Σπουδαία η χθεσινή ημερίδα στον Πύργο για να ενημερωθεί ο κόσμος πως μπορεί να γίνει δότης μυελού των οστών - Απλή πλέον η διαδικασία εφόσον βρεθείς συμβατός για να γίνει η μεταμόσχευση
Ρεπορτάζ Ελένη Παπαδοπούλου
«Για να νικήσουμε την Λευχαιμία, χρειαζόμαστε ΕΣΕΝΑ! Είναι απλό να σώσεις μια ζωή! Γι αυτό γίνε τώρα δότης μυελού των οστών!» αυτό ήταν το μήνυμα ανθρωπιάς και προσφοράς που έστειλαν χθες ενημερώνοντας τον κόσμο, οι γιατροί και τα μέλη του ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΔΟΤΩΝ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ (ΚΕΔΜΟΠ) , στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο συνεδριακό κέντρο της ΠΕ Ηλείας. Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε από την Π.Ε Ηλείας σε συνεργασία με το ΚΕΔΜΟΠ και την υποστήριξη της Ι. Μητρόπολης Ηλείας, στόχος ήταν να κατανοήσουν οι πολίτες ότι η μεταμόσχευση μυελού των οστών, αποτελεί τη μόνη θεραπευτική λύση για ασθενείς που αντιμετωπίζουν κάποια ασθένεια του αίματος ,όπως η λευχαιμία και το λέμφωμα, από τα οποία συνήθως πάσχουν πολλά παιδιά. Δυστυχώς η έλλειψη μοσχευμάτων λόγω τη αυξανόμενης ζήτησης αποτελεί πρόβλημα το οποίο διευρύνεται συνεχώς. Η ευαισθητοποίηση και η συμμετοχή των κοινωνικών φορέων αλλά και όλου του κοινωνικού συνόλου είναι απαραίτητη για να εξισορροπηθεί το πρόβλημα. Κατά τη διάρκεια της ημερίδας, πραγματοποιήθηκε και λήψη επιχρίσματος από το στόμα (δείγμα σάλιου με μπατονέτα) από αρκετούς εθελοντές και έγινε αυτομάτως καταχώρηση στην Ελληνική (ΕΟΜ) και Παγκόσμια Δεξαμενή Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών (BMDW), με στόχο τον εμπλουτισμό της δεξαμενής αυτής με νέους δότες.
Τον σκοπό της εκδήλωσης χαιρέτισαν αρχικά ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης Ηλείας κ. Λάμπης Αριστειδόπουλος εκ μέρους της Περιφέρειας, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου κ. Νίκος Κατσαρός και ο Επίσκοπος Ωλένης κ. Αθανάσιος Μπαχός, που τόνισαν ότι είναι πολύ σημαντικό να γίνουμε όλοι δότες για να χαρίσουμε ζωή σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Εν συνεχεία η Δ/ντρια αιμοδοσίας Γενικού Νοσοκομείου Πύργου κ. Κωνσταντίνα Πανέτα, αναφέρθηκε στο θέμα «Εθελοντές αιμοδότες- το στήριγμα στην Αιματολογία», για να εξηγήσει ότι χωρίς τους εθελοντές αιμοδότες που ευτυχώς πολλαπλασιάζονται, θα είχαν χαθεί πολλές ανθρώπινες ζωές.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Καθηγητής κ. Αλέξανδρος Σπυριδωνίδης , Δ/ντής της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών Π.Γ.Ν.Π. και του ΚΕΔΜΟΠ-«ΧΑΡΙΣΕ ΖΩΗ» που εξήγησε πόσο απλή είναι πλέον η διαδικασία του να γίνει κάποιος δότης μυελού των οστών, θέλοντας να διώξει κάθε σκιά φόβου αλλά και παραπληροφόρησης για το πώς αν επιλεγεί ως συμβατός ένας δότης, λαμβάνονται από το αίμα του κύτταρα μέσα από αιμοληψία και όχι επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, για να μεταμοσχευτούν στον ασθενή.
Μάλιστα μιλώντας λίγο νωρίτερα στην «Πρωϊνή» ο κ. Σπυριδωνίδης ανέφερε υπάρχει μεγάλη ανάγκη για δότες, για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους να θεραπευτούν από την λευχαιμία.
