Έχασε τη μητέρα της έξω από την Αρτέμιδα
Του Γιάννη Σπυρούνη
Πέρασαν περισσότερες από 48 ώρες για να επιβεβαιώσουν το θάνατο της μητέρας της, στις φωτιές. Και έφτασαν στην αναγνώριση της σωρού της από τις λάμες που είχε στα πόδια της. Η Ιωάννα Κοκκαλιάρη θυμάται τα όσα συνέβησαν το μεσημέρι της Παρασκευής 24 Αυγούστου 2007. Η ίδια βρισκόταν στη Ζαχάρω όταν αντιλήφθηκε τη φωτιά. Η επικοινωνία με τον πατέρα και τη μητέρα της, ήταν αδύνατη… Κινήθηκε προς την Αρήνη, αλλά ήταν αδύνατο να προχωρήσει πιο πέρα. «Πήγαμε στην Αστυνομία αργότερα, εκεί ήταν ο Γιώργος ο Παρασκευόπουλος που προσπαθούσε να βρει τη γυναίκα και τα παιδιά του. Έλεγαν πως είχε γίνει ατύχημα και είχε καεί κόσμος. Εκεί κάτι έγινε, κανείς δεν ξέρει όμως…».
Η μητέρα της Ιωάννας, βρέθηκε αργότερα νεκρή έξω από την Αρτέμιδα ανάμεσα στους τόσους που χάθηκαν εκεί. Είχε μπει σε ένα αυτοκίνητο για να φύγει από το χωριό και εκεί όλοι μπλοκαρίστηκαν. «Σιγά – σιγά μάθαμε τι συνέβαινε, όμως όχι όλα. Πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετά που δεν ξέρουμε. Κάποιοι μέσα στον πανικό χάθηκαν, κάποιοι ψύχραιμα κατάφεραν να σωθούν και να ξεφύγουν. Νομίζαμε πως η μάνα μου είχε καεί στο σπίτι, αλλά μετά πληροφορηθήκαμε πως βρέθηκε έξω από την Αρτέμιδα».
Οι επόμενες ημέρες στην καθημερινότητα του χωριού είναι δύσκολες. «Η φωτιά στο χωριό γέννησε έριδες. Έχουν περάσει δέκα χρόνια και υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλιούνται για τα όσα συνέβησαν τότε. Άλλοι για την ανθρωπιστική βοήθεια που δόθηκε, άλλοι για σπίτια που δεν φτιάχτηκαν από την ευεργέτιδα. Δεν έγιναν όλα τα σπίτια στο χωριό. Έδωσε εταιρία χρήματα να φτιαχτεί πολιτιστικό κέντρο στο χωριό και χάθηκαν τα στοιχεία. Υπήρχε ένταση και παράπονα για το τι έφτιαχναν, ποια σπίτια έφτιαχναν, δίνονταν οι εντολές από το Δημαρχείο. Οι δρόμοι μας δεν φτιάχτηκαν. Αν θέλουμε να πάμε στα διπλανά χωριά, δεν μπορούμε, ο δρόμος για το χωριό μας είναι διαλυμένος. Αν υπάρξει μια φωτιά τώρα, δρόμοι δεν υπάρχουν, να φτάσει στο δάσος η Πυροσβεστική. Πέρασαν δέκα χρόνια και πολλά δεν έγιναν. Γίνονται τα ίδια λάθη» εξήγησε.
Η φωτιά στα Ροδινά πριν λίγες ημέρες, την έκανε να ζήσει τις ίδιες στιγμές με το 2007. «Είδα μπροστά μου πάλι τη μάνα μου καμένη, τους συγχωριανούς μας, όσους κάηκαν που τους γνωρίζαμε όλους». Ο κίνδυνος να τραυματιστούν πυροσβέστες ανέδειξε τα προβλήματα που παραμένουν… «Το κράτος πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα για τις πυρκαγιές. Θέλει περισσότερη οργάνωση. Δεν μπορεί να έχουμε τα ίδια απαρχαιωμένα μέσα, πυροσβεστικά οχήματα ή αεροπλάνα. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο. Δεν είναι ήρωες οι πυροσβέστες που παλεύουν με τις φλόγες, οι πιλότοι που πετάνε με αυτά τα αεροπλάνα;»…
