«Η εμπειρία της πρώτης ημέρας ήταν πραγματικά οδυνηρή και απογοητευτική» δηλώνει στο ilialive.gr ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηλείας Δημήτρης Δημητρουλόπουλος, ο οποίος έζησε από κοντά όλα όσα διαδραματίστηκαν την πρώτη ημέρα της δίκης που δεν ξεκίνησε ποτέ…
Με αιχμές για τον τρόπο οργάνωσης της δίκης των Τεμπών, την αίθουσα, τον κακό σχεδιασμό και την αδυναμία εξυπηρέτησης των αναγκών μιας τόσο μεγάλης και σοβαρής δίκης ο κ. Δημητρουλόπουλος σκιαγραφεί μια εικόνα που προκαλεί έντονο προβληματισμό, αφήνοντας ανοιχτά ερωτήματα για το αν και πώς μπορεί να προχωρήσει ομαλά η διαδικασία.
Ο ίδιος συμμετείχε ως συνήγορος στη δίκη των Τεμπών, εκπροσωπώντας τον Δικηγορικό Σύλλογο Ηλείας αλλά και άλλους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας και βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην αίθουσα όπου εκτυλίσσεται μία από τις πιο σημαντικές δικαστικές υποθέσεις των τελευταίων ετών. Η παρουσία των Δικηγορικών Συλλόγων, όπως εξηγεί, έχει θεσμικό χαρακτήρα, με στόχο τη διασφάλιση της ορθής διεξαγωγής της δίκης και την αναζήτηση της αλήθειας.Ωστόσο, η πραγματικότητα που αντίκρισε κάθε άλλο παρά αντάξια της σημασίας της διαδικασίας ήταν.
«Η εμπειρία της πρώτης ημέρας ήταν πραγματικά οδυνηρή και απογοητευτική. Βρεθήκαμε σε έναν χώρο ο οποίος είχε προβληθεί και διαφημιστεί ότι ήταν από καιρό έτοιμος προκειμένου να φιλοξενήσει μια τόσο μεγάλη δίκη, με έναν τόσο μεγάλο αριθμό παρευρισκομένων και βεβαίως με τόση μεγάλη σημασία, αρχικά για τους εμπλεκόμενους αλλά και ολόκληρη την κοινωνία. Τελικά βρεθήκαμε σε έναν χώρο, ο οποίος αποδείχθηκε πολύ μικρότερος και κατώτερος των προσδοκιών αλλά και της κρισιμότητας της περίστασης» δηλώνει ο κ. Δημητρουλόπουλος και περιγράφει την αδυναμίες που υπήρξαν.
« Η αίθουσα δεν επαρκούσε για να φιλοξενήσει τόσους ανθρώπους. Οι περισσότεροι δικηγόροι δεν είχαν χώρο να καθίσουν. Δεν είχαμε έδρανα να αφήσουμε τα έγγραφά μας. Μεταξύ των δύο πλευρών, υπεράσπισης και πολιτικής αγωγής, σε μεγάλο βαθμό, δεν υπήρχε καν οπτική επαφή και πολύ περισσότερο δεν ακούγαμε η μια πλευρά την άλλη. Δεν υπήρχε μικροφωνική εγκατάσταση στα έδρανα των δικηγόρων.
Αλλά ακόμη και στα έδρανα των δικαστών, όταν ξεκίνησε η δίκη, η μικροφωνική εγκατάσταση ήταν ανεπαρκής. Χρειάστηκε να διακοπεί η δίκη, να κληθούν τεχνικοί για να επιδιορθώσουν το σύστημα προκειμένου να ακούμε την πρόεδρο του Δικαστηρίου. Εκτίμησα την προσπάθεια που καταβλήθηκε από την έδρα του δικαστηρίου να κάνουν ότι μπορούσαν να εξασφαλίσουν την έναρξη, αλλά δεν αρκούσε αυτό. Το κλίμα ήταν τέτοιο που φαινόταν από την αρχή ότι θα κυλούσε πολύ δύσκολα η όλη διαδικασία.
