Όσα έγραψε
Ήθελα να περάσουν κάποιες ημέρες μετά τον άδικο χαμό των δύο χειριστών της Πολεμικής μας Αεροπορίας για να μπορέσω να γράψω όσο γίνεται πιο ψύχραιμα.
Δεν είναι εύκολο.
Με τον Επισμηναγό Ιωάννη Μπλέσια μάς συνέδεε στενή συγγενική σχέση, καθώς οι γυναίκες μας είναι αδελφές.
Και όταν γνωρίζεις τον άνθρωπο, τη γυναίκα του, το παιδί του και την οικογένειά του, δεν μπορείς να δεις αυτό που συνέβη σαν μια ακόμη είδηση.
Και σίγουρα δεν μπορείς να μείνεις άπραγος.
Αυτό που έγινε το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026 στην Αεροπορική Βάση της Τανάγρας δεν μπορεί να είναι ένα ακόμη τραγικό αεροπορικό ατύχημα που σε λίγο καιρό θα ξεχαστεί.
Χάθηκαν δύο αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας.
Δύο άνθρωποι που είχαν επιλέξει ένα δύσκολο και επικίνδυνο επάγγελμα.
Δύο άνθρωποι που, αν κάποια στιγμή η πατρίδα τους χρειαζόταν, θα ήταν από τους πρώτους που θα βρίσκονταν εκεί.
Αλλά πίσω από τον βαθμό και τη στολή υπάρχει πάντα ο άνθρωπος.
Δεν αναπληρώνεται με ευχολόγια, οικονομικές ενισχύσεις, δηλώσεις συμπαράστασης, τιμές ή οποιαδήποτε άλλη –καλοπροαίρετη και αναγκαία– πρωτοβουλία στήριξης.
Αλλά είναι πολύ μικρά μπροστά στον πόνο μιας οικογένειας.
Ένα παιδί που θα μεγαλώσει χωρίς τον πατέρα του.
Και αυτό δεν μπορεί να το διορθώσει κανείς.
Δεν πρόκειται επίσης να γράψω αν ο Γιάννης ήταν καλός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης και ένας πατέρας που βρισκόταν πραγματικά δίπλα στο παιδί του, προσπαθώντας να του μεταδώσει αξίες και έναν σωστό τρόπο ζωής.
Η μικρή μας κοινωνία τα γνωρίζει αυτά και τα αναγνωρίζει.
Αισθάνομαι, άλλωστε, πολύ μικρός για να μιλήσω για ανθρώπους που είχαν την εκπαίδευση, την ικανότητα και το θάρρος να βρίσκονται πρώτοι εκεί όπου, σε μια δύσκολη στιγμή για την πατρίδα, οι υπόλοιποι θα περιμέναμε από αυτούς να μας προστατεύσουν.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που οφείλουμε να πούμε.
Και εδώ θεωρώ ότι τα λόγια πρέπει να είναι καθαρά.
Κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα πρέπει να μάθουμε ότι, όταν υπάρχουν ευθύνες, αυτές αποδίδονται.
Ανεξαρτήτως βαθμού.
Δεν θα επιχειρήσω εγώ να αποδώσω τα αίτια της συντριβής.
Δεν είναι αυτή η δουλειά μου και κανείς δεν πρέπει να προκαταλάβει την επίσημη διερεύνηση.
Δεν κατηγορώ κανέναν εκ των προτέρων.
Αλλά δεν πρέπει και κανείς να αθωώνεται εκ των προτέρων.
Ζητώ ένα πράγμα:
Να ερευνηθούν τα πάντα.
Και όπου η έρευνα καταλήξει, με στοιχεία, ότι υπάρχει ευθύνη, αυτή να αποδοθεί χωρίς καμία εξαίρεση.
Η διερεύνηση πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος.
Να εξεταστεί κάθε διαθέσιμο οπτικοακουστικό υλικό από την πρόβα και από την ημέρα της μοιραίας πτήσης.
Να εξεταστούν τα τεχνικά δεδομένα, τα συντρίμμια και κάθε νομίμως διαθέσιμη επικοινωνία του πληρώματος με τον Πύργο Ελέγχου.
Να εξεταστούν ο σχεδιασμός της συγκεκριμένης πτήσης, η διαδικασία έγκρισής της και το προβλεπόμενο προφίλ της επίδειξης.
Και κυρίως, να μην υιοθετηθεί ως εύκολη εξήγηση οποιαδήποτε μορφή «ανθρώπινου λάθους» των δύο νεκρών χειριστών, εάν αυτό δεν προκύπτει από αδιάσειστα στοιχεία.
Γιατί οι νεκροί δεν μπορούν να απαντήσουν.
Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Δεν μπορούν να μας πουν τι αντιμετώπισαν εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Γι’ αυτό η έρευνα δεν πρέπει να περιοριστεί στα τελευταία δευτερόλεπτα της μοιραίας πτήσης.
Πρέπει να πάει όσο πίσω χρειάζεται.
