Η συζήτηση για τον σιδηρόδρομο στη Δυτική Ελλάδα έχει ένα πρόβλημα που πρέπει κάποτε να το πούμε καθαρά: γίνεται σαν να τελειώνει η Δυτική Ελλάδα στην Πάτρα.
Δεν τελειώνει εκεί.
Υπάρχει η Ηλεία. Υπάρχει η Μεσσηνία. Υπάρχει ένας ολόκληρος δυτικός άξονας της Πελοποννήσου, με παραγωγή, τουρισμό, λιμάνια, επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που δικαιούνται σύγχρονες μεταφορικές υποδομές.
Διάβασα με προσοχή την παρέμβαση του Προέδρου του ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας για την έλευση του τρένου στην Πάτρα. Συμφωνώ απολύτως ότι χρειάζονται συγκεκριμένες αποφάσεις, μελέτες, χρηματοδότηση και χρονοδιάγραμμα. Το ίδιο το ΤΕΕ, άλλωστε, επισημαίνει ότι δεν έχει ακόμη στη διάθεσή του τον πλήρη τεχνικό φάκελο και ότι η Ομάδα Εργασίας έχει συνεδριάσει μόνο μία φορά.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που λείπει:
Τι γίνεται μετά την Πάτρα;
Το Τεχνικό Επιμελητήριο ονομάζεται ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας. Επομένως η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στο πώς θα περάσει το τρένο μέσα από την Πάτρα. Οφείλει να περιλαμβάνει και το πώς το τρένο θα συνεχίσει προς την Ηλεία και τη Μεσσηνία.
Η θέση μας για την υπογειοποίηση είναι επίσης καθαρή. Δεν είμαστε αντίθετοι επειδή θεωρούμε ότι η Πάτρα δεν δικαιούται την καλύτερη δυνατή λύση. Κάθε άλλο.
Όμως οι δημόσιοι πόροι δεν είναι απεριόριστοι. Και όταν πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα σε ένα εξαιρετικά ακριβό έργο λίγων χιλιομέτρων μέσα σε μία πόλη και στην αποκατάσταση μιας σιδηροδρομικής σύνδεσης που μπορεί να ενώσει τρεις περιφερειακές ενότητες, η προτεραιότητα πρέπει να είναι σαφής.
Πρώτα να φτάσει το σύγχρονο τρένο στον Πύργο και στην Καλαμάτα. Και μετά να εξετάσουμε, με πραγματικά οικονομικά και τεχνικά δεδομένα, ποια είναι η βέλτιστη λύση για την υπογειοποίηση στην Πάτρα.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλα δέκα ή είκοσι χρόνια μέχρι να λυθεί κάθε πρόβλημα της Πάτρας για να αποκτήσει ξανά σιδηρόδρομο η Ηλεία.
Από το 2011 έχει ανασταλεί η λειτουργία του τμήματος Πάτρα–Πύργος–Καλαμάτα και η εικόνα σήμερα είναι εγκατάλειψης. Σταθμοί έχουν κλείσει, υποδομές απαξιώνονται και ένα περιουσιακό στοιχείο της χώρας χάνεται χρόνο με τον χρόνο.
Η Ηλεία δεν ζητά ένα τοπικό έργο για λόγους γοήτρου. Μιλάμε για μια περιοχή με την Αρχαία Ολυμπία, το Κατάκολο και την Κυλλήνη, με ισχυρή αγροτική παραγωγή και σημαντική τουριστική δραστηριότητα. Το ίδιο ισχύει νοτιότερα για τη Μεσσηνία και την Καλαμάτα.
Πάτρα, Πύργος και Καλαμάτα δεν πρέπει να ανταγωνίζονται για το ποιος θα πάρει μεγαλύτερο κομμάτι από έναν περιορισμένο προϋπολογισμό. Πρέπει να διεκδικήσουν μαζί έναν ενιαίο δυτικό σιδηροδρομικό άξονα.
Αυτό είναι το πραγματικό αναπτυξιακό έργο.
Έναν σιδηρόδρομο που θα συνδέει οικονομίες και όχι απλώς γειτονιές. Που θα εξυπηρετεί κατοίκους, επιχειρήσεις, φοιτητές και επισκέπτες. Που θα συνδέεται με λιμάνια και τουριστικούς προορισμούς. Και που θα ξαναβάλει τη Δυτική Πελοπόννησο στον σιδηροδρομικό χάρτη της χώρας.
Το Επιμελητήριο Ηλείας έχει ήδη ανοίξει αυτή τη συζήτηση και έχει διοργανώσει ειδική ημερίδα για τον σιδηρόδρομο.
Τώρα χρειάζεται το επόμενο βήμα.
Η Ηλεία και η Μεσσηνία πρέπει να διαμορφώσουν κοινή θέση. Και η Αχαΐα πρέπει να αντιληφθεί ότι το συμφέρον της Πάτρας δεν βρίσκεται σε έναν σιδηρόδρομο που τερματίζει στην πόλη, αλλά σε μια Πάτρα που γίνεται η βόρεια πύλη ενός σύγχρονου άξονα μέχρι την Καλαμάτα.
Το δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι «υπογειοποίηση ή όχι».
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα διαθέσουμε τους διαθέσιμους πόρους ώστε να αποκτήσει πρώτα ολόκληρη η Δυτική Πελοπόννησο σιδηρόδρομο ή αν θα εγκλωβίσουμε για ακόμη μία φορά το σύνολο του σχεδιασμού σε έξι χιλιόμετρα μέσα στην Πάτρα.
Για εμάς η απάντηση είναι ξεκάθαρη:
Πρώτα το τρένο μέχρι τον Πύργο και την Καλαμάτα. Η υπογειοποίηση μπορεί να ακολουθήσει. Η ανάπτυξη μιας ολόκληρης περιοχής δεν μπορεί να περιμένει.
(Δελτίο Τύπου)