Όλος αυτός ο σχεδιασμός, είχε γίνει με τη σκέψη ότι οι συγγενείς θα μείνουν εκτός της κύριας αίθουσας, σε μια άλλη διαμορφωμένη αίθουσα στο ισόγειο του κτιρίου, απ’ όπου θα παρακολουθούσαν μέσω οθόνης. Αυτό αποδείχθηκε λάθος και αφελές ως σχεδιασμός. Ήταν αδύνατο να περιοριστούν σ’ αυτή την αίθουσα που δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Ουσιαστικά ήταν το αίθριο του ισογείου.
Οι συγγενείς ήρθαν και μπήκαν στην κύρια αίθουσα, όπως είχαν κάθε δικαίωμα. Όπως ήταν λογικό και εύλογο, ήθελαν να είναι παρόντες εκεί που διεξάγεται η δίκη, να είναι σε μια διαρκή επαφή με τους δικηγόρους τους… Όπως γίνεται σε όλες τις δίκες και όχι να βρίσκονται σε διαφορετικό όροφο. Έτσι οι συγγενείς ήρθαν στην κύρια αίθουσα, κατέλαβαν έναν μεγάλο αριθμό καθισμάτων-που προορίζονταν αρχικά για τους δικηγόρους-και οι δικηγόροι έμειναν όρθιοι χωρίς δυνατότητα να ασκήσουν τα καθήκοντά τους».
Άρα ήταν ένας πολύ κακός σχεδιασμός, αν υπολογίζουμε ότι στην δικαστική αίθουσα παρευρέθηκαν άνθρωποι που είχαν άμεση σχέση με την υπόθεση και όχι απλό κοινό;
Δεν υπήρχε κοινό. Το κοινό δεν είχε πρόσβαση. Ήταν μόνο άνθρωποι που συνδέονται άμεσα με τη δίκη, οι δικηγόροι, κάποιοι εκ των κατηγορουμένων, συγγενείς των θυμάτων αλλά και θύματα. Παιδιά τραυματίες, με πολλά προβλήματα κινητικά και πρόσβασης απ’ όσα υπέστησαν από εκείνο το μοιραίο βράδυ.
Κακός σχεδιασμός λοιπόν ή εσκεμμένο λάθος; Γιατί ακούστηκε και αυτό…
Δεν μπορώ να φανταστώ, και δεν περνάει καν από το μυαλό μου, ότι υπήρξε εσκεμμένο λάθος. Δε νομίζω ότι υπήρχε τέτοια πρόθεση. Εκτιμώ ότι ήταν καθαρά κακός σχεδιασμός.
Υποτιμήθηκε η ανάγκη και η επιθυμία των συγγενών να βρίσκονται στην κύρια αίθουσα. Υποτιμήθηκε ο αριθμός των δικηγόρων που θα ήταν παρόντες και επίσης υποβαθμίστηκαν τα δομικά και λειτουργικά προβλήματα που έχει αυτός ο χώρος, ο οποίος προορίζεται από κατασκευής για κάτι άλλο.
Είναι ένας χώρος Πανεπιστημιακός και όχι μια δικαστική αίθουσα.
Ειπώθηκε επίσης ότι έχει δαπανηθεί ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για την διαμόρφωση της αίθουσας.
Ακούστηκε ένα ποσό της τάξεως του 1,6 εκ. ευρώ. Μου φαίνεται εξωπραγματικό το νούμερο, αν είναι έτσι. Δεν μπορώ να καταλάβω πού διατέθηκαν αυτά τα χρήματα.
Και αν εν πάση περιπτώσει, υπήρχε ένα τέτοιο κονδύλι, καλύτερα να είχε φτιαχτεί μια αίθουσα προκάτ εξ’ αρχής, ώστε να εξασφαλίζεται η παρουσία όλων και η ομαλή λειτουργία της δίκης, παρά αυτές οι παρεμβάσεις, σε μια υφιστάμενη αίθουσα, που αποδείχθηκαν ανεπαρκείς.
