Μεταφέρεται το "κτήριο του Ανόβερο" στον Πύργο, στις εκτάσεις - εγκαταστάσεις του ΓΟΕΒ
Δεκαπέντε χρόνια πριν, οι πολίτες της Ηλείας είχαμε ανακαλύψει ένα ακόμα «πεδίο μάχης» για εκτόνωση και οι πολιτικοί μας ταγοί μια ακόμα ευκαιρία για να διατηρούν την τόσο αποτελεσματική –όπως πολλαπλώς έχει αποδειχθεί - «κόντρα» μεταξύ Πύργου και Αμαλιάδας. Δεν ήταν ή θέση των κοινών σφαγείων, της βιομηχανικής ζώνης, των δημοπρατηρίων αγροτικών προϊόντων, του κοινού σκουπιδότοπου, του πολιτικού αεροδρομίου ( Ανδραβίδα ή Επιτάλιο; ) του Νομαρχιακού Νοσοκομείου κλπ και κλπ. Όχι ! Τότε είχαμε άλλο καημό ! Που θα στηθεί ή για να είμαστε ακριβείς που θα ξαναστηθεί το κτήριο στο οποίο στεγαζόταν η ελληνική συμμετοχή στην έκθεση EXPO 2000, στο Ανόβερο, που μέσα από μια καταπληκτική διαδικασία, είχε αγοραστεί από την τότε Ν.Α Ηλείας! Πόσες εργατοώρες χάθηκαν στις συνεδριάσεις του Νομαρχιακού Συμβουλίου, πόση επιχειρηματολογία ένθεν –κακείθεν για να πειστούν οι σύμβουλοι να ψηφίσουν υπέρ της μοναδικής ευκαιρίας για την απόκτησή του; Μέχρι και ολόκληρο ταξίδι, διαπαραταξιακής επιτροπής του Νομαρχιακού Συμβουλίου, παρακαλώ, αποφασίστηκε για να δουν επί τόπου το κτήριο –στημένο τότε για την έκθεση – και να κρίνουν αν είχαμε λόγους να επιζητούμε την αγορά του! Γιατί, κατά τη συνήθη πρακτική μας ως κράτος, είχαμε δαπανήσει άπειρα λεφτά για να εντυπωσιάσουμε με το εν λόγω περίπτερο, είχαμε προφανώς χρηματοδοτήσει τους κατασκευαστές του, αλλά δεν είχαμε ασχοληθεί με το τι θα το κάνουμε εν συνεχεία. Αν δηλαδή θα «έπιανε τόπο» μια τόσο μεγαλεπίβολη παρουσία της χώρας μας στην συγκεκριμένη έκθεση. Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι το κόστος της διάλυσης του κτηρίου και του… επαναπατρισμού του ήταν παντελώς ασύμφορο.
Βρέθηκε όμως η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηλείας, με απόφαση του τότε Νομαρχιακού Συμβουλίου την οποία είχε ψηφίσει και η αντιπολίτευση, να επωμισθεί αυτό το βάρος ! Μάλιστα το κόστος για την αγορά –διάλυση - μεταφορά του κτηρίου στο νομό έμελλε να καλυφθεί με περίπου 500χιλ ευρώ (από έσοδα της Ν.Α) ενώ είχε αιτηθεί και δάνειο άλλων 500 χιλ ευρώ από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. (Δεν είναι γνωστό αν εγκρίθηκε ή όχι ή από ποιούς ταμεία τελικά εκπορεύτηκαν αυτά τα ποσά). Ο δήμος της Αμαλιάδας διεκδίκησε το κτήριο (συνολικής επιφάνειας 942 τ.μ. με μεσοπάτωμα και όροφο 220,72 τ.μ., μήκους 67 μέτρων, πλάτους 16 μέτρων, ύψους 13 μέτρων) με στόχο να ξαναστηθεί και ν' αποτελέσει μια από τις πολιτιστικές υποδομές του τόπου, συνεδριακό κέντρο, σύγχρονο μουσείο εικονικής πραγματικότητας κλπ). Μέχρι και διαγωνισμοί για την ανεύρεση και αγορά του οικοπέδου κοντά στον οικιστικό ιστό της πόλης της Αμαλιάδας διενεργήθηκαν από τον κ. Λυμπέρη, προκειμένου να προκύψει η καλύτερη επιλογή. Και ακόμα διαγωνισμοί και μελέτες για το τι ακριβώς μπορεί να στεγάσει, στο πλαίσιο πάντα της …εικονικής πραγματικότητας. Ο τότε νομάρχης κ. Δημητρουλόπουλος δεν κατάφερε παρά ταύτα να εντάξει το έργο στο πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού "Κοινωνία της Πληροφορίας". Πόσο έχει κοστίσει ως σήμερα το όλο εγχείρημα ; Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε.
