Μήπως έχετε την τάση «να σπρώχνετε κάτω από το χαλί» τα προειδοποιητικά σημάδια; Αυτό εμφανίζεται συχνά σε ανθρώπους με ισχυρή ενσυναίσθηση, που προτιμούν να βλέπουν το καλό στους άλλους και διστάζουν να κρίνουν. Η πρόθεση είναι θετική. Στο ραντεβού, όμως, μπορεί να λειτουργήσει ως τυφλό σημείο.
Οι «κόκκινες σημαίες» (γνωστές ως «red flags») σπάνια έρχονται με προειδοποιητική πινακίδα. Συνήθως γίνονται αισθητές στο σώμα: ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια ένταση στο στήθος, η σκέψη ότι «κάτι δεν πάει καλά». Ένα απλό παράδειγμα: σε κοινό δείπνο, ο σύντροφος υψώνει άδικα τη φωνή στον σερβιτόρο. Μπορεί να μοιάζει «εκτός χαρακτήρα». Ακριβώς εκεί αρχίζει η παγίδα, εξηγεί η ψυχοθεραπεύτρια, Δρ. Erin Leonard στο Psychology Today.
Γιατί; Επειδή ενεργοποιείται η ανάγκη να εξηγηθεί το περιστατικό, να μειωθεί η σημασία του, να κλείσει το θέμα γρήγορα. «Είχε δύσκολη μέρα», «ήταν μια άτυχη στιγμή». Και καθώς δεν υπάρχει διάθεση για κακία, το συμβάν μπαίνει στην άκρη. Αν όμως ακολουθήσουν κι άλλα, δεν πρόκειται για μια «μεμονωμένη κακή στιγμή». Πρόκειται για μοτίβο που υποδεικνύει ότι ο νέος σύντροφος είναι προβληματικός.
Η πρακτική της «μέτρησης» των ενδείξεων
Ένας απλός κανόνας που θέτει τα όρια χωρίς να «σκοτώνει» την κατανόηση είναι η «μέτρηση των προειδοποιητικών ενδείξεων». Όχι δραματοποίηση, όχι δικαστήριο. Μόνο καθαρή καταγραφή: το πρώτο περιστατικό είναι #1, το δεύτερο #2. Στο #3, επιβάλλεται παύση και επανεκτίμηση.
Μετά την τρίτη κόκκινη σημαία, χρειάζεται ένα βήμα πίσω. Λίγος χρόνος, λίγη απόσταση, μια ψύχραιμη ματιά στη συνολική εικόνα. Και ένα σαφές μήνυμα: απαιτείται χρόνος για να αξιολογηθεί η σχέση. Η αντίδραση του άλλου είναι συχνά πιο αποκαλυπτική από το ίδιο το συμβάν. Αν δείξει κατανόηση και παραμείνει υποστηρικτικός, συνήθως σημαίνει ότι σέβεται τα όρια. Αν απαντήσει με θυμό, πίεση ή παθητική επιθετικότητα, η εικόνα ξεκαθαρίζει: το πρόβλημα δεν είναι «μια κακή μέρα», αλλά ο τρόπος που διαχειρίζεται το «όχι».
Η απόσταση λειτουργεί σαν φακός. Οι κόκκινες σημαίες, όταν συνδεθούν, δείχνουν αν υπάρχει δυσλειτουργία που επαναλαμβάνεται. Η καταγραφή των 3 πρώτων ενδείξεων δεν είναι υπερβολή αλλά μια μέθοδος πρόληψης. Προστατεύει από το να χτιστεί, με αργά βήματα, μια σχέση πάνω σε συμπεριφορές που προμηνύουν δυσκολίες.
Συμπέρασμα
Η ενσυναίσθηση δεν χρειάζεται να αλλάξει. Απλώς, χρειάζεται πειθαρχία στην παρατήρηση. Περισσότερα στοιχεία πριν από τη δέσμευση, λιγότερη «πίστωση» χωρίς αντίκρισμα. Και όταν φτάσετε στην #3 κόκκινη σημαία, η παύση δεν αποτελεί μια δραματική κίνηση. Είναι στοιχειώδης αυτοπροστασία.
Πηγή: Ygeiamou.gr