Ειπώθηκε ότι δεν υπάρχει άλλη αίθουσα στη Λάρισα πιο μεγάλη απ’ αυτήν. Εκτιμάτε ότι θα έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα;
Θεωρώ ότι στην Αθήνα υπάρχουν υποδομές για να φιλοξενήσουν μια τόσο μεγάλη δίκη. Ούτως ή άλλως και στο παρελθόν είχαν διεξαχθεί στην Αθήνα δίκες πολυπρόσωπες όπως της «17Ν», της «Χρυσής Αυγής» κ.α. Πιστεύω θα ήταν ευχερέστερο να γινόταν αυτή η δίκη από πλευράς υποδομών.
Επίσης, επειδή το Εφετείο της Αθήνας είναι το μεγαλύτερο της χώρας με μεγάλο αριθμό υπηρετούντων δικαστών και εισαγγελέων, θα ήταν πιο καλό να γινόταν εκεί η δίκη και με μικρότερα προβλήματα.
Θεωρώ ότι αυτό είχε ζητηθεί από κάποιους συγγενείς αλλά απορρίφθηκε από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές και επιλέχθηκε να παραμείνει η δίκη στη Λάρισα με σκοπό να εξασφαλιστεί η καλύτερη πρόσβαση των συγγενών, οι περισσότεροι των οποίων είναι από την περιοχή της Θεσσαλίας.
Αν αυτό ήταν το κριτήριο, το σέβομαι και το αντιλαμβάνομαι. Αλλά από την άλλη πρέπει να αξιολογηθούν αν υπάρχουν πραγματικά α οι αντικειμενικές δυνατότητες να φιλοξενηθεί αυτή η δίκη σ’ αυτό το χώρο.
Την 1η Απριλίου η δίκη συνεχίζεται. Ποια είναι η προσωπική σας εκτίμηση για την εξέλιξη της διαδικασίας;
Δυστυχώς δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος αν την 1η Απριλίου η δίκη θα μπορέσει να ξεκινήσει. Ήδη το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι δεν θα αλλάξει ο χώρος διεξαγωγής. Υπήρξε μια παρέμβαση της Συντονιστική Επιτροπής των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, θα υπάρξει και συνάντηση με τον Υπουργό Δικαιοσύνης την Παρασκευή.
Εκτιμώ ότι το ίδιο πρόβλημα θα συνεχιστεί, ίσως και χειρότερα, και γι’ αυτό δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος πώς θα μπορέσει να ξεκινήσει αυτή η δίκη. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι κάποια στιγμή όταν θα ξεκινήσει και όταν θα μπούμε στην αποδεικτική διαδικασία-γιατί μέχρι τότε ο δρόμος είναι πολύ μακρύς-ενδεχομένως να εκτονωθεί κάπως η κατάσταση, με την έννοια ότι δεν θα χρειαστεί να είναι καθημερινά παρόντες ούτε όλοι οι δικηγόροι, ούτε όλοι εμπλεκόμενοι.
Αλλά τα πρώτα στάδια της διαδικασίας, που είναι επιβεβλημένη η παρουσία όλων, και βεβαίως στο τέλος όταν θα ανακοινωθούν οι αποφάσεις, όπου πάλι θα είναι παρόντες όλοι και θα είναι η κορυφαία στιγμή της δίκης, αυτή η αίθουσα αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες.
Κλείνοντας, από την εμπειρίας σας, πόσο εκτιμάτε ότι θα διαρκέσει η δίκη των Τεμπών;
«Χρόνια! Αν σκεφτούμε ότι αντίστοιχες δίκες, μεγάλου αριθμού συμμετεχόντων και διαδίκων όπως η δίκη της Χρυσής Αυγής, διήρκησαν 2-3 χρόνια, εκτιμώ ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Η πορεία θα είναι μακρά και απ’ ότι αναμενόταν, επώδυνη. Αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή, είναι να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια να εξασφαλιστούν οι όροι διεξαγωγής της δίκης.
