...για το νερό και τα οργανικά μόρια που υπήρχαν στο πρώιμο ηλιακό σύστημα.
Στις 16 Ιουλίου 2024, κάτοικοι της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ είδαν στο φως της ημέρας μια πύρινη σφαίρα να διασχίζει τον ουρανό. Το ουράνιο σώμα πέρασε νότια του Αγάλματος της Ελευθερίας με ταχύτητα περίπου 51.500 χιλιομέτρων την ώρα και προκάλεσε ηχητική έκρηξη, η οποία έγινε αισθητή σε μεγάλη απόσταση.
Ο διαστημικός βράχος ήταν ιδιαίτερα εύθραυστος και διαλύθηκε σε ύψος περίπου 35 χιλιομέτρων. Το ραντάρ του αεροδρομίου Νιούαρκ κατέγραψε ένα νέφος θραυσμάτων να πέφτει προς το Νιου Τζέρσεϊ. Μόνο ένα κομμάτι, βάρους άνω του ενός κιλού, εντοπίστηκε: είχε διαπεράσει τη στέγη ενός σπιτιού στο Χίλσμπορο και κατέληξε στην κύρια κρεβατοκάμαρα.
Η σημασία της άμεσης περισυλλογής
Δεν υπήρξαν τραυματισμοί. Οι ιδιοκτήτες φόρεσαν αμέσως γάντια μιας χρήσης και συνέλεξαν τα μαύρα θραύσματα και τη σκόνη από το κρεβάτι και το χαλί, χρησιμοποιώντας αλουμινόχαρτο και γυάλινα δοχεία. Παράλληλα, επισκεύασαν τη στέγη πριν αρχίσει η βροχή το ίδιο βράδυ. Η αντίδρασή τους αποδείχθηκε καθοριστική, επειδή ο πορώδης μετεωρίτης απορροφά εύκολα υγρασία και θα μπορούσε να επιμολυνθεί. Χάρη στην άμεση περισυλλογή του, οι επιστήμονες απέκτησαν ένα δείγμα που είχε υποστεί ελάχιστη επαφή με το γήινο περιβάλλον.
Η ανάλυση, που μόλις δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances, έδειξε ότι πρόκειται για έναν σπάνιο, πρωτόγονο ανθρακούχο χονδρίτη τύπου CM. Το γράμμα παραπέμπει στην υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα, ενώ το M προέρχεται από τον μετεωρίτη Mighei, ο οποίος έπεσε στην Ουκρανία το 1889. Οι συγκεκριμένοι μετεωρίτες είναι υπολείμματα σωμάτων που σχηματίστηκαν στα πρώτα στάδια του ηλιακού συστήματος και περιέχουν ενυδατωμένα ορυκτά και οργανικές ενώσεις.
Οι ερευνητές κατέταξαν το δείγμα στην ενδιάμεση κατηγορία CM½, ανάμεσα στους τύπους CM1 και CM2, οι οποίοι διαφέρουν κυρίως ως προς τον βαθμό στον οποίο το νερό αλλοίωσε τη σύστασή τους όσο βρίσκονταν ενσωματωμένοι σε μεγαλύτερο αστεροειδή. Είναι μόλις η δεύτερη φορά που παρατηρείται πτώση μετεωρίτη αυτού του τύπου, αλλά η πρώτη που οι επιστήμονες μπορούν να εξετάσουν ένα τόσο καθαρό και καλά διατηρημένο δείγμα. Αντίστοιχα θραύσματα που είχαν πέσει στην Ινδονησία το 2020 κατέληξαν στη λάσπη και επιμολύνθηκαν.
Μια… αλμυρή έκπληξη
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης Πίτερ Τζένισκενς, ανώτερο ερευνητή στο Ινστιτούτο SETI και στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA, το υλικό διατηρεί ακόμη τμήματα από το υπέδαφος του αρχικού αστεροειδούς, προσφέροντας ένα μοναδικό παράθυρο στις φυσικές ιδιότητες του μητρικού σώματος.
Ο μετεωρίτης πιθανότατα προερχόταν από την εσωτερική ζώνη αστεροειδών, ανάμεσα στον Άρη και τον Δία. Έπειτα από διαδοχικές συγκρούσεις, ένα θραύσμα εισήλθε σε τροχιά κοντά στη Γη, διασπάστηκε πριν από περίπου 200.000 χρόνια και τελικά έπεσε στον πλανήτη μας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η υψηλή συγκέντρωση νατρίου, η οποία πιθανότατα προήλθε από παγωμένες άλμες στο εσωτερικό του αρχικού αστεροειδούς. Καθώς το νερό εξατμιζόταν, άφηνε πίσω του συμπυκνωμένα άλατα, ικανά να συμβάλουν στη δημιουργία μορίων απαραίτητων για τη ζωή.
Οι επιστήμονες εντόπισαν επίσης οργανικό άνθρακα και εκατοντάδες σύνθετα αμινοξέα, τα περισσότερα από τα οποία είναι σπάνια ή δεν απαντώνται καθόλου στη Γη, γεγονός που επιβεβαιώνει την εξωγήινη προέλευσή τους. Η ποικιλία τους ήταν μάλιστα μεγαλύτερη από εκείνη που είχε βρεθεί στα παρθένα δείγματα των αστεροειδών Bennu και Ryugu, τα οποία έφεραν στη Γη οι αποστολές OSIRIS-REx της NASA και Hayabusa2 της Ιαπωνίας.
Η ερευνητική ομάδα επιχειρεί τώρα να ταυτοποιήσει τα άλατα του μετεωρίτη και να τα συγκρίνει με εκείνα των δύο αστεροειδών. Τμήματα του πολύτιμου δείγματος φυλάσσονται στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη.
Πηγή: cnn.gr
