναλάβει, τώρα με πιο δυνατή φωνή, δείχνοντας παράλληλα ένα κολοκυθάκι. Η αγρότισσα, που τώρα κατάλαβε, της απαντά θετικά και η γιαγιά, εκτιμώντας την ενέργεια, την ευχαριστεί δυο και τρεις φορές.
Το παραπάνω περιστατικό είναι ένα μόνο από τα συχνά που συμβαίνουν στην Πάτρα. Άνθρωποι φτωχοί και πεινασμένοι ζητούν τη βοήθεια άλλων, μεροκαματιάρηδων, που ξέρουν με πόσο κόπο βγαίνουν τα χρήματα και γνωρίζουν τι θα πει να μην έχεις τα απαραίτητα για να τα βγάλεις πέρα.
Οι πράξεις ανθρωπιάς όμως δεν περιορίζονται στα τρόφιμα. Λίγο πιο πέρα πέφτουμε πάνω σε έναν παραγωγό που συνομιλεί με μια κυρία και ένα αλλοδαπό που την συνοδεύει:
«Εντάξει το μπουφανάκι;», του λέει κι εκείνος απαντά καταφατικά, ευχαριστώντας τον παράλληλα. «Η μπλούζα είχε πάνω τον Μίκυ αλλά καλή είναι κι έτσι…», συνεχίζει ο συμπολίτης. "Η διάθεση προσφοράς έχει αξία", φαίνεται να του απαντά με το παρατεταμένο του χαμόγελο ο συμπαθής μετανάστης…
Όσο υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι, θα τολμούσε να γράψει κανείς. Κοινότυπο σίγουρα. Επίκαιρο; Ευτυχώς ναι, ακόμα στην Ελλάδα της κρίσης…
