Το γιουβέτσι είναι, τώρα πια, από τα αγαπημένα μου φαγητά.
Το έχω φτιάξει άπειρες φορές και με διάφορους συνδυασμούς.
Είναι ένα πιάτο της Οθωμανικής κουζίνας που υιοθετήθηκε στη χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια.
Η ιδιαιτερότητά του ήταν ότι αργοψηνόταν σε πήλινο σκεύος και το μέλωμά του το απογείωνε.
Στο σπίτι μας, το γκιουβέτσι το θυμάμαι να μαγειρεύεται πάντα με τον κλασσικό τρόπο και με το κλασσικό μοσχάρι.
Ήταν το Κυριακάτικο αγαπημένο φαγητό της οικογένειας.
Όσο ήμουν μικρή, ήταν ένα φαγητό που δεν λάτρευα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν αγαπούσα το μοσχαρίσιο κρέας.
Άργησα πολύ να εκτιμήσω τη νοστιμιά του.
Το σημερινό γιουβέτσι δεν είναι το κλασσικό.
Όσοι και όσες ακολουθούν αυτό το μπλογκ γνωρίζουν καλά την αδυναμία μου στο να δίνω διαφορετικές πινελιές στα κλασσικά φαγητά που, αναμφίβολα, έχουν διαχρονική αξία γίνονται όμως και λίγο βαρετά όταν επαναλαμβάνονται με την ίδια μορφή.
Διαβάστε περισσότερα στο Tantekiki.blogspot.com
