Η ζωή της Αθανασίας Μενούνου άλλαξε τον Ιούνιο του 2025, όταν σε ηλικία 43 ετών, ανακάλυψε τυχαία ένα εύρημα στο στήθος της. Ακολούθησαν εξετάσεις, βιοψία και, τελικά, η διάγνωση που καμία γυναίκα δεν είναι προετοιμασμένη να ακούσει: «Επιβεβαιωμένη κακοήθεια μαστού».
Μπροστά στην ανάγκη της μαστεκτομής, η πρώτη της αντίδραση δεν ήταν ο φόβος, αλλά η αποφασιστικότητα. «Πότε μπαίνω στο χειρουργείο και πότε βγαίνω να γυρίσω στα παιδιά μου;», ρώτησε τη γιατρό της, αντιμετωπίζοντας την περιπέτεια που ξεκινούσε με τον δικό της, ξεχωριστό τρόπο.
Μητέρα δύο παιδιών, σύζυγος και εργαζόμενη στο διοικητικό προσωπικό της ΔΗΚΕΠ ΑΕ ΟΤΑ, η Αθανασία βρήκε δύναμη στην οικογένειά της, στον σύζυγό της Ηλία, που στάθηκε δίπλα της σε κάθε βήμα, αλλά και στην πίστη της στον Θεό. Τον Νοέμβριο του 2025 υποβλήθηκε σε μαστεκτομή και στη συνέχεια ακολούθησε ακτινοθεραπεία.
Σήμερα, έχοντας ολοκληρώσει τη θεραπεία της και συνεχίζοντας την ιατρική παρακολούθηση, μιλά στο ilialive.gr με αφοπλιστική ηρεμία και ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό της για όσα έζησε: για την ψυχραιμία που τη χαρακτήρισε, για τις δύο φορές που ξέσπασε σε κλάματα, για τις σκέψεις που εξακολουθούν κάποιες νύχτες να την επισκέπτονται και να την ενοχλούν σαν ένα μικρό «αγκάθι» στο μυαλό της, αλλά και για την ανάγκη να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς να αφήσει τον φόβο να κυριαρχήσει. Παράλληλα, ξεδιπλώνοντας την προσωπική της ιστορία στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλες τις γυναίκες.
Πώς ξεκίνησαν όλα και ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν έμαθες τα νέα;
Όλα ξεκίνησαν εντελώς τυχαία, πέρυσι τον Ιούνιο. Θυμάμαι ότι, τη στιγμή που διάβασα το πόρισμα της μαγνητικής τομογραφίας «επιβεβαιωμένη κακοήθεια μαστού» είπα στην γιατρό μου: «οκ, πάμε να δούμε τι χρειάζεται, να το βγάλουμε να γυρίσω στα παιδιά μου!».
Ήμουν απόλυτα ψύχραιμη και ήρεμη. Δεν έκλαψα, ούτε είχα κάποια άλλη έντονη αντίδραση. Μάλιστα, ούτε στους γονείς μου το είχα πει. Μόνο η αδελφή μου γνώριζε, όταν βγήκε το αποτέλεσμα της μαγνητικής. Κανείς άλλος, πέρα από τον σύζυγό μου, δεν ήξερε ότι έκανα εξετάσεις.
Όταν, μετά τη βιοψία, η γιατρός μου ανακοίνωσε ότι έπρεπε να προχωρήσω σε μαστεκτομή, η πρώτη μου ερώτηση ήταν: «Ωραία, πότε θα κάνω την επέμβαση και πότε θα βγω;». Αυτό με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή. Ήθελα να τελειώνω με αυτή τη διαδικασία και να επιστρέψω στην οικογένειά μου. Πέρυσι τον Νοέμβριο υποβλήθηκα σε μαστεκτομή, και ευτυχώς όλα πήγαν μια χαρά.
Πώς βίωσες την εμπειρία; Κάποιες γυναίκες μετά την μαστεκτομή έχουν πει ότι νιώθουν «μισές γυναίκες»
Δεν ένιωσα ποτέ «μισή γυναίκα». Όταν επέστρεψα από το χειρουργείο στο δωμάτιό μου, το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να σηκωθώ και να περπατήσω στον διάδρομο. Ήθελα να με δουν οι δικοί μου άνθρωποι και να καταλάβουν ότι ήμουν καλά. Όταν βγήκα από το χειρουργείο, έβλεπα τα μάτια τους έτοιμα να δακρύσουν. Έτσι, είπα μέσα μου: «Αθανασία, θα σηκωθείς και θα τους δείξεις ότι είσαι καλά. Δεν έγινε τίποτα».
