Δεν έλλειψε κανείς στο ετήσιο μνημόσυνο για τους νεκρούς των φονικών πυκραγιών
Κι ο χρόνος συνεχίζει να περνά, αλλά να μη λυτρώνει, να μη γιατρεύει. Οι φωτιές που άναψαν το μεσημέρι της 24ης Αυγούστου 2007, καίνε ακόμα. Χθες το απόγευμα στην Αρτέμιδα της Ζαχάρως τα δάκρυα στα μάτια των συγγενών, τα παγωμένα πρόσωπα των φίλων, μαρτυρούσαν πως κανείς δεν ξέχασε. Ήταν αυτοί που συγκεντρώθηκαν χθες το απόγευμα για το καθιερωμένο τρισάγιο, για να μνημονεύσουν τους αγαπημένους τους, στο σημείο που η μάνα με τα τέσσερα παιδιά και τη γιαγιά τους, οι πυροσβέστες, καθώς και ο αγροφύλακας και τόσοι άλλοι άνθρωποι ξεψύχησαν στην Αρτέμιδα. Ένα βουβό από τον πόνο και τις μνήμες ανθρώπινο ποτάμι, πήρε το δρόμο για το ξωκλήσι που έχει χτιστεί ανάμεσα στους λόφους, εκεί που χάθηκε η οικογένεια Παρασκευόπουλου και γύρω τόσοι άλλοι που προσπαθώντας να γλιτώσουν από τις φλόγες έτρεξαν πιστεύοντας ότι μπορούν να σωθούν. Μανάδες και αδέλφια μαυροφορεμένα, υποβασταζόμενα από συγγενείς…
Στη δέηση που έγινε εκεί καθώς και στο μοιραίο σημείο του δρόμου, όπου τα μνήματα και τα αναμμένα καντήλια προκαλούν ρίγη και στέκουν εκεί για να θυμίζουν τη φρίκη, χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομος. Πρόσωπα σκαμμένα από τον πόνο τα πρόσωπα των συγγενών, που τόσα χρόνια μετά δεν μπορούν ακόμα να πιστέψουν ότι τόσο άδικα έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν την λάθος στιγμή, στον λάθος τόπο. Κάθε οικογένεια, έχει τη δική της ιστορία, τις δικές της μνήμες από εκείνην την τραγική μέρα του Αυγούστου. Κοινός παρανομαστής ο πόνος και η απώλεια που οκτώ χρόνια μετά, δεν λέει να γλυκάνει. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θα ανεβαίνουν το δικό τους Γολγοθά προς την Αρτέμιδα για να συναντήσουν τις μορφές των αγαπημένων τους που στέκουν ολοζώντανες μέσα στις φλόγες…
