Ήταν γύρω στις πέντε το απόγευμα όταν η μητέρα του κτηνοτρόφου Κώστα Βουρλούμη βγήκε στο μπαλκόνι και φώναξε: «Βλέπω καπνό!». Ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει από τη στάχτη. Ο κτηνοτρόφος, μιλώντας στο ilialive.gr εξιστορεί τις δραματικές στιγμές που έζησε κατά την διάρκεια της πρόσφατης πυρκαγιάς στο Χελιδόνι.
«Χωρίς να μπορώ να φανταστώ τι θα ακολουθούσε, ντύθηκα βιαστικά για να βγω έξω. Μέσα σε δέκα λεπτά, η φωτιά ήταν ήδη στον στάβλο μου», λέει με φωνή που σπάει.
Οι απώλειες μέσα σε λίγες στιγμές
Το πρώτο που σκέφτηκε ήταν τα ζώα του. «Έτρεξα γρήγορα να τα σώσω, αλλά δεν πρόλαβα. Δεν τα κατάφερα... Ήταν 100 πρόβατα. Όλα μου κάηκαν. Δίπλα, η αποθήκη με τις 1.000 μπάλες σανό έγινε στάχτη. Στην άλλη, όλη η ξυλεία του θείου μου και πολλά εργαλεία… μέχρι και τα σίδερα έλιωσαν. Ήταν τραγική η κατάσταση».
Η περιουσία μιας ζωής χάθηκε σε μια στιγμή, αλλά η τραγωδία δεν είχε τελειώσει.
Ο αγώνας για να σωθούν τα σκυλιά
Μέσα στον πανικό, θυμήθηκε τα σκυλιά που φύλαγαν την περιουσία του. «Τα ελευθέρωσα όλα, να προλάβουν να τρέξουν, να σωθούν. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Δυστυχώς όμως κανένα δεν κατάφερε να ζήσει, εκτός από ένα που με ακολούθησε. Όταν λιποθύμησα, από την ένταση αλλά και τον πολύ καπνό, αυτό ήταν δίπλα μου, με έγλειφε στο πρόσωπο και έσκαβε με το πόδι του να με σηκώσει».
Η περιγραφή του για εκείνες τις στιγμές είναι συγκλονιστική. Ο σκύλος προσπαθούσε απεγνωσμένα να τον συνεφέρει, την ώρα που ο ίδιος πάλευε να αναπνεύσει μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει η φωτιά.
Η κατάρρευση μέσα στις φλόγες
«Δεν έβλεπα τίποτα. Με τα χέρια έσπρωχνα να φύγω, γιατί τα πόδια μου δεν με ακολουθούσαν. Έπεφτα κάτω και κυλούσα, προσπαθώντας να βγω στον δρόμο». Όταν έφτασε στην άκρη της ασφάλτου, ο Κώστας έχασε ξανά τις αισθήσεις του. Η θερμοκρασία, η ένταση και ο καπνός τον είχαν εξαντλήσει. Η φωτιά πλησίαζε...
Η απρόσμενη σωτηρία
Κι εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα, πέρασε ένα μηχανάκι. Ένας νεαρός άγνωστος σταμάτησε, τον σήκωσε και τον πήρε μαζί του για να τον βγάλει από τον κίνδυνο.
«Αν δεν ήταν ο σκύλος μου και αυτό το παιδί, θα ήμουν νεκρός. Το ξέρω μέσα μου. Χρωστάω τη ζωή μου σε αυτούς».
Οι πληγές που μένουν
Σήμερα, ο Κώστας έχει εγκαύματα δεύτερου βαθμού και δέχεται καθημερινή ιατρική φροντίδα. Κλιμάκια πέρασαν, κατέγραψαν τις απώλειες και του είπαν ότι θα αποζημιωθεί για τα ζώα και τις υλικές ζημιές. Όμως η ψυχική πληγή είναι βαθύτερη.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα. Γλίτωσα με τη βοήθεια του Θεού, του σκύλου μου και ενός περαστικού» λέει μη μπορώντας και ο ίδιος να πιστέψει ότι είναι ζωντανός.
