Του Γιάννη Σπυρούνη
Μπορεί να υπάρχουν τρεις διαφορετικές δικαστικές αποφάσεις για την ίδια υπόθεση; Στην Ελλάδα της κρίσης αυτό μπορεί να συμβεί. Η τοπική κοινωνία της Ηλείας και κυρίως του Πύργου παρακολουθεί τις τελευταίες ημέρες τις εξελίξεις στα δημοτικά πράγματα και απορεί με τα όσα ακούει. Κάποιοι ίσως πιστεύουν πως το «κυνήγι» μεταξύ δύο πολιτικών αντιπάλων και οι επιπτώσεις του, έμεινε σε πολιτικό επίπεδο και με ένα απαλλακτικό βούλευμα, έληξε «αναίμακτα» για κάθε πλευρά. Κι όμως η ουσία της υπόθεσης των εικονικών τιμολογίων έχει χαθεί κάπου στις δικαστικές αίθουσες ανάμεσα στην Πάτρα και τον Πύργο. Εκεί δηλαδή που οι εμπλεκόμενοι επαγγελματίες από το χώρο των εργολαβιών δημοσίων έργων, από τη μια αθωώθηκαν στα ποινικά δικαστήρια και λίγους μήνες αργότερα καταδικάστηκαν από τα διοικητικά δικαστήρια, τα οποία σε όλες τις υποθέσεις πλην μιας, δεν δέχθηκαν την απόφαση που είχε προηγηθεί και μάλιστα από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πατρών…
Ήρθαμε σε επαφή με αρκετούς από τους επαγγελματίες που είδαν την καριέρα τους, είτε να καταστρέφεται, είτε σε περίοδο κρίσης να αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά εμπόδια με αποτέλεσμα σήμερα να φυτοζωούν. Κάποιοι θέλησαν να μη μιλήσουν άλλο για το θέμα. Κάποιοι άλλοι να μιλήσουν διατηρώντας την ανωνυμία τους. Δυο επαγγελματίες στο χώρο των δημοσίων έργων αναφέρθηκαν στα όσα έχουν ζήσει τα τελευταία χρόνια με την υπόθεση των εικονικών τιμολογίων στο δήμο Πύργου. Υπόθεση που οι περισσότεροι πιστεύουν πως «έκλεισε» οριστικά με την έκδοση του απαλλακτικού βουλεύματος. Το ίδιο θα ήθελαν να πιστέψουν και οι εμπλεκόμενοι, αν οι αποφάσεις των δικαστηρίων που εξέτασαν τις υποθέσεις, είχαν μια συνέχεια. Ο πρώτος από τους ανθρώπους που βρέθηκαν να πρωταγωνιστούν στην υπόθεση αυτή μας μίλησε για τα όσα οδήγησαν στο τέλος της καριέρας του, μετά από 25 χρόνια σκληρής δουλειάς. «Η υπόθεση αυτή μας οδήγησε τους περισσότερους στην καταστροφή, στον αφανισμό από το χώρο. Επιβλήθηκαν τα πρόστιμα στην δική μου περίπτωση ύψους 350.000 ευρώ από το ΣΔΟΕ. Καταθέσαμε προσφυγές αλλά δεν έγιναν δεκτές. Το 2012 αθωωθήκαμε όλοι στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στην Πάτρα. Την επόμενη χρονιά όμως στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Πύργου καταδικαστήκαμε και παρέμειναν τα πρόστιμα» μας ανέφερε. Η ίδια υπόθεση, δύο διαφορετικές αποφάσεις από δύο διαφορετικά δικαστήρια. Όπως μας ανέφερε ο παθών, θα μπορούσαν να διεκδικήσουν όλοι την αθώωσή τους στο επόμενο βαθμό της Δικαιοσύνης, όμως για να μπορέσουν να ασκήσουν έφεση και να εξεταστεί η υπόθεσή τους θα έπρεπε να καταβάλλουν το 50% των προστίμων. Τα νούμερα που αναφερόμαστε έστω και κατά το ήμισυ, είναι δυσθεώρητα πόσω μάλλον σε εποχή κρίσης. Έτσι κάθε ελπίδα χάνεται… «Είναι παράδοξο αυτό που συμβαίνει. Το Εφετείο μας αθωώνει, το Διοικητικό Πρωτοδικείο μας καταδικάζει και βγαίνει τώρα βούλευμα που απαλλάσσει των κατηγοριών τους πάντες στην υπόθεση. Έπρεπε να έχουμε τελειώσει με την υπόθεση και τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί παρέμειναν και μας κατάστρεψαν παρά την αθώωσή μας» σχολίασε ο συνομιλητής μας.
Όμως και σε δεύτερη περίπτωση άλλος εμπλεκόμενος εργολάβος δημοσίων έργων, πραγματικά απορεί με την εφαρμογή της δικαιοσύνης στην χώρα μας. «Τα πρόστιμα στην δική μου περίπτωση έφτασαν τις 200.000 ευρώ. Μετά την αθώωσή μας στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, πιστέψαμε πως θα ακολουθήσει την απόφαση και το Διοικητικό Πρωτοδικείο. Όμως δεν δέχθηκαν το δεδικασμένο και καταδικαστήκαμε» μας δήλωσε. Όμως για τους εμπλεκόμενους και κυρίως για εκείνους που θα προσπαθήσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της έφεσης η οικονομική αιμορραγία συνεχίζεται. «Μόνο για τα παράβολα για την έφεση, χρειάστηκαν 7500 ευρώ. Έχει γίνει και η δικαιοσύνη ταξική; Όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, οι υπόλοιποι είναι καταδικασμένοι έτσι κι αλλιώς» μας σχολίασε. Όσο για τις αποφάσεις. «Ποια απόφαση είναι τελικά η σωστή; Ποιος μπορεί να μας το πει; Αυτή του Τριμελούς Εφετείου, αυτή του Διοικητικού Πρωτοδικείου ή το απαλλακτικό βούλευμα που εκδόθηκε για την υπόθεση;»…
