Μια προσωπική απόφαση, βαθιά συνδεδεμένη με την οικογένεια, τις μνήμες και την ανάγκη να επιστρέψει κάτι πολύτιμο στον τόπο που αγάπησε, βρίσκεται πίσω από τη δωρεά της Λέλας (Ελένης) Καρανικολού προς τον Δήμο Πύργου για την ανακαίνιση του ιστορικού θεάτρου «Απόλλων». Μια δωρεά που προέκυψε από δική της πρωτοβουλία, με την ίδια να προσεγγίζει τη δημοτική αρχή και να γνωστοποιεί την πρόθεσή της να διαθέσει ένα σεβαστό ποσό για την ανακαίνιση του ιστορικού κτιρίου πολιτισμού και τέχνης στην πόλη.
Ο σκοπός της δεν ήταν απλώς να ενισχύσει ένα έργο με ιδιαίτερη σημασία για τον Πύργο. Ήταν να τιμήσει τους ανθρώπους στους οποίους οφείλει ένα μεγάλο μέρος από όσα είναι σήμερα: τους γονείς της, Γεώργιο και Μαρίκα Καρανικολού. Τα χρήματα προέρχονται από την πώληση του σπιτιού στην Αθήνα όπου έζησε μαζί τους για πολλά χρόνια, ενός χώρου γεμάτου οικογενειακές αναμνήσεις. Η ίδια αισθάνθηκε πως όφειλε να αφιερώσει αυτό το αντίτιμο στη μνήμη τους, μετατρέποντάς το σε μια προσφορά με διαρκές αποτύπωμα για την τοπική κοινωνία.
Η Λέλα Καρανικολού γεννήθηκε στην Ξάνθη, όμως ο Πύργος έγινε ο τόπος όπου μεγάλωσε, διαμόρφωσε τις αναμνήσεις της και κράτησε ένα ξεχωριστό κομμάτι της καρδιάς της. Έζησε μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, ταξίδια και επαγγελματικές διαδρομές, εργαζόμενη επί δεκαετίες ως ξεναγός σε σημαντικούς αρχαιολογικούς και ιστορικούς προορισμούς της χώρας. Η επαγγελματική της βάση ήταν η Αθήνα, αλλά η σχέση της με τον Πύργο παρέμεινε ζωντανή.
Σήμερα, η προσφορά της για το θέατρο «Απόλλων», το εμβληματικό κτίριο της πόλης που για χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα φθοράς, αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Η ίδια δεν επιδιώκει να συνδέσει το όνομά της με τη δωρεά. Εκείνο που επιθυμεί είναι να παραμείνουν ζωντανά τα ονόματα των γονιών της, μέσα από έναν χώρο που θα φιλοξενεί την τέχνη, τον πολιτισμό, τους δημιουργούς και τις επόμενες γενιές.
Στη συνέντευξή της στο ilialive.gr , η Λέλα Καρανικολού μιλά για τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στον Πύργο, την οικογένειά της, την επαγγελματική της πορεία, τις αναμνήσεις που τη συνδέουν με την πόλη και, κυρίως, για την απόφαση να μετατρέψει μια προσωπική οικογενειακή μνήμη σε μια προσφορά για το κοινό καλό.
«Είμαι γέννημα Ξάνθης, θρέμμα Πύργου»
Γεννηθήκατε στην Ξάνθη, αλλά ο Πύργος είναι η πόλη με την οποία συνδέσατε τη ζωή και τις αναμνήσεις σας.
Γεννήθηκα στην Ξάνθη, όπου εργαζόταν ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου καταγόταν από το Στρέφι της Αρχαίας Ολυμπίας, ενώ η μητέρα μου είχε έρθει από την Αδριανούπολη. Στην Ξάνθη γεννηθήκαμε εγώ και ο αδελφός μου.
Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ήμουν πεντέμισι ετών, ήρθαμε στον Πύργο. Ο πατέρας μου εργαζόταν στην Αγροτική Τράπεζα, ως τμηματάρχης του ταμειακού κλάδου. Εδώ έζησα και μεγάλωσα. Γι’ αυτό λέω πάντα: «Είμαι γέννημα Ξάνθης, θρέμμα Πύργου».
Πήγα στο, όπως το αποκαλώ, «ηρωικό» 4ο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια στο παλιό Γυμνάσιο Θηλέων του Πύργου. Αργότερα έδωσα εξετάσεις και εισήχθην στην Πάντειο, στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών.
Παράλληλα με τις σπουδές μου εργάστηκα ως ξεναγός. Στη συνέχεια πήρα μεταγραφή στην Αρχαιολογική Σχολή, για να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου.
