Ο λατερνατζής, διασχίζει ξανά τους δρόμους της πόλης
Του Γιάννη Σπυρούνη
Έχουν περάσει 62 χρόνια από τότε που στη μεγάλη οθόνη παρουσιάστηκε η ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου. Και ακολούθησε μετά από δύο χρόνια το «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο»… Τα χρόνια πέρασαν η μοντέρνα εποχή κυριάρχησε και ο ρομαντισμός που έδινε η λατέρνα στο πέρασμά της στις γειτονιές της πόλης, έσβησε. Κι όμως κάποιοι ρομαντικοί, λάτρεις του παρελθόντος, αλλά και άνθρωποι που αναζητούν το μεροκάματο ζωντανεύοντας τις αναμνήσεις, επιμένουν να κάνουν αυτό το πέρασμα μέσα στους δρόμους της πόλης.
Τον κλασσικό λατερνατζή τον συναντήσαμε χθες στον Πύργο. Δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά επιμείναμε να του μιλήσουμε. Μας συστήθηκε με το καλλιτεχνικό του όνομα «Βασιλάκης Καϊλας» για να μας θυμίσει το παντοτινό φτωχό παιδί των ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών που κυνηγούσε το μεροκάματο, έντιμα, φιλότιμα… Και στην ερώτηση αν η λατέρνα μπορεί να δώσει κάτι στην τσέπη, η απάντηση ήταν «το μεροκάματο… δόξα το Θεό βγαίνει. Ο κόσμος ότι έχει δίνει, όποιος θέλει κερνάει ένα κέρμα, αν υπάρχουν λεφτά…» λέει ο φίλος μας ανάμεσα στο τραγούδι που συνοδεύει τους ήχους της λατέρνας, με τη βραχνή φωνή του…
Τη δουλειά την κάνει πάνω από 25 χρόνια. Και κάθε φορά ξεκινά από το χωριό του την Κουλούρα και κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Ένα ταξίδι για το μεροκάματο για αυτόν τον άνθρωπο και αναμνήσεων για εμάς τους υπόλοιπους…
