Ο Χάρης Μικελόπουλος ο νεότερος της οικογένειας που στην ιδιοκτησία της βρισκεται εδώ και δεκαετίες το Rex, τοποθετήθηκε με μια μακροσκελή αλλά συγκινητική ανάρτησή του στο Facebook, σχετικά με το κλεισιμο της επιχείρησης που στεγαζόταν στο ιστορικό κτίριο.
"Tις τελευταίες μέρες και με αφορμή το κλείσιμο της επιχείρησης που στεγαζόταν στο κτίριο του Rex υπάρχει μια έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα που μεταδόθηκε από τοπικά μέσα ενημέρωσης καθώς και πολλές αναρτήσεις στο fb.
Οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα δύσκολες για όλους και πόσο μάλλον για τις επιχειρήσεις.Ευχή όλων είναι καμία επιχείρηση να μην κλείνει,αντίθετα να υπάρχουν όλο και καινούργια ανοίγματα.Όμως τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε δυστυχώς.
Το κτίριο του Rex αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της πόλης,η κατασκευή του έρχεται από τις δεκαετίες του 1880-1890, υπάρχει σε φωτογραφίες του 1906 ως καφενείο πολυτελείας εκείνης της εποχής με την ονομασία "Κρόνιον", μετέπειτα "Ερμείον" και από το 1943 πήρε την οριστική του ονομασία ως κινηματοθέατρο.Είναι χαρακτηρισμένο διατηρητέο μνημείο με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, κοσμείται στην πρόσοψή του από ιδιαίτερα στοιχεία που φυλάχθησαν για χρόνια μέχρι να επανέλθουν στην αρχική τους θέση, μια υδρία και δύο αγάλματα που απεικονίζουν αρχαία όντα, τις γρύπες. Ανάλογα δεν υπάρχουν στην πόλη του Πύργου, είναι μοναδικά για ολόκληρη την περιοχή.
Η παρουσία του στα κοινωνικό γίγνεσθαι της πόλης είναι αδιάλειπτη και συνεχής με μια μικρή παύση κατά την είσοδο των ιταλικών στρατευμάτων στον Πύργο όπου και κατέλαβαν το κτίριο μετατρέποντάς το σε χώρο ψυχαγωγίας των στρατιωτών.Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής κι αφού αποχώρησαν οι Ιταλοί στον χώρο εγκαινιάστηκε μια νέα εποχή αυτή του κινηματογράφου και του θεάτρου. Στα χρόνια του Εμφυλίου,μέσα σε ένα δύσκολο και βαρύ κλίμα, εν μέσω μαχών και πυροβολισμών εκατέρωθεν, γλύτωσε στο παρα ένα την πυρπόληση του ένα πρωινό που κανείς δεν το περίμενε. Το σπίρτο που είχε ανάψει μαζί με ένα στουπί πετρέλαιο είναι ακόμα και σήμερα νωπό στην μνήμη του πατέρα μου.
Πέρα από τις κινηματογραφικές ταινίες-θρύλους της εποχής,στην σκηνή του Rex στον ίδιο χώρο που υπάρχει μέχρι σήμερα πάτησαν το πόδι τους και ακούστηκε η φωνή σχεδόν του συνόλου του ελληνικού θεάτρου καθώς και μουσικοί και τραγουδιστές.Από την Σοφία Βέμπο και τον Μίμη Τραιφόρο,στην Σπεράντζα Βρανά και τις επιθεωρήσεις της,στους Αυλωνίτη-Ρίζο-Βασιλειάδου,τον Κώστα Χατζηχρήστο,τα ιερά τέρατα Αντιγόνη Βαλάκου, Ειρήνη Παππά, Μάνο Κατράκη, τους Δημήτρη Μυράτ και Βούλα Ζουμπουλάκη, τον Γιάννη Φέρτη, τον Γιώργο Κατσαρό και την ορχήστρα του, τον Τόλη Βοσκόπουλο στο ξεκίνημα της καριέρας του, την Μαρίκα Νίνου, είναι τόσα τα ονόματα που δεν μπορούν να αναφερθούν όλα παρά μόνο ενδεικτικά εδώ.Από την σκηνή του πέρασαν επίσης βασιλείς,πρίγκιπες,πολιτικοί.Το Rex παρέμεινε φιλόξενο ακόμα και σε κόμματα εκείνης της εποχής όπως το ΚΚΕ όταν έρχονταν ειδοποιήσεις από το τμήμα ασφαλείας να μην χορηγηθούν καθίσματα ή η αίθουσα για λόγους ευνόητους για εκείνα τα χρόνια. Τέτοιες ειδοποιήσεις αγνοούνταν επιδεικτικά από τον Βάσο Μικελόπουλο που ουδέποτε διαχώρισε την αίθουσά του με βάση τις πολιτικές τοποθετήσεις των ανθρώπων, γιατί δεν διαχώριζε ο ίδιος τους ανθρώπους, πολλοί και προσωπικοί του φίλοι σε δεξιούς και αριστερούς.
Η αλλαγή χρήσης στις αρχές του 1990 σηματοδότησε μια νέα εποχή στον χώρο της διασκέδασης με τους εκάστοτε επιχειρηματίες που είχαν την εκμετάλλευση του χώρου και άφησε κι άφησε κι αυτή το στίγμα της. Κάθε αλλαγή,κάθε νέα προσπάθεια,κάθε νέα κίνηση,ένα τέλος ή μια αρχή δεν σημαίνουν ότι το Rex σταματά να υπάρχει.Θα είναι εκεί για πάντα.Αν το μετρήσουμε σε αριθμούς,από την ιδρυσή του μέχρι σήμερα,που μετρά πάνω από 120 χρόνια παρουσίας στην Κεντρική Πλατεία του Πύργου έχουν περάσει από αυτό τον χώρο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.
Την ιστορία αυτή την κρατάμε ως οικογένεια και την διαφυλάττουμε.Είναι οι αναμνήσεις γενεών και γενεών εκεί μέσα ζωντανές.Και το Rex μπορεί να αλλάζει χρήσεις όπως προστάζουν ενίοτε οι καιροί και οι συνθήκες μα δεν σταμάτησε ποτέ για πάνω από έναν αιώνα να υπάρχει ζωντανό και να είναι κομμάτι αναπόσπαστο της ιστορίας αυτού του τόπου.
Δεν κλείνει,δεν χάνεται,δεν ξεχνιέται.Υπάρχει και θα υπάρχει πάντα.
Χ. Β. Μικελόπουλος