Πώς προέκυψε τελικά η ενασχόλησή σας με τον τουρισμό και την ξενάγηση;
Από το σπίτι με προόριζαν για διπλωματική υπάλληλο, γιατί μιλούσα και ξένες γλώσσες και ήμουν αρκετά εξωστρεφής και κοινωνική ως χαρακτήρας. Συμπτωματικά, όμως, ασχολήθηκα με τον τουρισμό και εργαζόμουν ως ξεναγός, με το σκεπτικό να παραμείνω στο επάγγελμα μέχρι να διοριστώ.
Τελείωσα και τη Σχολή Ξεναγών της Ανωτάτης Βιομηχανικής. Τελικά, εκεί παρέμεινα. Εργάστηκα ως ξεναγός όλα μου τα χρόνια, μέχρι τη συνταξιοδότησή μου. Οι περιοχές της δικής μου εμβέλειας ήταν η Αργολίδα, με το Ναύπλιο και την Επίδαυρο, η Αρχαία Ολυμπία, ο Μυστράς, οι Δελφοί και τα Μετέωρα.
Η βάση μου ήταν η Αθήνα, αλλά η καρδιά μου παρέμεινε στον Πύργο.
Ποιες αναμνήσεις από τον Πύργο κράτησαν την καρδιά σας εδώ, παρά τα πολλά χρόνια που ζήσατε μακριά;
Έκανα μια πάρα πολύ ωραία ζωή, παιδική, νεανική, οικογενειακή και φοιτητική, καθώς και ως φοιτήτρια ερχόμουν πολύ τακτικά στον Πύργο.
Από την οικογένειά μου και τους γονείς μου, δόξα τω Θεώ, έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Ήταν μια οικογένεια πολύ ήρεμη, λογική, στρωτή. Άνθρωποι καλλιεργημένοι.
Η μητέρα μου προερχόταν από μια οικογένεια εκλεκτών ανθρώπων στην Αδριανούπολη. Ο παππούς μου υπήρξε πρόεδρος στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο, φιλόλογος, φιλόσοφος, ποιητής και αρχαιολόγος. Ήταν μεγάλη φυσιογνωμία.
Η μητέρα μου, λοιπόν, είχε μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το οποίο είχε αποδεχτεί και ο πατέρας μου, παρότι εκείνος είχε μεγαλώσει στην ύπαιθρο. Έζησαν αρμονικότατα.
Φυσικά, μεγάλωσαν κι εμάς τα παιδιά τους εμπνέοντάς μας τις καλύτερες αισθήσεις και τα καλύτερα αισθήματα, χωρίς ζήλιες, κακίες και ανταγωνισμούς. Προσπαθούσαμε πάντα να είμαστε καλοί και σωστοί απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Ο αδελφός μου σπούδασε Γεωπονία στην Ιταλία και εργάστηκε στον Πύργο μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Έτσι, ερχόμουν συχνά και τον επισκεπτόμουν.
Στα τελευταία επτά χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, σχεδόν τα μισά τα έζησα εδώ, γιατί ερχόμουν στο Κατάκολο και εργαζόμουν ως ξεναγός για τους τουρίστες που επισκέπτονταν την Ολυμπία. Το πρωί εργαζόμουν και από το απόγευμα και μετά περνούσα όλο μου τον χρόνο στο Κατάκολο.
«Στη μνήμη Γεωργίου και Μαρίκας Καρανικολού»
Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να προχωρήσετε σε αυτή τη δωρεά προς τον Δήμο Πύργου;
Το σπίτι στην Αθήνα ήταν ένα σπίτι όπου έζησα με τους γονείς μου για πάρα πολλά χρόνια. Ζήσαμε πάρα πολύ ωραία, μέχρι που έφυγαν και οι δύο από τη ζωή. Αισθανόμουν και αισθάνομαι ακόμη δεμένη μαζί τους.
Όταν, λοιπόν, πούλησα αυτό το σπίτι, όπου ζήσαμε όλοι μαζί, θεώρησα υποχρέωσή μου να το αφιερώσω στη μνήμη τους. Έτσι αποφάσισα να δωρίσω τα χρήματα στον Πύργο, για να γίνει κάτι καλό για τους κατοίκους, στη μνήμη των γονιών μου.
Θέλω η δωρεά να γράφει το όνομά τους: «Στη μνήμη Γεωργίου και Μαρίκας Καρανικολού». Αισθάνομαι την ανάγκη να τους ευχαριστήσω για τον τρόπο με τον οποίο με μεγάλωσαν.
