...άλλαξε τον τρόπο που γράφουμε και άνοιξε το δρόμο στην αυτοκρατορία του Μαρσέλ Μπικ.
Πριν γίνει το καθημερινό αντικείμενο που βρίσκεται σε κάθε γραφείο και σχολική τσάντα, το στιλό διαρκείας ήταν μια ιδέα που έμοιαζε ανεφάρμοστη: Πώς γράφεις γρήγορα, χωρίς να γεμίζουν τα δάχτυλά σου με μελάνι και χωρίς να μετατρέπεται η σελίδα σε μια σειρά από μουτζούρες; Ιδού ένα πρακτικό πρόβλημα. Ο άνθρωπος που το έλυσε ήταν ένας Ούγγρος δημοσιογράφος, ο Λάζλο Μπίρο. Η ιστορία, ωστόσο, του στιλό διαρκείας που έγινε παγκόσμιο προϊόν δεν τελειώνει με την εφεύρεσή του. Ακολούθησαν η πώληση της πατέντας, η βιομηχανική τεχνογνωσία και η επιχειρηματική διορατικότητα ενός Γάλλου που κατάφερε να κάνει το προϊόν προσιτό σε εκατομμύρια καταναλωτές.
Ο Μπίρο γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1899 και εργάστηκε ως δημοσιογράφος, μεταξύ άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Η καθημερινή επαφή του με το χαρτί τού έδινε την ευκαιρία να παρατηρεί τα προβλήματα των συνηθισμένων εργαλείων γραφής. Η πένα έπρεπε να γεμίζει με μελάνι, να καθαρίζεται και να χρησιμοποιείται με προσοχή. Το μελάνι μπορούσε να χυθεί ή να αφήσει σημάδια στο χαρτί. Για κάποιον που έγραφε συστηματικά, οι μικρές αυτές ενοχλήσεις ήταν μέρος της δουλειάς. Η έμπνευση ήρθε από κάτι που γνώριζε καλά: τις εφημερίδες και τον τρόπο που τυπώνονταν. Το μελάνι που χρησιμοποιούνταν στην εκτύπωσή τους στέγνωνε σχετικά γρήγορα, αφήνοντας το χαρτί έτοιμο για χειρισμό. Η ιδέα ήταν απλή στη σύλληψή της, αλλά δύσκολη στην εφαρμογή της. Αν το μελάνι μιας πένας μπορούσε να συμπεριφέρεται όπως εκείνο της τυπογραφικής μηχανής, θα υπήρχε τρόπος να γράφει κανείς χωρίς τις γνωστές καθυστερήσεις και τις μουτζούρες;
Η γέννηση του στιλό διαρκείας
Υπήρχε, όμως, ένα εμπόδιο. Το παχύρρευστο μελάνι της εκτύπωσης δεν μπορούσε να περάσει εύκολα από την πολύ λεπτή μύτη μιας συμβατικής πένας. Ο Μπίρο συνεργάστηκε με τον Γκιόργκι, τον αδελφό του, ο οποίος είχε γνώσεις χημείας, για να βρουν κατάλληλη σύνθεση μελανιού και έναν διαφορετικό μηχανισμό γραφής. Η λύση βασίστηκε σε μια μικρή μεταλλική μπίλια στην άκρη του στιλό. Καθώς κυλά πάνω στο χαρτί, παρασύρει ελεγχόμενη ποσότητα μελανιού από το εσωτερικό του και την αφήνει πίσω της. Με αυτόν τον τρόπο, το μελάνι δεν χρειάζεται να φτάνει στο χαρτί μέσω μιας λεπτής μεταλλικής μύτης, όπως συμβαίνει σε μια παραδοσιακή πένα. Η μπίλια επιτρέπει τη μεταφορά του μελανιού και ταυτόχρονα περιορίζει τη διαρροή του όταν το εργαλείο δεν χρησιμοποιείται.
Ο Μπίρο παρουσίασε το πρώτο του στυλό στην διεθνή έκθεση της Βουδαπέστης το 1931, ωστόσο κατοχύρωσε την πατέντα το 1938 και συνέχισε να εξελίσσει τον σχεδιασμό της. Η Ευρώπη, ωστόσο, βρισκόταν ήδη στη δίνη των πολιτικών αναταράξεων που θα οδηγούσαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος, που ήταν εβραϊκής καταγωγής, εγκαταστάθηκε τελικά στην Αργεντινή, όπου βρήκε το περιβάλλον για να συνεχίσει την προσπάθειά του. Το 1943 κατοχύρωσε εκεί νέο σχέδιο μαζί με τον επιχειρηματικό συνεργάτη του, Χουάν Χόρχε Μέινε, και ξεκίνησε η παραγωγή του στιλό.
Διαβάστε περισσότερα στο newmoney.gr
