Ο Πύργος αποχαιρέτισε έναν ξεχωριστό άνθρωπο. Τον «δικό» του Γιάννη Μπούρη.Το απόγευμα της Δευτέρας, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για να αποχαιρετήσει τον γιατρό, τον ενεργό πολίτη, τον άνθρωπο που άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην κοινωνία τη πόλης
Φίλοι, συνάδελφοι, άνθρωποι που συμπορεύτηκαν μαζί του στα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά μονοπάτια που επέλεξε να βαδίσει, αλλά και απλοί συμπολίτες που τον γνώρισαν και τον εκτίμησαν, βρέθηκαν στην εξόδιο ακολουθία για να του πουν το τελευταίο «αντίο».
Η συγκίνηση ήταν έντονη καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής. Ξεχωριστή και βαθιά συγκινητική στιγμή ήταν όταν η κόρη του, Νίνα, αποχαιρέτισε τον πατέρα της διαβάζοντας ένα ανέκδοτο ποίημα που είχε γράψει ο ίδιος. Επικήδειους εκφώνησαν ο πρώην δήμαρχος Πύργου Μάκης Παρασκευόπουλος και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ηλείας Χρήστος Γιαννικούλης, αναφερόμενοι στην προσωπικότητα, την επιστημονική διαδρομή, την κοινωνική προσφορά και τη μακρά παρουσία του Γιάννη Μπούρη στα κοινά.
Ο Γιάννης Μπούρης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που ξεπέρασε τα όρια της ιατρικής επιστήμης. Για όσους τον γνώρισαν, υπήρξε ένας άνθρωπος με αρχές, δημοκρατικές πεποιθήσεις, κοινωνικές ευαισθησίες και έντονη διάθεση συμμετοχής στα πράγματα του τόπου.
Από τα νεανικά του χρόνια, όταν ως φοιτητής της Ιατρικής συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέχρι την επαγγελματική και κοινωνική του πορεία στον Πύργο, παρέμεινε άνθρωπος με άποψη, ανησυχίες και διάθεση να παρεμβαίνει.
Ως γιατρός-ακτινολόγος ξεχώρισε για την επιστημονική του επάρκεια, ενώ ως άνθρωπος κέρδισε την εκτίμηση και την αγάπη πολλών. Το ιδιαίτερο χιούμορ του, η οξυδέρκειά του και ο αυθόρμητος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή ήταν στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό στις παρέες και στις ανθρώπινες σχέσεις του.
Ο Γιάννης Μπούρης δεν είναι πια κοντά μας. Όσοι τον γνώρισαν, έστω και για λίγο, πάντα θα κρατάνε ένα κομμάτι του στη μνήμη τους…
Καλό ταξίδι στο φως Γιάννη…
