Πρωτοβουλία αγάπης από το Σύλλογο Δασκάλων - Νηπιαγωγών Πύργου
Ο Σύλλογος Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πύργου συμμετέχει έμπρακτα στα κινήματα αλληλεγγύης και διοργανώνει συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, για τους πρόσφυγες που κατά χιλιάδες φθάνουν καθημερινά στη χώρα μας.
Μάλιστα, παρακαλούν με ανακοίνωση τους, τους εκπαιδευτικούς κάθε σχολείου, να ανταποκριθούν στην πρωτοβουλία αυτή του Συλλόγου και να συγκεντρώσουν όσα περισσότερα μπορούν, κινητοποιώντας γονείς και μαθητές να προσφέρουν ότι τους περισσεύει. Η παραλαβή των ειδών θα γίνει από το Σύλλογο, ο οποίος και θα μεριμνήσει να αποσταλούν στον προορισμό τους. Μάλιστα, το επόμενο διάστημα ο Πρόεδρος και η Γραμματέας του Συλλόγου θα επικοινωνήσουν τηλεφωνικώς με όλα τα σχολεία για περαιτέρω διευκρινήσεις. Η λίστα των ειδών που μπορεί ο καθένας να προσφέρει για τους πρόσφυγες είναι: Φαγητό σε κονσέρβες , μπισκότα, κρουασάν, παιδικές τροφές σε βαζάκι, βρεφικό και παιδικό γάλα σε σκόνη, γάλα συμπυκνωμένο. Βρεφικές πάνες, μωρομάντηλα, βρεφική πούδρα/ταλκ, βρεφική κρέμα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σαπούνια. Παιδικά παιχνίδια, μπάλες, βιβλία ζωγραφικής, μαρκαδόρους. Υπνόσακους, τσάντες πλάτης, κλινοσκεπάσματα, σκηνές. Παπούτσια, εσώρουχα (κυρίως παιδικά), ρούχα (παιδικά, γυναικεία, αντρικά, καθαρά).
Στην ανακοίνωση τους επισημαίνουν:
«Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν αυτό που γίνεται τους τελευταίους μήνες στη Μυτιλήνη, τη Σάμο, τη Λέρο, την Κω και τα άλλα νησιά: κάθε μέρα φτάνουν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, πρόσφυγες, κυρίως από το Αφγανιστάν και τη Συρία, άνθρωποι κατατρεγμένοι και τσακισμένοι από τον πόλεμο, που αναζητούν σωτηρία για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Είναι χιλιάδες οι πρόσφυγες που έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο. Είναι χιλιάδες αυτοί που βιώνουν τις απάνθρωπες συνθήκες στο μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι που περνάει από τους θαλάσσιους δρόμους του Αιγαίου, τα ελληνικά νησιά, τα σύνορα με τη Μακεδονία και στη συνέχεια τη Σερβία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, ώσπου να φτάσουν σε όποια χώρα της Βόρειας Ευρώπης θεωρούν ότι έχουν μια ελπίδα να ζήσουν ανθρώπινα. Και κάθε σταθμός αυτής της διαδρομής αποτελεί νέα ταλαιπωρία και εμπεριέχει νέους κινδύνους.
Η Ευρώπη-φρούριο εδώ και χρόνια κλείνει τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα και προσπαθεί μέσω της αποτροπής να μειώσει τον αριθμό των προσφύγων που περνούν τα σύνορά της, να τους αποθαρρύνει από αυτό το εγχείρημα – αδιάφορο αν αυτή η μέθοδος οδηγεί σε χιλιάδες θανάτους. Η «ασφάλεια» των συνόρων είναι κύριο μέλημα της ΕΕ, στο όνομα των Ευρωπαίων πολιτών. Έτσι επιχειρείται να δημιουργηθεί φόβος στους λαούς της Ευρώπης για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν οι πρόσφυγες – θα αυξηθεί η εγκληματικότητα, η οικονομία δεν τους αντέχει, θα αλλοιώσουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα, ακόμα και ότι μέσα στις βάρκες κρύβονται τζιχαντιστές που έρχονται για να κάνουν τρομοκρατικές ενέργειες.
