Ναυπλιο, Μεσολόγγι, Τρίπολη διεκδικούν την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Η Ζάκυνθος απούσα για μια ακόμη φορά.
Χαρακτηριστικό το δημοσίευμα της Καθημερινής Εφημερίδας «ΗΜΕΡΑ»
Βουλιάζουμε και δεν θέλουμε να το ξέρουμε… Ίσως αυτή είναι η φράση που χαρακτηρίζει την κοινωνία της Ζακύνθου και σε καμία περίπτωση το νησί. Ο τόπος είναι πανέμορφος, χαρισματικός, ευλογημένος, όπως έγραφαν οι ιστορικοί και κυρίως οι περιηγητές εδώ και αιώνες.
Οι άνθρωποι τον καταστρέφουν και το χειρότερο η μειοψηφία. Αυτή έχει το θράσος, παίρνει ρίσκα και με “μακριά γλώσσα” υποτιμά τα πάντα και τους πάντες, ισοπεδώνει αξίες, ιδανικά, δράσεις, οράματα, όρεξη για δουλειά.
Οι υγιείς δυνάμεις της Ζακύνθου ιδιωτεύουν, παρατηρώντας όσα συμβαίνουν από την κλειδαρότρυπα… Δεν προτείνουν, δεν επιμένουν, δεν συμμετέχουν, δεν σχεδιάζουν. Μια γεύση μεταξύ απογοήτευσης και πικρίας.
Έτσι, σε αυτό το νησί υπερισχύει το κακό, που όταν πάει να γίνει μέτριο, όλοι πανηγυρίζουν! Βουλευτές, δήμαρχοι, αντιπεριφερειάρχες, διευθυντές υπηρεσιών και σχολείων, πρόεδροι, σύμβουλοι, πολιτιστικοί φορείς, αυτοχρισμένοι πνευματικοί, δημοσιογράφοι και κάθε λογής – λογής συμπατριώτες που είτε επειδή εκλέχτηκαν, είτε επειδή διορίστηκαν, είτε επειδή αυτοπροσδιορίστηκαν έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ΙΚΑΝΟΙ.
Είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι περισσότεροι από τους παραπάνω, κοιτάζοντας στον καθρέφτη τους, έχουν πεισθεί ότι είναι ειδικοί, πτυχιούχοι, ερευνητές, τεχνικοί, μουσικοί, ζωγράφοι, συγγραφείς, οικονομολόγοι, διοικητές, αθλητές, υγειονολόγοι, μηχανικοί, έμποροι, εξαίρετοι νομικοί κλπ, κλπ… Το πρόβλημα εντείνεται, όταν αρχίζουν να πείθουν και τους υπολοίπους. Και δυστυχώς πείθονται…
Ο στίχος του ζακυνθινού ποιητή γραμμένος πριν από πολλά χρόνια τα λέει όλα: “Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος λαός”….
Αυτό μας ακολουθεί και μας έφτασε στο τέλμα…
Η ευκολοπιστία από τη μία και η προδοσία, που ποτέ δεν μας έγινε μάθημα….
Η Ζάκυνθος, μόνο με το βάρος της ιστορίας της, τους χαρισματικούς ανθρώπους που γεννάει, το φυσικό τοπίο και την απίστευτη ευαισθησία που τη χαρακτηρίζει, έπρεπε να σχεδιάζει, να διεκδικεί και να ολοκληρώνει πολλά.
Οι νέες γενιές έπρεπε να παλεύουν να ξεπεράσουν τις προηγούμενες και όχι να νοιώθουν σπουδαίες μπαλώνοντας βενετσιάνικα γεφύρια του 18ου αιώνα, να υποχωρούν με την ουρά στα σκέλια μπρος στην υποκουλτούρα, να μην συμμετέχουν σε τίποτα κοινωνικά ομαδικό, να ακούνε αναλύσεις από χείλη ανεύθυνων, ανιστόρητων, θρασύτατων και δυστυχώς αγράμματων ανθρώπων.
Αυτοί κάνουν κουμάντο στη Ζάκυνθο, διότι οι υγιείς δυνάμεις ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να ΦΩΝΑΞΟΥΝ “ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ”. Να τους βάλουν εκεί που πρέπει, στο περιθώριο. Να τους αφήσουν να φλυαρούν χωρίς να τους ακούει κανείς…
Γιατί άραγε η Ζάκυνθος δεν διεκδικεί το θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας;
Το νησί του Σολωμού, του Ξενόπουλου, του Ρουσσέα, του Γουζέλη, του Καντούνη, του Αγίου Διονυσίου… τόσων και τόσων… Τι πιο αυτονόητο θα ήταν από το να διεκδικήσει επάξια τον ρόλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2021;
Καλαμάτα
Πόλεις σαν το Μεσολόγγι, την Καλαμάτα, Τρίπολη, Σπάρτη… βρίσκονται μεταξύ των διεκδικητών και η Ζάκυνθος σφυρίζει αδιάφορα… αποδεχόμενη ότι όλες αυτές οι γειτονικές κοινωνίες μας ξεπέρασαν…
Είναι αλήθεια, μας ξεπέρασαν. Τις κατάλληλες στιγμές ονειρεύτηκαν, οργανώθηκαν, διεκδίκησαν, πήραν, υλοποίησαν, δημιούργησαν το μέλλον τους. Εμείς κοιτάζουμε αδιάφορα και καμαρώνουμε σαν “γύφτικα σκεπάρνια” για την σπουδαία ιστορία μας….
Ακόμη ψάχνουμε να βρούμε το τουριστικό μας brand name, να σχεδιάσουμε την προβολή μας, να χτίσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, να φτιάξουμε μια επιτροπή ή έναν φορέα διαχείρισης σοβαρών τομέων και ζητημάτων, να ελέγξουμε την εξωστρέφεια μας, να δημιουργήσουμε πολιτισμό σήμερα…
Υπάρχουν πολλοί Ζακυνθινοί που μπορούν να οργανώσουν, να εμπνεύσουν, να δημιουργήσουν, να λειτουργήσουν ομαδικά, να μοιραστούν, να κουραστούν, να πετύχουν τα απίστευτα… και όμως είναι μόνιμα στην άκρη.
Και όμως αν βγουν μπροστά θα τους φάνε τα “κοράκια” του Δήμου, της Περιφέρειας, της Πλατείας, του υπόκοσμου, της υποκουλτούρας, της ρουφιανιάς, των τοπικών μέσων ενημέρωσης, των βολεμένων, των μόνιμα αραγμένων, των δήθεν, των ανεπάγγελτων, των αγράμματων και των πονηρών…
Αυτοί θα κάνουν κουμάντο στο Τζάντε… έως ότου κάποιοι να αποφασίσουν να βροντοφωνάξουν και να μην αποδεχτούν ότι όσα “σερβίρονται” τελικά δεν “τρώγονται” με τίποτα!
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ, σαν τόπος… και δεν το έχουμε καταλάβει!
Πιάσαμε πάτο, συμπατριώτες.
Φορέστε τα καλά σας να κάνουμε μοναχοί μας Πάσχα, μέσα στις λάσπες και να περιμένουμε καρτερικά τους τουρίστες να τους αρμέξουμε να περάσει το καλοκαίρι και για τον επόμενο χειμώνα έχει ο Θεός και ο Άγιος Διονύσιος…