Δεν είμαι καμία εκατομμυριούχος. Μη νομίζει κανείς ότι έχω εκατομμύρια και άνοιξα τα ταμεία μου. Είμαι ένας πολύ νορμάλ άνθρωπος. Ούτε επιχειρηματίας είμαι ούτε κέρδισα χρήματα με κάποιον άλλο τρόπο. Αυτά τα λεφτά ήταν οι κόποι 52 ετών εργασίας.
Ήταν τα χρήματα από το σπίτι που πούλησα, τα οποία θεώρησα ότι έπρεπε να διαθέσω για ένα καλό έργο, στη μνήμη των γονιών μου.
Να φανταστείτε ότι δεν γνώριζα καθόλου τον δήμαρχο. Ρώτησα και ζήτησα από το φιλικό μου περιβάλλον το τηλέφωνό του, για να έρθω σε επαφή μαζί του.
Είχατε εξαρχής στο μυαλό σας το θέατρο «Απόλλων» ή η πρόθεσή σας ήταν γενικότερα να στηρίξετε τον πολιτισμό;
Το σκεπτικό μου ήταν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα σε μια δομή τέχνης και πολιτισμού.
Όταν γνωστοποίησα την πρόθεσή μου να δώσω τα χρήματα στον Δήμο, συζητήσαμε τι θα μπορούσε να γίνει. Είχαμε κάποιες σκέψεις και τελικά όλοι καταλήξαμε ότι έπρεπε να δοθούν για την ανακαίνιση του θεάτρου. Και είμαι πολύ ευχαριστημένη γι’ αυτό.
Το καλύτερο, τελικά, ήταν να δοθούν για την ανακαίνιση του θεάτρου «Απόλλων». Ήταν κάτι που έλειπε από την πόλη. Και, δυστυχώς, ένα τόσο ωραίο μνημείο του Τσίλερ είχε αρχίσει να καταρρέει.
Όπως μαθαίνω, υπήρξαν σοβαρά προβλήματα. Έβαζαν λεκάνες στη σκηνή για να μαζεύουν τα νερά της βροχής που έσταζαν από την οροφή…Αυτό είναι πολύ θλιβερό.
Έχετε παρακολουθήσει την πορεία των εργασιών ανακαίνισης. Ποια είναι η εικόνα που έχετε σήμερα από το έργο;
Το θέατρο ανακαινίζεται με την επιμέλεια του μελετητή Νεοπτόλεμου Μιχαηλίδη και του διακοσμητή της πόλης, Χάρη Μικελόπουλου. Έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά !
Τα χρώματα της κεντρικής αίθουσας είναι καταπληκτικά, όπως και εκείνα της μοκέτας και των καθισμάτων. Όλη η μελέτη είναι εξαιρετική και όλοι οι χώροι γίνονται καταπληκτικοί. Δημιουργείται ένας υπέροχος χώρος για τους θεατές, τους ηθοποιούς και όλους όσοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους.
Σε πρόσφατη επίσκεψή μου είδα ότι οι εργασίες έχουν προχωρήσει αρκετά. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, γιατί θα το χαρεί ο Πύργος, θα το χαρούν τα νέα παιδιά. Να μεγαλώσουν με ωραίες ιδέες και να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Πώς βλέπετε σήμερα τον Πύργο, ύστερα από τόσα χρόνια απουσίας;
Η αλήθεια είναι ότι έλειψα για πάρα πολλά χρόνια. Τον βρήκα ευχάριστα αλλαγμένο. Έχουν γίνει αρκετές αλλαγές προς το καλύτερο.
Μου άρεσε πολύ που μεταφέρθηκε το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα. Θυμάμαι ως μαθήτρια που καταθέταμε στεφάνια όταν το Μνημείο βρισκόταν στο Επαρχείο.
Επίσης, μου αρέσει πολύ η πλατεία, αν και, κατά τη γνώμη μου, τα πολλά δέντρα κρύβουν τη θέα προς το Μνημείο και κρύβουν και το Δημαρχείο, που είναι ένα εξαιρετικό κτίριο.
Τι περιμένετε πλέον από την ανακαίνιση του θεάτρου;
Περιμένουμε να ολοκληρωθεί και να δούμε μια ωραία παράσταση!
Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται στον Πύργο;
Για εμένα, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πώς θα με θυμούνται. Εκείνο που θέλω είναι να μείνει εσαεί η μνήμη των γονιών μου.
Γιατί, τελικά, αυτό έχει σημασία για εμένα: να μπορέσω να τους ευχαριστήσω για όσα μου έδωσαν, μέσα από ένα έργο που θα προσφέρει στον τόπο όπου μεγάλωσα και τον οποίο αγάπησα πολύ.