«Ο κόσμος αγνοεί ότι υπάρχουν άλλοι συνάνθρωποί μας που ψάχνουν τον εθελοντή δότη για να τους σώσει. Ο καθένας από μας είναι πάρα πολύ εύκολο να γίνει δότης, δίνοντας απλώς λίγο σάλιο και αν είναι ο τυχερός που θα βρεθεί να γίνει δότης, είναι επίσης πάρα πολύ εύκολο να το κάνει δίνοντας λίγο αίμα και όχι… μυελό όπως πίστευαν παλιά. Με λίγα κύτταρα από το αίμα μας, δίνουμε αυτό το πολύτιμο μόσχευμα ώστε να σώσουμε κάποιον ασθενή από λευχαιμία. Είναι μια πολύ απλή διαδικασία. Ο στόχος αυτών των εκδηλώσεων είναι να πλησιάσουμε τον κόσμο και αυτό που δεν το γνωρίζει, να το μάθει. Να μάθει δηλαδή ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί δότες μυελού των οστών, αυτή τη στιγμή παγκοσμίως υπάρχουν 25 εκ. δότες μυελού των οστών και αυτό που νόμιζε ή φοβάται είναι πάρα πολύ εύκολο.»
Επισημαίνει δε, ότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο, γι αυτό και υπάρχει παγκόσμια τράπεζα δοτών μυελού των οστών, ο κάθε ασθενής στον κόσμο ψάχνει μέσα σε αυτά τα 25 εκ. δότες μήπως να βρει το συμβατό του για να κάνει μεταμόσχευση, γιατί η πιθανότητα να βρεις ένα συμβατό είναι πολύ μικρή.
«Βέβαια το πρόβλημα γίνεται και λίγο ελληνικό, γιατί οι Έλληνες έχουμε περισσότερες πιθανότητες να ταιριάξουμε μεταξύ μας γιατί έχουμε τα ίδια γονίδια. Άρα, αν στην Ελλάδα είχαμε αυτή τη στιγμή γύρω στους 200.000 δότες, τότε για τον κάθε ασθενή αυξάναμε τις πιθανότητες να βρεθεί ένας δότης, οι οποίες θα φτάνανε γύρω στο 70-80%. Αυτό λοιπόν που ζούμε αυτή τη στιγμή, είναι πολλοί Ελληνες ασθενείς να μην βρίσκουνε κανένα δότη και έτσι να μην τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν μεταμόσχευση μυελού των οστών. Και η μεταμόσχευση είναι η μοναδική θεραπεία ίασης, δεν υπάρχει άλλη!»
Αν είσαι ο τυχερός συμβατός δότης
Παράλληλα ο κ. Σπυριδωνίδης ανέφερε ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται περίπου 5.000 ασθενείς με κάποια κακοήθη αιμοτολογικά νοσήματα. Και δυστυχώς ο πιο συνηθισμένος καρκίνος στα παιδιά είναι η λευχαιμία.
« Άρα η μεταμόσχευση γι αυτό το παιδί είναι μονόδρομος. Η έκκληση που κάνουμε στον κόσμο, είναι πρώτα – πρώτα να ενημερωθεί και να γνωρίσει. Γιατί άμα γνωρίσει το πόσο απλή είναι η διαδικασία, δεν θα έχει και κανένα φραγμό στο να γίνει δότης κι αν είναι αυτός ο τυχερός, θα τον καλέσουνε να προσφέρει ζωή σε έναν άλλο άνθρωπο. Το πιο πιθανό είναι να μην τον καλέσουνε ποτέ , αλλά αν βρεθεί ένα παιδάκι που έχει ανάγκη να κάνει μεταμόσχευση και είναι αυτός ο συμβατός δότης, η διαδικασία είναι απλή. Η συλλογή των κυττάρων γίνεται στην αιμοδοσία, παίρνουμε από το αίμα τα κύτταρα που αντικαθιστούν τον μυελό των οστών, μια ανώδυνη διαδικασία. Το μόσχευμα δεν το παίρνουμε από την σπονδυλική στήλη! Να γίνει αυτό κατανοητό! Παγκοσμίως 200.000 άνθρωποι έδωσαν τα κύτταρα τους για να σωθεί ένας άλλος άνθρωπος. Μπορεί ο ασθενής να είναι στην Ελλάδα και ο δότης στην Αμερική και αντίστροφα. Αυτό είναι παγκόσμια αλληλεγγύη...»
