Η σημερινή ανάρτηση, πέρα από ένα κέρασμα νηστίσιμο, πανεύκολο και πολύ οικονομικό είναι και μια αγαπημένη διαχρονική μπουκίτσα! Όχι, δεν είναι καινούργια συνταγή αλλά μια δική μου διασκευή της παλιάς και γνωστής που, πριν μερικά χρόνια τουλάχιστον, εμφανίζονταν δυναμικά στις προθήκες των αρτοζαχαροπλαστείων σε κάθε νηστεία. Η σχέση μου με τη συγκεκριμένη ινδοκαρυδένια μπουκίτσα ξεκίνησε σαν μια σχέση αντιπάθειας για να αντικατασταθεί αργότερα, όταν δοκίμασα μια σπιτική εκδοχή, με μια σχέση λατρείας!
Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή την πορεία την έχω ακολουθήσει αρκετές φορές στη ζωή μου και δεν ξέρω αν ...τίθεται θέμα ψυχανάλυσης ή όχι αλλά τελικά αυτές οι ...γαστρονομικές σχέσεις μετατρέπονται σε ...σχέσεις ζωής... πρώτα οι αγκινάρες, μετά το συκώτι, οι ινδοκαρυδένιες μπουκίτσες και προσφάτως τα ψάρια!!
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στις μπουκίτσες αυτές που συνταγή τους είναι ευρέως διαδεδομένη!!! Στη δική μου εκδοχή το άρωμα του πορτοκαλιού είναι κυρίαρχο ενώ το άρωμα της βανίλιας έρχεται για να τονίσει τη γεύση του ινδοκάρυδου. Μπουκίτσες που θυμίζουν λίγο από Ανατολή και μη με ρωτήσετε γιατί ...γιατί απλά δεν ξέρω!!! Στο μυαλό μου γεννήθηκε εικόνα Μαρόκου... γεμάτη ραθυμία κάτω από τον καυτό ήλιο στην εσωτερική αυλή κάποιου σπιτιού, εκεί δίπλα στο μικρό συντριβάνι καθώς γευόμουν την πρώτη μπουκιά! Κι ύστερα, επέστρεψα και ...προσγειώθηκα στην κουζίνα μου όπου με καλούσε το καθήκον καθώς το χρονόμετρο διαλαλούσε ότι οι μπουκίτσες ήταν ήδη έτοιμες και περίμεναν ανυπόμονα να βγούν από το φούρνο.
Αυτές τις μικρές, σιροπιασμένες, ινδοκαρυδένιες μπουκίτσες σας κερνάω σήμερα για τη γιορτή της αδερφούλας μου!!
Διαβάστε περισσότερα στο Tantekiki.blogspot.com
