Το 1948, οι υπηρεσίες άγριας ζωής στο Άινταχο των ΗΠΑ βρήκαν έναν ασυνήθιστο τρόπο να μεταφέρουν 76 κάστορες σε απομονωμένες κοιλάδες, όπου η πρόσβαση με το οδικό δίκτυο ήταν αδύνατη. Αντί για πολυήμερες μετακινήσεις με μουλάρια, επιστράτευσαν ένα αεροπλάνο και αλεξίπτωτα. Έναν χρόνο αργότερα, οι κάστορες είχαν ήδη δημιουργήσει αποικίες και φράγματα.
Τα ξύλινα κουτιά που άνοιγαν κατά την προσγείωση
Την επιχείρηση περιέγραψε ο Elmo W. Heter, εργαζόμενος στην υπηρεσία άγριας ζωής, σε δημοσίευσή του τον Απρίλιο του 1950 στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Wildlife Management. Σύμφωνα με την καταγραφή του, η συγκεκριμένη μέθοδος μεταφοράς ζωντανών ζώων με αεροπλάνο σε δυσπρόσιτες κοιλάδες δεν είχε εφαρμοστεί προηγουμένως από άλλη αντίστοιχη υπηρεσία στις ΗΠΑ. Η πρώτη πρόκληση ήταν η κατασκευή των κουτιών που θα μετέφεραν τους κάστορες. Οι αρχικές κατασκευές είχαν άκρα από πλεγμένο ψάθινο υλικό, το οποίο τα ζώα μπορούσαν να ροκανίσουν, με αποτέλεσμα να ανοίγουν πρόωρα.
Η λύση ήταν δύο ξύλινα μισά, ενωμένα μεταξύ τους σαν βαλίτσα. Κάθε κουτί είχε μήκος 76 εκατοστά, ενώ λωρίδες από σαμπρέλες φορτηγών λειτουργούσαν ως ελατήρια, βοηθώντας τον μηχανισμό να ανοίγει κατά την προσγείωση. Σε κάθε κουτί τοποθετούνταν δύο κάστορες, ώστε να μειωθεί ο αριθμός των απαιτούμενων αλεξίπτωτων. Για την επιχείρηση χρησιμοποιήθηκαν αλεξίπτωτα από ρεγιόν, διαμέτρου 7,3 μέτρων, τα οποία προέρχονταν από στρατιωτικά αποθέματα. Ένα διπλάνο Travel Air μετέφερε οκτώ κουτιά ανά πτήση και τα άφηνε από ύψος 150 έως 245 μέτρων πάνω από τα λιβάδια.
Ο Γερονίμο πριν από την πρώτη πτήση
Πριν ξεκινήσει η επιχείρηση, ένας ηλικιωμένος αρσενικός κάστορας, με το παρατσούκλι «Γερονίμο», χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα σε δοκιμαστικές ρίψεις πάνω από το αεροδρόμιο. Αργότερα, συμμετείχε στην πρώτη πτήση μαζί με τρία νεαρά θηλυκά. Οι δοκιμές είχαν στόχο να διαπιστωθεί αν τα ζώα μπορούσαν να μεταφερθούν με ασφάλεια και να απελευθερωθούν με αυτόν τον τρόπο. Το φθινόπωρο του 1948 μεταφέρθηκαν συνολικά 76 κάστορες. Ένας από αυτούς έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, γιατί ένας ιμάντας που συγκρατούσε το κουτί αποδείχθηκε υπερβολικά χαλαρός, με αποτέλεσμα το ζώο να βρεθεί στην οροφή της κατασκευής και να πηδήξει ή να πέσει από ύψος 23 μέτρων.
Μέχρι τότε, η μεταφορά των κάστορων γινόταν με ομάδες μουλαριών, σε διαδρομές που μπορούσαν να διαρκέσουν αρκετές ημέρες. Η διαδικασία ήταν δύσκολη τόσο για τα ζώα όσο και για όσους συμμετείχαν στις μετακινήσεις. Οι υψηλές θερμοκρασίες καταπονούσαν τους κάστορες, τα μεγαλύτερα σε ηλικία ζώα γίνονταν επιθετικά και τα άλογα που χρησιμοποιούνταν στις μεταφορές αναστατώνονταν. Η αεροπορική λύση αποδείχθηκε οικονομικότερη. Σύμφωνα με την καταγραφή του Heter, το κόστος ανερχόταν σε δύο δολάρια για δύο κουτιά, 16 δολάρια για δύο αλεξίπτωτα και 12 δολάρια για τις ώρες πτήσης. Η ανάκτηση και επαναχρησιμοποίηση των αλεξίπτωτων μείωνε στο μισό το σχετικό κόστος.
Τι είχαν καταφέρει οι κάστορες έναν χρόνο μετά
Στα τέλη του 1949, οι ομάδες επέστρεψαν στις περιοχές όπου είχαν απελευθερωθεί τα ζώα για να ελέγξουν τα αποτελέσματα της επιχείρησης. Αυτό που διαπίστωσαν ήταν ότι οι κάστορες είχαν προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. Είχαν κατασκευάσει φράγματα και καταλύματα, ενώ είχαν συγκεντρώσει κλαδιά για τον χειμώνα. Οι αποικίες τους αναπτύσσονταν στα λιβάδια των απομονωμένων κοιλάδων.
Οι κάστορες είναι γνωστοί για την ικανότητά τους να μεταβάλλουν το περιβάλλον τους, κατασκευάζοντας φράγματα που συγκρατούν το νερό και δημιουργούν υγροτόπους. Στην περίπτωση του Άινταχο, η αεροπορική μεταφορά έδωσε τη δυνατότητα να εγκατασταθούν σε περιοχές όπου η πρόσβαση από την ξηρά ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Το πείραμα του 1948 έδειξε ότι μια ασυνήθιστη μέθοδος μεταφοράς μπορούσε να λύσει ένα πρακτικό πρόβλημα διαχείρισης της άγριας ζωής, με τους κάστορες να καταφέρνουν μέσα σε έναν χρόνο να δημιουργήσουν βιώσιμες αποικίες στις νέες τους περιοχές.
{https://www.youtube.com/watch?v=rpWKd9uT2Ro}
Πηγή: gazzeta.gr
