Πίτα... πίτσα!
Η διαφορά των δύο αυτών λέξεων στο ένα γράμμα, το σκεπτικό τους ίδιο, οι ρίζες του και η ιστορία τους κοντινή και παραπλήσια και ίσως, ίσως με τις ίδιες ρίζες, η παρουσία τους από τα παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα σταθερή και περήφανη!
Μπορεί γιατί και οι δύο κάλυπταν και καλύπτουν πολλές διατροφικές ανάγκες ταυτόχρονα... είναι ψωμί, τυρί, λαχανικά και ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου και το χέρι κάποιας ευφάνταστης νοικοκυράς για να ευχαριστήσει αλλά και να χορτάσει τους αγαπημένους της.
Για την ιστορία της πίτας έχουμε ήδη μιλήσει, το ίδιο και για την ιστορία της πίτσας κι όσο για την δική μου σχέση με το αλεύρι, όποιο κι αν είναι αυτό, νομίζω ότι όχι απλά φαίνεται αλλά "φωνάζει" κιόλας!
Είναι προκλητικά και άρρηκτα στενή στο διάβα των χρόνων της ζωής μου!!
Ναι, θεωρώ την πίτα και την πίτσα δύο από τις πολύ καλές μορφές τροφής που μπορούν να αλλάξουν τόσο πολύ που δεν γίνεται, απλά είναι αδύνατον να τις βαρεθεί κανείς... τουλάχιστον εγώ!
Μπορούν να γίνουν με κρέας, με τυρί, με λαχανικά, με αλλαντικά με πολύ ή λίγο φύλλο, χωρίς καθόλου φύλλο, με παχουλή, ψωμένια βάση ή με λεπτή και κρατσανιστή, με λίγες ή περισσότερες θερμίδες ανάλογα με τα υλικά που της κάνουν, κάθε φορά παρέα!
Πώς να μην λατρεύω αυτή την ...προσαρμοστική τους ικανότητα στα μέτρα του κάθε πεινασμένου ή απλά του κάθε ...λιχούδη;
Διαβάστε περισσότερα στο Tantekiki.blogspot.com