Ήθελα να τους καθησυχάσω, να τους δείξω ότι μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Και πράγματι, η επέμβαση πήγε καλά.
Πού πιστεύεις ότι βρήκες τη δύναμη να αντιμετωπίσεις την περιπέτεια της υγείας σου;
Δεν ήμουν πάντα έτσι. Δεν ξέρω πού βρήκα όλη αυτή τη δύναμη. Βασικά, ξέρω: πιστεύω ότι ήταν από τον Θεό!
Το γεγονός ότι ανακάλυψα τον καρκίνο εντελώς τυχαία το ένιωσα ως θεϊκό σημάδι. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα- ενώ δεν ιδρώνω σχεδόν ποτέ- είχα ιδρώσει και η μπλούζα μου είχε αφήσει χνούδι στο σημείο του στήθους όπου βρισκόταν ο όγκος. Πήγα στο μπάνιο για να βγάλω το χνούδι και τότε τον ανακάλυψα.
Για μένα, όλο αυτό κάτι σήμαινε. Ήταν σαν να ήρθε ο Θεός και να μου είπε: «Αθανασία, είναι εδώ. Ψάξ' το και προχωράμε μαζί».
Όταν ακούς τη λέξη «καρκίνος», αναρωτιέσαι τι σε περιμένει και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Όταν, όμως, έχεις δύο μικρά παιδιά, τότε οκτώ και δέκα ετών, έναν σύζυγο και μια οικογένεια που σε χρειάζεται, βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις. Λες «πάμε μπροστά» και αντιμετωπίζεις ό,τι έρθει.
Υπήρξαν στιγμές που λύγισες;
Έκλαψα μόνο δύο φορές. Η πρώτη ήταν όταν μου έβγαλαν τους επιδέσμους. Είναι η πρώτη στιγμή που βλέπεις καθαρά την αλλαγή στο σώμα σου και συνειδητοποιείς ότι λείπει ένα κομμάτι σου. Εκεί έκλαιγα για τρεις συνεχόμενες ώρες.
Μέχρι τότε δεν είχα ξεσπάσει. Είχα βγει από το χειρουργείο, είχα σηκωθεί σχεδόν αμέσως, πήρα εξιτήριο την επόμενη ημέρα και προσπαθούσα να συνεχίσω την καθημερινότητά μου. Όταν, όμως, ήρθε εκείνη η στιγμή, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Σήμερα, αυτή η εικόνα δεν με απασχολεί. Έχω συνηθίσει την αλλαγή στο σώμα μου και έχω προχωρήσει.
Η δεύτερη φορά ήταν λίγο πριν ξεκινήσω τις ακτινοβολίες, στη σάρωση για να δούμε πού θα «χτυπήσει» η ακτινοβολία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά βγήκα με κλάματα από την αίθουσα. Ενώ μετά που πήγαινα για ακτινοβολίες δεν είχα καμία αντίδραση.
Δεν έχω στο μυαλό μου την αποκατάσταση στην παρούσα φάση και ειλικρινά δεν ξέρω αν το κάνω. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η ιδέα ενός ακόμη χειρουργείου.
Πώς ανακοίνωσες στα παιδιά σου ότι έχεις καρκίνο;
Τους το είπαμε από την πρώτη στιγμή. Τους εξηγήσαμε τα πάντα και χρησιμοποιήσαμε τη λέξη «καρκίνος». Δεν θελήσαμε να τους κρύψουμε τίποτα.
Τους είπα ότι θα έκανα χειρουργείο και ότι για κάποιες ημέρες δεν θα μπορούσα να τα παίρνω αγκαλιά ή να παίζουμε όπως παλιά. Ήθελα να γνωρίζουν τι συμβαίνει και να είναι προετοιμασμένα. Τα παιδιά αντέδρασαν πολύ ψύχραιμα. Το μεγαλύτερο άγχος μου ήταν μήπως χρειαζόταν να κάνω χημειοθεραπείες και με έβλεπαν χωρίς μαλλιά. Δεν ήθελα να με βλέπουν ως άρρωστη.
Σήμερα, αισθάνεσαι ότι έχεις νικήσει τον καρκίνο;
Αυτή τη στιγμή, ναι. Οι εξετάσεις μου είναι καθαρές και συνεχίζω την παρακολούθησή μου. Ελπίζω να μην εμφανιστεί ξανά.
