Η Διονυσία Αποστολοπούλου από το Λούβρο μαθήτρια του Κοινωνικού Φροντιστηρίου Πύργου έκανε την μεγάλη έκπληξη και τα κατάφερε! - Δεν επέτρεψε στον εαυτό της να λυγίσει ούτε μια φορά
Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου
Το δρομολόγιο της έναν ολόκληρο χρόνο, με κρύα και βροχές, ήταν κάθε μέρα το ίδιο. Η 17χρονη Διονυσία, ξυπνούσε στις 6 το πρωί και ξεκινούσε από το Λούβρο, ένα ορεινό χωριό της Ολυμπίας για να πάει σχολείο στο Βασιλάκι και στη συνέχεια… μονορούφι, χωρίς να προλάβει καν να φάει για μεσημέρι, έπαιρνε το λεωφορείο νηστική για να προλάβει και κατέβαινε στον Πύργο, για να παρακολουθήσει τα μαθήματα στο Κοινωνικό Φροντιστήριο. Κι όταν έπεφτε η νύχτα το χειμώνα, ξανά με το λεωφορείο Ολυμπία για να την παραλάβει από κει ένας δικός της και να φτάσει στο σπίτι της στο Λούβρο μετά τις… 10 το βράδυ, να καθίσει στο τραπέζι και να φάει σαν άνθρωπος! Κάθε μέρα για 8 μήνες το ίδιο εξαντλητικό πρόγραμμα! Γιατί δεν είναι για όλους τους ανθρώπους τα πράγματα πάντα εύκολα στη ζωή και γι αυτό και η ανταμοιβή έχει πάντα διαφορετική αξία. Υπήρχαν φορές που κουράστηκε, που λύγισε; Να υπήρξαν, ήταν ανθρώπινο, όμως όπως έγραψε και η ίδια χθες στον «τοίχο» της Κλειστής ομάδας του Κοινωνικού Φροντιστηρίου Πύργου στο facebook,
«Επιτρέπεται να κλάψεις, επιτρέπεται να φωνάξεις, όχι όμως να τα παρατήσεις… Το χρωστάς στον εαυτό σου!» Αυτό είναι το μήνυμα της Διονυσίας Αποστολοπούλου που χθες με το… σπαθί της, με το πείσμα της, την δύναμή της και την βαθμολογία της, κατάφερε να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα και να μπει στο Παν/μιο! Κάνοντας υπερήφανο το εαυτό της, την οικογένειά της αλλά και τους καθηγητές της στο Κοινωνικό Φροντιστήριο του Πύργου.
« Νοιώθω υπερήφανη και χαρούμενη που τελικά πετυχαίνω το στόχο μου, να μπω στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Παν/μίου της Πάτρας- μας λέει μιλώντας στην «Πρωϊνή»- αν και πιάνω και το Ιστορικό΄- Αρχαιολογικό της Καλαμάτας, όμως την απόφασή΄μου την πήρα ήδη και θα ακολουθήσω την Φιλοσοφία. Κι έχω έναν επιπλέον λόγο να το κάνω. Να γίνων καθηγήτρια και να έρθω να διδάξω κι εγώ άλλα παιδιά πλέον, στο Κοινωνικό Φροντιστήριο Πύργου, να προσφέρω όπως προσέφεραν σε μένα οι καθηγητές μου από άλλη θέση. Αυτό είναι τώρα το όνειρό μου! Θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους υπέροχους εθελοντές καθηγητές του Κοινωνικού Φροντιστηρίου, τον κ. Χρήστο Αθανάσουλα και όλους τους άλλους καθηγητές που ήταν εκεί δίπλα μου, με αγκάλιασαν, με στήριξαν, ακόμα και στα δύσκολα όταν ένοιωθα ότι από την κούραση και την ταλαιπωρία των αποστάσεων είχα καταρρεύσει. Στο Κοινωνικό Φροντιστήριο δεν πήρα μόνο μαθήματα γνώσεων, πήρα μαθήματα ανθρωπιάς!!!…»
Κατάθεση ψυχής…
Η ίδια η Διονυσία, τρελή από χαρά αλλά και συγκίνηση ταυτόχρονα, ανάρτησε στην ομάδα του Κοινωνικού Φροντιστηρίου ένα κείμενο - ευχαριστήριο, κατάθεση ψυχής:
"Η αυλαία έπεσε... Που να βρεθούν λόγια να περιγράφουν συναισθήματα... Είναι τόσα πολλά που, συγχέονται.. Το ένα, ανταγωνίζεται το άλλο και κανένα δε νικά..!! Θα πω, απλά, επιβράβευση που οι κόποι, όχι, μόνον αυτής της χρονιάς, αλλά και των προηγούμενων ετών, ανταμείφθηκαν!!”
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους με στήριξαν κ έφτασαν μαζι μου ως το τέλος.. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ευχαριστώ σε αυτούς που, από αλαζονεία και υπεροψία με εγκατέλειψαν.. Μου έδειξαν τι σημαίνει να πορεύεσαι με αληθινούς ανθρώπους!!!
Κ φυσικά το μεγαλύτερο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ σε ένα πολύ "ζεστό" περιβάλλον, που ειχε γίνει το "δεύτερο σπίτι", το ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΥΡΓΟΥ, που παρά τις δύσκολες συνθήκες, κατάφερε να "επιβιώσει" κ να στεγάσει τόσο εμένα όσο κ άλλα παιδιά που δώσαμε το δικό μας αγώνα!!!
Συγκεκριμένα, ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ :Τον κύριο ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΑ ΧΡΉΣΤΟ, που ήταν πάντα δίπλα μου κ με στήριζε, με το δικό του ξεχωριστό κ αληθινό τρόπο, την κυρία ΚΑΡΑΝΤΖΑ ΒΑΣΩ, ως συντονίστρια του φροντιστηρίου μας..
Από την εκπαιδευτική μου οικογένεια, ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ τη δυνατή κ αξιόλογη γυναικοπαρεα των φιλολόγων μου, που ενίοτε εκτελούσε κ χρέη προσωπικού μου ψυχολόγου, την κυρια ΓΚΟΤΣΗ ΙΩΑΝΝΑ, την κυρία ΔΑΓΚΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΑ, την κυρία ΚΟΡΟΚΟΚΟΥ ΝΑΤΑΣΣΑ κ την κυρία ΠΕΠΠΕ ΜΑΡΚΕΛΛΑ..
ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ κ τον μοναδικό άντρα της "οικογένειας", βιολόγο μου ΒΟΓΙΑΝΤΖΉ ΕΥΆΓΓΕΛΟ, που αποτέλεσε τον προσωπικό μου εμψυχωτή!!
Σας ευχαριστώ για την τεράστια αγάπη κ κατανόηση που μου δείξατε, καθώς κ για τη συμπαράσταση στο δύσκολο αγώνα μου!!!
Ενα, επίσης, μεγάλο ευχαριστώ και σε τεσσερις εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς μου παλαιοτέρων χρόνων, που μου συμπαραστάθηκαν, επίσης!!!
Εύχομαι, να είστε όλοι καλά κ να συνεχίσετε να είστε ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!!Η κοινωνία μας πάσχει : ΚΡΑΤΗΣΤΕ τις ψυχούλες σας ΚΑΘΑΡΕΣ κ ΠΟΤΙΣΤΕ τες με αγάπη, όπως κάνατε πάντα!!!!!!!!!!!!!»