Όμως όλη αυτή η προπαγάνδα καταρρέει μπροστά στην αδυσώπητη πραγματικότητα του δράματος των προσφύγων. Και γίνεται σε όλους σαφές ότι η ασφάλειά μας δεν απειλείται από τους πρόσφυγες. Αντίθετα, κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής όταν πνίγονται μωρά στην πόρτα του. Γιατί όταν το επιτρέπεις να συμβεί, κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όσο κι αν θέλουν δεν μπορούν πια να κάνουν ότι δε βλέπουν.
Ωστόσο, τα κινήματα αλληλεγγύης που έχουν δημιουργηθεί, όπου υπάρχουν πρόσφυγες, είναι εντυπωσιακά, και δείχνουν ότι ανοίγει ο δρόμος να απαιτήσουμε περισσότερα. Έτσι λοιπόν το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας είναι μια έμπρακτη αλληλεγγύη».
Ολοκαύτωμα 1943
Τα βαγόνια των αλόγων ξεκινούσαν απ’ τη Θεσσαλονίκη, τη Βουδαπέστη, την Πράγα, το Παρίσι. Μέσα εκεί στοιβαγμένοι ανά 70, άντρες και γυναίκες, παιδιά και γέροι. Υπήρχε ένα βαρέλι για τ’ αποπατήματά τους. Ούτε νερό ούτε φαΐ ούτε χώρος να ξαπλώσουν. Όσοι δεν άντεχαν πέθαιναν όρθιοι. Οι Ραβίνοι προσεύχονταν στο Γιαχβέ και θύμιζαν στους συνταξιδιώτες τους την ιστορία του Ιωβ, που ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε για όσα ο Θεός του έστειλε. Όμως, τα παιδιά έκλαιγαν κι οι γυναίκες τα έσφιγγαν στην αγκαλιά τους, έκλαιγαν κι οι άντρες, έσφιγγαν τα δόντια κι έκλαιγαν. Τα θύματα ήταν Εβραίοι -υπάνθρωποι– της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας, της Πολωνίας, της Ευρώπης. Οι θύτες ήταν οι Ναζί, οι Άρειοι, σε συνεργασία με τις υπηρεσιακές κυβερνήσεις κάθε κατεχόμενης χώρας. 70 χρόνια μετά, το Ολοκαύτωμα συνεχίζεται.
70 άνθρωποι, νεκροί από ασφυξία, μέσα σ’ ένα φορτηγό-ψυγείο για κοτόπουλα, στην Αυστρία, στον ομφαλό της Ευρώπης, τη γενέτειρα του Χίτλερ και του Μότσαρτ.
Δεν είναι το τέλος της Ιστορίας, είναι ο μεγαλύτερος πόλεμος που έχει ποτέ γίνει. Είναι η ψευδαίσθηση της ασφάλειας, η εικονική πραγματικότητα ενός κόσμου όπου μπορείς, εσύ μόνο, αν είσαι τυχερός, να επιπλεύσεις, ενώ όλοι οι άλλοι βυθίζονται. Είναι πόλεμος, αλλά μας μαθαίνουν ότι ο εχθρός μας είναι ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, ο φτωχός, ο δημόσιος υπάλληλος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο Έλληνας, ο Γερμανός, ο Αφγανός, ο Κινέζος, ο μαύρος, ο μουσουλμάνος, ο Εβραίος, ο ομοφυλόφιλος, ο “ψυχικά ασθενής”, ο καρκινοπαθής, ο άλλος, ο ξένος. Εχθρός είναι ο ξένος, ο άλλος. Και θα σκοτωθούμε μεταξύ μας, για να τιμήσουμε τους «Ευεργέτες», αυτούς που μας αφήνουν να επιβιώνουμε, για να μπορούμε ν’ αγοράζουμε τα μεταλλαγμένα σκουπίδια τους.
Το Ολοκαύτωμα συνεχίζεται. Ο πόλεμος είναι παγκόσμιος…