Υπήρξε στιγμή που είδες τον καρκίνο ως «θηρίο»;
Όχι. Δεν άφησα τον εαυτό μου να καταβληθεί ούτε σκέφτηκα ότι ο καρκίνος θα με νικήσει. Αντίθετα, έλεγα: «Εγώ θα σε νικήσω». Αυτή τη στιγμή, με τον καρκίνο είμαστε «1-1». Μου πήρε ένα κομμάτι, αλλά δεν τον άφησα να με ρίξει. Από ψυχολογικής πλευράς, νιώθω ότι τον νίκησα εγώ.
Γιατί, ο καρκίνος είναι και θέμα ψυχολογίας. Παίζει ρόλο το πώς θα ανταποκριθείς μετά. Το θέμα είναι να μην σε «ρίξει»».
Πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σου;
Έχει αλλάξει σε ορισμένα πρακτικά πράγματα. Δεν μπορώ να κάνω όλες τις κινήσεις που έκανα παλιότερα. Δεν πρέπει να σηκώνω βάρη, να μετακινώ έπιπλα ή να σκύβω απότομα. Χρειάζεται να προσέχω περισσότερο το σώμα μου και να προσαρμόζομαι σε όσα μπορώ να κάνω.Κατά τα άλλα, προσπαθώ να συνεχίζω τη ζωή μου όσο πιο φυσιολογικά γίνεται.
Τι σου έχει μείνει από τις θεραπείες και από την επαφή σου με άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τον καρκίνο;
Ο χώρος όπου γίνονται οι ακτινοβολίες είναι ένα πραγματικό μάθημα ζωής. Εκεί συναντάς ανθρώπους που έχουν περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις και αντιμετωπίζουν την ασθένεια με διαφορετικό τρόπο.Βλέπεις γυναίκες πολύ ταλαιπωρημένες από τις θεραπείες, άλλες που έχουν βιώσει υποτροπή. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία και τον δικό του τρόπο να διαχειρίζεται όσα περνά.
Μέσα από αυτές τις συναντήσεις παίρνεις δύναμη, αλλά δίνεις και δύναμη στους άλλους. Καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο.
Παρά τη δύναμη που δείχνεις, υπάρχει ο φόβος της επανεμφάνισης του καρκίνου;
Κάθε μέρα το σκέφτεσαι, κακά τα ψέματα, όσο δυνατή κι αν είσαι.
Εγώ έχω δύο μικρά παιδιά και δεν θέλω να με βλέπουν ανήσυχη. Προσπαθώ να είμαι δυνατή μπροστά τους. Όταν, όμως, ξαπλώνω το βράδυ, έρχονται όλα στο μυαλό μου. Σκέφτομαι: «Εντάξει, σε νίκησα. Κι αν ξαναγυρίσεις; Κι αν συμβεί πάλι;».
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει γυναίκα που έχει περάσει μια τέτοια περιπέτεια και δεν έχει κάνει ποτέ αυτές τις σκέψεις. Δεν σημαίνει, όμως, ότι ζω καθημερινά μέσα στο άγχος.
Ποιο είναι το μήνυμά σου στις γυναίκες που αντιμετωπίζουν σήμερα τον καρκίνο του μαστού;
Να μην το βάλουν ποτέ κάτω! Να έχουν πίστη, πάνω απ' όλα, και να βρίσκουν τη δύναμη μέσα τους. Να μην επικεντρώνονται μόνο στη δύσκολη διαδικασία της θεραπείας, αλλά να σκέφτονται «θα τα περάσω όλα αυτά αλλά στο τέλος θα βγω ΕΓΩ νικήτρια». Να μην αφήσουν να τις νικήσει ο καρκίνος.
Και, φυσικά, η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση είναι το Α και το Ω. Να γνωρίζουν το σώμα τους, να ψηλαφίζονται. Έχω ακούσει ακόμη και γυναίκες να λένε ότι ντρέπονται να ψηλαφίσουν το στήθος τους. Δεν πρέπει να υπάρχει τέτοια ντροπή. Η φροντίδα του σώματός μας είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και απαραίτητο. Το μήνυμά μου είναι να προσέχουμε τον εαυτό μας, να μην αμελούμε την υγεία μας και να ζητάμε πάντα τη βοήθεια των ειδικών.