Συγκλονιστική η αφήγηση της μεταμοσχευμένης Χριστίνας Καρακωσταντή που νίκησε τη λευχαιμία
«Τώρα προσπαθώ να πολλαπλασιάσω τη ζωή και την αγάπη»!
Την δική της βιωματική εμπειρία μετέφερε χθες, καθήλωσε, συγκίνησε και ευαισθητοποίησε το κοινό, μια μεταμοσχευμένη ασθενής, η κ. Χριστίνα Καρακωνσταντή που σώθηκε από την λευχαιμία επειδή μια νεαρή κοπέλα, δότης από την Γερμανία, της χάρισε ζωή. Μάλιστα όπως εξομολογήθηκε στην «Πρωϊνή», σε λίγο καιρό θα την συναντήσει για πρώτη φορά.. Από τότε που γιατρεύτηκε, έγινε εθελόντρια στο ΚΕΔΜΟΠ, έταξε τη ζωή της σε αυτό το σκοπό και μαζί με την ομάδα εθελοντών του Κέντρου ενημερώνουν ανά την Ελλάδα τον κόσμο για το πόσο απλό είναι να χαρίσεις ζωή…
«Είμαι μεταμοσχευμένη από το 2009 και είμαι εθελόντρια του ΚΕΔΜΟΠ. Μετά από την μεταμόσχευσή μου, όταν έγινα καλά από την λευχαιμία, ένοιωσα ηθικό χρέος να είμαι σε αυτό το χώρο και να πρέπει να πολλαπλασιάσω και τη ζωή και την αγάπη. Έτσι μετά την δική μου μεγάλη περιπέτεια υγείας, πέρα από το ότι έγιναν εθελοντές δότες τα παιδιά μου, οι φίλοι μου, όλο το κοντινό μου περιβάλλον, έχω προσπαθήσει να βοηθήσω το Κέντρο Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών Π/μίου Πατρών, έχω εκπαιδευτεί και επί επιπλέον, κάνουμε ενημερώσεις σε διάφορες πόλεις, παίρνουμε επιχρίσματα και κάνουμε κοινωνό όλον τον κόσμο έτσι ώστε να γίνουν δότες μυελού των οστών.
Όταν νόσησα, αρρώστησα εντελώς ξαφνικά από λευχαιμία, ούτε καν την ήξερα ως ασθένεια μέχρι τότε. Στη ζωή μου σε μια στιγμή μέσα, ήρθαν τα πάνω κάτω. Ήμουνα μια γυναίκα μόνη με τρία παιδιά και βρέθηκα ξαφνικά σε ένα νοσοκομείο, σε έναν αγώνα ταχύτητας, αγωνίας, φόβου, να κάνω συνεχώς μεταγγίσεις, χημιοθεραπείες για να επιβιώσω. Από την στιγμή που ενημερώθηκα από το γιατρό μου ότι η λευχαιμία είναι μονόδρομος και θα πρέπει να αναζητήσουμε δότη μυελού των οστών για να επιζήσω και να κάνω μεταμόσχευση, άρχισε πιο έντονη αγωνία. Δίπλα μου και άλλοι ασθενείς που άρχισαν να ψάχνουν νωρίτερα συμβατό δότη και δυστυχώς γύριζες στο Νοσοκομείο μετά από ένα τριήμερο στο σπίτι σου για να τους ξαναβρείς, γιατί έχεις ζήσει μαζί τους με την ίδια αγωνία και… δεν υπήρχαν! Δεν είχαν προλάβει να βρουν δότη και είχαν φύγει! Αυτό είναι κάτι που με έχει χαρακτηρίσει, που καθόρισε τη ζωή μου!
H δική μου αγωνία πέρα από τους 5-6 μήνες στο νοσοκομείο κράτησε 2 μήνες. Ήμουνα τυχερή γιατί άντεξα ως εκεί. Και ο χρόνος, μετράει σε στιγμές, όχι σε φυσικό μέγεθος όταν νοσείς. Ευτυχώς, βρέθηκε η δότης από τη Γερμανία κι έγινε η μεταμόσχευση. Η διαδικασία ως λήπτρια δεν ήταν δύσκολη, βέβαια έμεινα 1 μήνα στην απομόνωση, αλλά όλα καλά, δεν θα μπορούσα να ζήσω αν δεν υπήρχε αυτό το κορίτσι. Αυτό θέλω να το πολλαπλασιάσω, να μάθει ο κόσμος να διώξει την άγνοια και το φόβο…»
