της. "Με αυτό το συμβάν, βλέποντας μπροστά μου νεκρό τον άντρα μου μόλις δύο ώρες πριν γεννήσω, εξάντλησα τα όριά μου. Πλέον δεν έχει μείνει τίποτα ίδιο στη ζωή μου.
Επειδή όμως υπάρχουν πίσω μου δύο μωρά, ενός και δυόμισι ετών, απολύτως εξαρτώμενα τώρα από εμένα, όφειλα να παραμείνω φυσιολογικός άνθρωπος.
Καταβάλω, λοιπόν καθημερινά τεράστια δύναμη για να είμαι όπως πρέπει απέναντί τους…", δηλώνει στα "Νέα" η πνευμονολόγος Σιμόνα Βιρτζίλι.
Μετά τη δολοφονία του συζύγου της χρειάστηκε να αφήσει την Αθήνα τον πρώτο καιρό, ώστε να βρει το κουράγιο να κρατηθεί ψύχραιμη.
Στην πορεία άλλαξε γειτονιά, έφυγε από το ανασφαλές κέντρο, όπου, όπως σημειώνει, οι Έλληνες έφτασαν να αισθάνονται ως μειονότητα.
"Δε χρειαζόταν να σκοτώσουν τον Μανώλη. Ήταν άδικο, ανώφελο, να το καταλάβω δεν μπορώ. Όσο και αν αντιστάθηκε, μπορούσαν να τον ακινητοποιήσουν έστω να τον αφήσουν αναίσθητο…", σημειώνει με παράπονο.
Θέλει, όπως δηλώνει, να "δει την έκφραση των δραστών" και να ακούσει την παραδειγματική τιμωρία τους.
