...ανήκουν σε έναν υψηλόβαθμο μεσαιωνικό μοναχό. Δύο είναι οι επικρατέστεροι υποψήφιοι για την ταυτότητά του.
Ένα μυστήριο που παρέμενε άλυτο για περισσότερα από 150 χρόνια ενδέχεται να βρίσκει τη λύση του, καθώς αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι τα ανθρώπινα οστά που ανακαλύφθηκαν στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο, ανήκουν σε έναν υψηλόβαθμο μοναχό του Μεσαίωνα.
Τα λείψανα εντοπίστηκαν το 1869 στο εσωτερικό μιας ρωμαϊκής σαρκοφάγου, στον χώρο του ιστορικού αβαείου. Μια επιγραφή στον τάφο είχε αρχικά οδηγήσει στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για τον Βαλέριο Αμανδίνο (Valerius Amandinus), έναν εύπορο άνδρα που φέρεται να έζησε στο Λονδίνο μεταξύ του 300 και του 400 μ.Χ.
Ωστόσο, ένας λατινικός σταυρός χαραγμένος στο κάλυμμα της σαρκοφάγου, ο οποίος χρονολογείται στον 10ο ή τον 11ο αιώνα, υποδηλώνει ότι η ταφή πραγματοποιήθηκε αρκετούς αιώνες αργότερα. Το στοιχείο αυτό οδήγησε τους ερευνητές να επανεξετάσουν την αρχική εκτίμηση για την ταυτότητα του νεκρού.
Έπειτα από εκτενή μελέτη των ευρημάτων, οι αρχαιολόγοι θεωρούν πλέον ότι ο σκελετός ενδέχεται να ανήκει σε έναν από δύο μεσαιωνικούς ηγουμένους του Αβαείου του Ουέστμινστερ: τον Άελφγουιγκ (Aelfwig) ή τον Γουλνοθ (Wulnoth).
«Έχουμε δύο πιθανούς υποψηφίους για τον ένοικο της σαρκοφάγου», δήλωσε ο καθηγητής Γουόργουικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), σύμβουλος αρχαιολόγος του αβαείου.
Τα δύο επικρατέστερα ονόματα
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρόντγουελ και την ερευνητική ομάδα του, ο σκελετός ανήκει σε άνδρα με εκτιμώμενο ύψος περίπου 1,75 μέτρων, ο οποίος πέθανε σε ηλικία μεταξύ 35 και 49 ετών.
Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι συμβατά με τα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία για τους δύο υποψήφιους.
Ο Άελφγουιγκ ήταν μοναχός του Μεσαίωνα που ανέλαβε καθήκοντα ηγουμένου στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, το οποίο τότε λειτουργούσε ως βενεδικτινό μοναστήρι. Πέθανε περίπου το 1020.
Διάδοχός του ήταν ο Γουλνοθ, ο οποίος πέθανε το 1049 και θεωρείται ότι τάφηκε επίσης στο αβαείο.
Όπως εξήγησε ο καθηγητής Ρόντγουελ, δεν είναι γνωστές οι ημερομηνίες γέννησης κανενός από τους δύο. Ωστόσο, και οι δύο θα μπορούσαν να ταιριάζουν στα ευρήματα, εφόσον ανέλαβαν το αξίωμα του ηγουμένου στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους και πέθαναν κοντά στην ηλικία των 50 ετών.
Ο ίδιος σημείωσε ότι το γεγονός πως ο Άελφγουιγκ ήταν ήδη μοναχός στο συγκεκριμένο αβαείο ενδέχεται να ενισχύει την πιθανότητα να πρόκειται για εκείνον, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η ταυτοποίηση με τον Γουλνοθ.
Η σαρκοφάγος και τα ίχνη της ταφής
Ένα από τα στοιχεία που ενισχύουν την εκτίμηση ότι ο νεκρός ήταν πρόσωπο υψηλής εκκλησιαστικής θέσης είναι η ίδια η σαρκοφάγος στην οποία τοποθετήθηκε.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρόντγουελ, ο νεκρός φαίνεται πως τιμήθηκε με μια ιδιαίτερα επιμελημένη πέτρινη λάρνακα. Στο εσωτερικό της είχε τοποθετηθεί ξύλινο φέρετρο, πρακτική που ενδέχεται να αποτελεί πρώιμο παράδειγμα επαναχρησιμοποίησης ενός παλαιότερου αντικειμένου.
Στη συνέχεια, το κάλυμμα της ρωμαϊκής σαρκοφάγου λαξεύτηκε εκ νέου, ώστε να προστεθεί ένας μεγάλος λατινικός σταυρός, στοιχείο που υποδεικνύει τη μεταγενέστερη χρήση της για χριστιανική ταφή.
Η ιστορία της σαρκοφάγου είναι, πάντως, παλαιότερη από την επίσημη ανακάλυψή της. Είχε εντοπιστεί ήδη το 1820, όταν εργάτες που εκτελούσαν εργασίες στη βόρεια πλευρά του αβαείου έσπασαν κατά λάθος το κάλυμμά της σε έξι κομμάτια. Η ζημιά αποκαταστάθηκε, ενώ η σαρκοφάγος καταγράφηκε επίσημα ως εύρημα το 1869.
Οι νεότερες έρευνες αποκάλυψαν επίσης τα ίχνη μιας ορθογώνιας κατασκευής, τα οποία διακρίνονταν χάρη σε λευκά υπολείμματα ασβέστη, υλικού που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στις ταφές.
«Παρότι δεν έχουν διασωθεί φυσικά κατάλοιπα αυτής της κατασκευής, θα πρέπει να επρόκειτο για ξύλινο φέρετρο, το οποίο αποσυντέθηκε πλήρως κατά τη διάρκεια των περίπου επτά αιώνων που η σαρκοφάγος παρέμεινε θαμμένη στην αυλή του σκευοφυλακίου», ανέφερε ο καθηγητής Ρόντγουελ.
Σήμερα, η σαρκοφάγος εκτίθεται στο κοινό στις Queen's Diamond Jubilee Galleries του Αβαείου του Ουέστμινστερ.
Πηγή: newsbomb.gr