Να εξετάσει τον εγκεκριμένο σχεδιασμό της πτήσης, τη σύνθεση και τους ρόλους του πληρώματος, το προβλεπόμενο προφίλ της επίδειξης, τις διαδικασίες έγκρισης και κάθε μεταβολή που ενδεχομένως μεσολάβησε.
Και εδώ υπάρχει ένα συγκεκριμένο ερώτημα που θεωρώ ότι πρέπει να απαντηθεί επισήμως:
Υπήρξε οποιαδήποτε μεταβολή, τις ημέρες ή τις ώρες πριν από την επίδειξη, στον εγκεκριμένο σχεδιασμό της συγκεκριμένης πτήσης, στη σύνθεση ή στους ρόλους του πληρώματος ή στο προφίλ της επίδειξης;
Και, εάν υπήρξε:
Αυτές δεν είναι κατηγορίες.
Είναι συγκεκριμένα ερωτήματα.
Και οι οικογένειες δικαιούνται συγκεκριμένες απαντήσεις.
Εάν προκύψουν επιχειρησιακά λάθη ή παραλείψεις στον σχεδιασμό, στην εποπτεία, στην έγκριση ή στην εκτέλεση, πρέπει να ειπωθούν.
Εάν αποδειχθεί ότι όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες τηρήθηκαν, πρέπει και αυτό να ειπωθεί καθαρά.
Και εάν προκύψουν ευθύνες, αυτές πρέπει να αποδοθούν εκεί όπου πραγματικά ανήκουν.
Όχι εκεί όπου είναι ευκολότερο.
Εκεί όπου θα δείξουν τα στοιχεία.
Δεν τίθεται θέμα εκδίκησης. Τίθεται θέμα αλήθειας και δικαιοσύνης.
Τίποτε περισσότερο.
Αλλά και τίποτε λιγότερο.
Η αλήθεια δεν πρέπει να εξαρτηθεί από τον χρόνο που θα περάσει ούτε από το αν, σε λίγο καιρό, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης θα έχει στραφεί κάπου αλλού.
Για τις οικογένειες ο χρόνος δεν λειτουργεί έτσι.
Το παιδί του Γιάννη δεν θα ξεχάσει επειδή κάποια στιγμή το θέμα θα πάψει να βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα.
Και γι’ αυτό θέλω να είναι κάτι απολύτως ξεκάθαρο.
Η υπόθεση αυτή δεν πρόκειται να κλείσει με αναπάντητα ερωτήματα.
Μπορεί η έρευνα να χρειαστεί χρόνο.
Μπορεί να χρειαστεί να εξεταστούν πολλά στοιχεία.
Μπορεί στο τέλος η αλήθεια να είναι διαφορετική από όσα σήμερα σκέφτεται ή υποθέτει ο καθένας.
Κανένα πρόβλημα.
Αυτό που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι μια εύκολη εξήγηση μόνο και μόνο για να κλείσει ένας φάκελος.
Η αλήθεια πρέπει να βγει. Ολόκληρη.
Και όσοι είμαστε δίπλα στην οικογένεια θα επιμείνουμε, με στοιχεία και με θεσμικό τρόπο, μέχρι να δοθούν οι απαντήσεις που δικαιούται.
Χωρίς φωνές.
Χωρίς να καταδικάζουμε κανέναν πριν μιλήσουν τα στοιχεία.
Αλλά και χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω από την απαίτηση να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη.
Η Πολιτεία έχει σήμερα μια μεγάλη ευθύνη.
Να τιμήσει πραγματικά τη μνήμη του Επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια και του Σμηναγού Δημητρίου Πέτρου όχι μόνο με τιμές και λόγια.
Αλλά με μια έρευνα που δεν θα αφήσει κανένα ουσιαστικό ερώτημα αναπάντητο.
Και, όπου αποδειχθούν ευθύνες, με την απόδοσή τους και με τις συνέπειες που προβλέπονται.
Γιατί δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Δύο οικογένειες άλλαξαν για πάντα.
Και δύο παιδιά θα μεγαλώσουν χωρίς τον πατέρα τους.
Αυτό είναι το ελάχιστο που τους οφείλουμε.
Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στις οικογένειές τους.
Δεν γνωρίζω σήμερα ποια θα είναι η τελική απάντηση της έρευνας.
Και δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι γνωρίζω κάτι που πρέπει πρώτα να αποδειχθεί από τους αρμόδιους.
Ξέρω όμως κάτι.
Δεν θα το αφήσουμε.
Θα περιμένουμε τα στοιχεία, θα ζητήσουμε απαντήσεις και θα επιμείνουμε μέχρι να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη.
Και όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πολύ καλά ότι, όταν λέω πως κάτι πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους, το εννοώ.
Η αλήθεια θα βγει.
Και τότε, πραγματικά:
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
{https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0yeSX34pCTJCGrB7Nh1Ymr8Bf1ghtbq9YvD4PHD4bKDwZSa6BQn8xHQY8Pvyhj9Rsl&id=100001000431579}
