Του Θέμη Μαντά
Οι παίκτες και ο προπονητής Επαμεινώνδας Κουτρομάνος με την ανοδική πορεία και το αγωνιστικό προφίλ που καταγράφουν, επανασυστήνουν ποδοσφαιρικά τον «Πύργο» στο Πανελλήνιο κοινό επαναφέροντας τη χαμένη ποδοσφαιρική φήμη της πόλης. Η ομάδα προσπαθεί να επανέλθει στο χάρτη των υψηλών κατηγοριών του ποδοσφαίρου.
Στο ματς με τη Ζάκυνθο «που έκαιγε το σίδερο και έλιωνε τ’ ατσάλι» οι υπερασπιστές του «Πύργου» δικαιώθηκαν εκ του αποτελέσματος ακόμη κι αν χρειάστηκε στο 90ό λεπτό ο Τσεκούρας να πει στον απειλητικό Γκιουρτζίδη «όχι, φίλε» που επεδίωξε στο σχόλασμα του παιχνιδιού να χαλάσει τη γιορτή.Το σημείωμα επιθυμεί να καταδείξει ότι πέρα απ’ το ματς με τη Ζάκυνθο και στα υπόλοιπα παιχνίδια που έρχονται, αρχής γενομένης του Σάββατου στην Κόρινθο, ενδιαφέρει μόνο η νίκη.
Είναι αλήθεια ότι ο Πύργος δεν τρέλανε με την απόδοσή του, τους 3.000 χιλιάδες που πήγαν την π. Κυριακή στο «Μαρακανά». Οι φίλαθλοι παρακολούθησαν δυναμικό παιχνίδι, τακτικές, συστήματα και αγωνιστικές πολυπλοκότητες.
Στα παιχνίδια κατάταξης «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και η γεύση που μένει στο 90ό λεπτό είναι: η γλύκα της νίκης ή η πίκρα της ήττας. Γι αυτό οι προπονητές στο τέλος του παιχνιδιού επιθυμούν τη γεύση των τριών βαθμών, γι αυτό οι παίκτες όταν βρουν το γκολ, το υπερασπίζονται. Όλοι θέλουν ν’ αποφύγουν «σαν το διάολο με το λιβάνι» η μπάλα να μένει έξω απ’ το πλεκτό τους.
Η ομάδα με λυμένα αρκετά προβλήματα από κείνα που έχουν άλλες ομάδες στην κατηγορία, δείχνει την τάση ότι θέλει να ξεφύγει από τις μικρές κατηγορίες. Εφαρμόζει στο παιχνίδι την κατοχή στην ισορροπημένη εκδοχή, στη light μορφή.
Κυρίως στο transition θυμίζει και κάτι από ανώτερη κατηγορία. Συστήματα που οι φίλαθλοι παρατήρησαν στο παιχνίδι με τη Ζάκυνθο, ωστόσο δεν ήρθε το δεύτερο γκολ που απελευθερώνει απ’ το άγχος παίκτες, προπονητή και κερκίδα.
Στα παιχνίδια μπαράζ, λόγω των τακτικών, οι παίκτες έχουν σαφώς λιγότερες ελευθερίες επειδή τα μαρκαρίσματα είναι απαιτητικά, πολλά εκ των οποίων εμπεριέχουν και το ρίσκο του τραυματισμού. Στη φάση που βρίσκεται η Γ’ Εθνική καμία ομάδα δεν φαίνεται να είναι ελεύθερη.
Η τακτική οροθετείται στο προπονητικό πλαίσιο και το μοντέλο εφαρμόζεται στο παιχνίδι: Reactive-αντίδραση/άμυνα και μετάβαση-transition. Κλειστές γραμμές, έμφαση στην τακτική πειθαρχία και γρήγορες αντεπιθέσεις. Positional-θέσεις/κατοχή μπάλας, έλεγχος ρυθμού, υπομονή στην ανάπτυξη κ.λ.π.
Ο «Πύργος» μπορεί από την άμυνα να πάει στην γρήγορη μετάβαση και το έκανε 2-3 φορές με τον Τσεκούρα και άλλη μία φορά με τον Άγγελο Χαντί, ωστόσο λίγες φορές το παιχνίδι θα περάσει από την άμυνα στην επίθεση με γρήγορη μεταφορά μπάλας και συνεχή ένταση. Η πειθαρχία στο παιχνίδι είναι προαπαιτούμενο.
Στο παιχνίδι με τη Ζάκυνθο οι «κόκκινοι» - με το ταλέντο τους και την προσήλωσή τους-εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη στις στατικές φάσεις των αντιπάλων σε τρεις περιπτώσεις, μία εκ οποίων έγινε γκολ. Με υπομονή σκοράρει και σε σφιχτές άμυνες που παίζουν για το ισόπαλο αποτέλεσμα. Ο Πύργος με την τακτική του δεν ρισκάρει υπερβολικά, παίζει πρακτικό ποδόσφαιρο. Φάνηκε και με τη Ζάκυνθο που αγωνίστηκε κλείνοντας τους χώρους και χτύπησε στην τρίτη καθαρή ευκαιρία χάρις στην ευφυία του νεαρού 18χρονου Δασκαλόπουλου και τα αντανακλαστικά του Γιάννη Φερεκίδη.
Είναι κι αυτό το build-up, η οργανωμένη ανάπτυξη από την άμυνα που τρομάζει τους φιλάθλους. Έτσι ακούγονται στεντόρειες οι φωνές τους: «διώχτε τη μπάλα ρεεεε». Το ματς με τη Ζάκυνθο ήταν παραφορτωμένο συναισθηματικά αλλά και αγωνιστικά. Μία αποτυχία θα άλλαζε άρδην το κλίμα, ωστόσο θα ήταν άδικο να μην τονιστεί ότι ως άλλος «Επαμεινώνδας», ο Κουτρομάνος έχει τονίσει γι αυτό το στυλ στο παιχνίδι. Το ξεκαθάρισε με τις δηλώσεις του μετά το παιχνίδι, τονίζοντας: «Έχω πει στα παιδιά να ενεργούν κατά την κρίση τους όταν δέχονται pressing στο build-up».
Το ρεαλιστικό παιχνίδι του Πύργου, μακάρι να είχε και περισσότερα γκολ. Όμως κανείς δεν παίζει μόνος του και οι διαφορές μεταξύ των ομάδων μίκρυναν. Εύκολα αποτελέσματα δεν θα υπάρξουν στην παρούσα φάση. Οι παίκτες του Πύργου θέλουν να παίζουν «μπαλάρα» αλλά τη δεδομένη στιγμή έχουν τη θηλιά στο λαιμό γιατί πάνε για τίτλο και κατόπιν για άνοδο.
Δύσκολο το εγχείρημα, δύσκολο το επίτευγμα όταν στ’ αποδυτήρια νιώθεις το φρέσκο των προσώπων που προσπαθούν να γράψουν πάνω στις φανέλες τη δική τους ιστορία. Στο τέλος κάθε παιχνιδιού, ο συγκερασμός ομάδας-φιλάθλων με το: Πα-νη-λει-α-κός αποφορτίζονται, παίρνουν θάρρος και αισιοδοξία. Παίζει ρόλο και η δάδα… που μένει αναμμένη από το 1957 και φωτίζει τον ποδοσφαιρικό Πύργο.