Η ΣΚΟΣ απαίτησε να της αδειάσουν τους χώρους
Όλοι ξέρουμε πως στο διάστημα των χρόνων που μεσολάβησαν (και των νομαρχιακών αρχών που διαδέχθηκαν αυτήν του κ. Δημητρουλόπουλου) το «κτήριο» παρέμενε, ως σίδερα ατάκτως εριμμένα, στο χώρο των πρώην αποθηκών του ΑΣΟ στην Αμαλιάδα να χορταριάζει και κάποια τμήματά του εντός των αποθηκών, που σήμερα αποτελούν περιουσία της ΣΚΟΣ. Η οποία ΣΚΟΣ , για να φτάσουμε στο δια ταύτα, στο πλαίσιο της αξιοποίησης της περιουσίας της, διενήργησε διαγωνισμό και οι πρώην αποθήκες του ΑΣΟ, δόθηκαν σε όμιλο πολυκαταστημάτων που απαίτησε ως είναι φυσικό να απομακρυνθούν όλα τα υλικά που υπάρχουν εντός και εκτός αποθηκών, για να τα προβεί στις μετατροπές που έχει αποφασίσει για τη λειτουργία του υποκαταστήματος της εδώ. Η «βραδυφλεγής βόμβα» του υποτιθέμενου «Ψηφιακού Κέντρου Ολυμπιακής Ευαισθητοποίησης», αφού πέρασε ακίνδυνα από την ηγεσία Δημητρουλόπουλου, ήρθε ως «κληρονομιά» στον επόμενο νομάρχη και εν συνεχεία αντιπεριφερειάρχη Χ. Καφύρα. Ο Καφύρας, αναζητούσε λύση για το κτήριο αυτό μέσα από τη σύμβαση μίσθωσης των εκτάσεων της πρώην λίμνης Μουριάς για την κατασκευή θεματικών πάρκων κ.λπ. Να αναλάβει δηλαδή την υποχρέωση η μισθώτρια εταιρεία της ανέγερσή του περιπτέρου, σε συγκεκριμένο χρόνο από την υπογραφή της σύμβασης. Φυσικά ούτε αυτή η υπόθεση προχώρησε, ως σήμερα. Και κάπως έτσι κύλησαν τα χρόνια και καταλήγει να …απασφαλίσει στα χέρια του κ. Γεωργιόπουλου!
Στην Αλφειού, στον Πύργο
Τώρα έχει συσταθεί επιτροπή που συνέταξε μελέτη μεταφοράς των «σιδερικών», σε χώρο που θα είναι αφενός δημόσιος για να μην καταβάλλεται ενοίκιο και αφετέρου να παρέχει ασφάλεια. Ο μόνος λόγος που τα σίδερα αυτά - του πάλαι ποτέ κτηρίου του Ανόβερο - δεν έχουν κλαπεί στο διάβα των 15 χρόνων, είναι ένας και μοναδικός : το βάρος τους ! Για να μεταφερθούν απαιτούνται γερανοί. Έτσι λοιπόν αποφασίστηκε να «σηκωθεί» και να μεταφερθεί το υλικό (έχει βγει εργολαβία) στο χώρο που σήμερα στεγάζεται ο ΓΟΕΒ και το Δασαρχείο στον Πύργο ( στην Αλφειού), ο οποίος καλύπτει και τις δυο προϋποθέσεις που αναφέραμε. Με ποια προοπτική ; Ουδείς μπορεί να απαντήσει. Γιατί σήμερα ( ακόμα και αν με ένα μαγικό τρόπο εξασφαλίζονταν τα απαιτούμενα ποσά), είναι αμφίβολο αν υπάρχει διαθέσιμος κάποιος από τους τεχνικούς που το είχαν στήσει τότε στη Γερμανία, για να αναλάβει- επαναλάβει το εγχείρημα. Η πώληση επίσης των υλικών δεν μπορεί επ΄ ουδενί να εξασφαλίσει τα ποσά που σπαταλήθηκαν ως τώρα για αυτό το… οραματικό εγχείρημα.
Η συνέχεια επί του…πιεστηρίου…
